دیپلماسی جاسوسی آمریکا در قبال ایران

اختصاصی بصیرت/
گروه ترجمه - روزنامه نیویورک‌تایمز 11 نوامبر 2011 (20 آبان) در مقاله‌ای به گزارش آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای در مورد برنامه هسته‌ای ایران و تکیه بیش از حد آمریکا بر اطلاعات جاسوسی در سیاست‌های خود در قبال ایران پرداخت و نوشت: پس از هفته‌ها گمانه‌زنی در مورد جنبه‌های نظامی برنامه هسته‌ای ایران، اظهارات دولت اوباما در مورد گزارش آژانس بین‌المللی انرژی هسته‌ای که اخیراً منتشر شد، محتاطانه و میانه‌روانه بوده است. مقامات آمریکا می‌گویند تمام یافته‌های اطلاعاتی آمریکا در گزارش آژانس گنجانده نشده است. در واقع، این گزارش، نشان‌دهنده اجماع بین‌المللی است. این واقعیت، چالشی گسترده‌تر را نشان می‌دهد اینکه آمریکا با مسئله اعتبار روبه‌روست. کشورهای کلیدی با برآورد آمریکا در مورد ایران موافق نیستند و احتمال اینکه آمریکا اطلاعات مهم‌تری را فاش کند، وجود ندارد. با وجود این، نکته مهم‌تر که کمتر قابل فهم است، دو مسئله ساختاری طولانی‌مدت و بسیار خطرناک درون دولت آمریکا است که این مسئله را جدی می‌کند: تکیه بیش از حد بر اطلاعات جاسوسی و استفاده اندک از منابع دیپلماتیک در تدوین سیاست‌های آمریکا در قبال ایران.
در ادامه مقاله آمده است: اتهامات اخیر علیه ایران نشان‌دهنده نقش حیاتی اطلاعات جاسوسی در کمک به سیاست‌گذاران برای جمع‌آوری اطلاعات و تصمیم‌سازی در مورد چالش‌برانگیزترین مسائل است. تصور می‌شود اطلاعات جاسوسی، بخشی از پازل اطلاعات مربوط به ایران را تشکیل می‌دهد. اتکای بیش از حد بر اطلاعات جاسوسی به‌منظور حمایت از تصمیم‌های سیاسی کلیدی به تحلیل ناقص منجر می‌شود که فضایی کامل‌تر برای تصمیم‌سازی صحیح ندارد؛ به موازات آنکه این خلأ اطلاعات با گذشت زمان بیشتر می‌شود و به تبع آن، احتمال برداشت‌ها و تفسیرهای اشتباه، محاسبات اشتباه و اشتباهات خطرناک بالا می‌رود. اطلاعات جاسوسی، جایگزینی برای فعالیت حساس دیپلمات‌ها نیست و به نظر می‌رسد در مورد ایران تدوین سیاست خارجی عمدتاً مبتنی بر اطلاعات جاسوسی است. در کلام ساده‌تر، روند حیاتی امنیت ملی در قبال ایران طی بیش از سه دهه گذشته تغییر کرده و سیاستمداران آمریکایی به‌جای ترمیم این روند، به آن آسیب زده‌اند.
در پایان مقاله آمده است: حضور دیپلماتیک در تهران در پرهیز آمریکا از تکرار اشتباهات حیاتی است. محدودیت‌های اطلاعات جاسوسی شرایط کنونی را غیرقابل تحمل می‌کند. در عراق، اتکای بیش از حد بر اطلاعات جاسوسی و کمبود گزارش‌های دیپلماتیک به مقامات دولت بوش اجازه داد با مصونیت تصمیماتی را اتخاذ کنند. آن‌ها مدعی شدند اطلاعات جاسوسی بسیار محرمانه از سیاست‌های‌شان حمایت می‌کند. در واقع، اطلاعات جاسوسی که به لحاظ دقت و صحت بررسی نشده بود، به تحلیل‌های نامتوازن و تصمیم‌های فاجعه‌آمیز منجر شد.