لیبی‌زاسیون شدن سوریه محال است

على نادرى
روزهای پر کش و قوس خاورمیانه چندی است که سوریه را در متن توجه خود قرار داده است تا آمریکا با یاری همکاران منطقه ای خود از جمله ترکیه، قطر و عربستان، تکیه گاه مقاومت اسلامی در مرزهای رژیم صهیونیستی را هدف قرار دهد و با طراحی یک سناریوی پیچیده از فتنه و شورش داخلی گرفته تا فشارهای عجیب و غریب منطقه ای و بین المللی، بشار اسد را که تکیه گاهی مطمئن برای مقاومت اسلامی در لبنان و فلسطین است به سمت سقوط هدایت کند و به این طریق، راه تنفسی جدید برای رژیم صهیونیستی بگشاید.
این طراحی پیچیده که با لغو عضویت سوریه در اتحادیه عرب به نقطه حساسی رسیده بود، روز چهارشنبه هفته گذشته با حمله گروهی شبه نظامی به یک مقر ارتش سوریه در دمشق، وارد فاز جدیدی شد تا سناریوی لیبی برای حضور نیروهای خارجی در این کشور، در سوریه نیز به اجرا گذاشته شود؛ لذا گروهی از رسانه های غربی آنها را نیروهای جدا شده از ارتش سوریه نامیده و از این گروه شبه نظامی با عنوان «ارتش آزاد سوریه» یاد می کردند.
همزمان با این حمله، برخی منابع غربی از بازگشت فردی به نام «ریاض اسد»، به عنوان فرمانده این گروه شبه نظامی که در چند ماه گذشته در ترکیه بوده است، به کشور سوریه خبر داده و مدعی شده اند وی مصمم است هدایت این دست عملیات را با پشتیبانی ترکیه در سوریه انجام دهد.
اما نقش ترکیه در تلاش برای باز کردن باب حمله نظامی به سوریه به همین جا ختم نمی شود و این کشور به پشتیبانی سیاسی و نظامی از گروهی که آن را شورای ملی سوریه می نامد، پرداخته است؛ گروهی که شبه نظامیان عمل کننده علیه ارتش سوریه، خود را زیر مجموعه آن می دانند. بسیاری تلاش ترکیه با همکاری قطر که سبب تعلیق عضویت سوریه در اتحادیه عرب شد را زمینه چینی برای حمله نظامی به سوریه قلمداد کرده اند، به طوری که وزیر امور خارجه قطر در واکنش به این مصوبه اتحادیه عرب، از نزدیک شدن تلاش های دیپلماتیک درباره موضوع سوریه به پایان راه خبر داد.
فشار بر دولت بشار اسد به عنوان تکیه گاه مقاومت اسلامی علیه رژیم صهیونیستی، در روزهای اخیر و با طراحی و پیگیری ترکیه، قطر و عربستان وارد دور تازه ای شده است تا این کشورها با همکاری آمریکا و ناتو در تلاش باشند که سناریوی لیبی را این بار با اجماعی منطقه ای علیه دولت بشار اسد و سوریه به اجرا در آورند؛ سناریویی که در صورت اجرایی شدن، با وجود پیمان استراتژیک نظامی ایران و سوریه و حمایت حزب الله لبنان از دولت اسد، منطقه را وارد درگیری جدی خواهد کرد و لذا اجرای آن از محالات است.
اما شاید آنچه معادله سوریه را با لیبی متفاوت کرده باشد و از آن بتوان به عنوان مهم ترین تفاوت یاد کرد، محبوبیت شخص بشار اسد و ابراز حمایت مردم از وی است. چنانکه یک روز پس از تصمیم اتحادیه عرب، مردم سوریه با برگزاری تظاهرات گسترده در شهرهای مختلف سوریه به این اقدام اتحادیه عرب اعتراض کرده و حتی کار به همین جا نیز ختم نشد، به طوری که برخی از مردم با حمله به سفارتخانه های قطر، عربستان و مراکش از نقش آفرینی این کشورها در تصمیم مذکور ابراز انزجار کردند.
در عین حالی که مخالفان دولت سوریه که محدود به چند گروه شبه نظامی و مورد حمایت ترکیه، اردن و عربستان می شوند، تاکنون با وجود حمایت عجیب و خارج از عرف رسانه های غربی، هنوز نتوانسته اند بدنه مردمی قابل توجهی برای خود دست و پا کنند و دامنه درگیری آنها تاکنون از چند شهر مرزی همچون حمص فراتر نرفته است.
در عین حال، موقعیت استراتژیک سوریه در محور مقاومت موجب شده است تا اقدام نظامی در قبال سوریه بسیار پر هزینه باشد، به طوری که قطعنامه آمریکا علیه سوریه در شورای امنیت سازمان ملل متحد که برخی آن را زمینه سازی بین المللی برای حمله نظامی به سوریه قلمداد کرده بودند، در ماه گذشته بلافاصله با ابراز عصبانیت از سوی روسیه و چین وتو شد تا به گفته مقامات روس، زمینه اجرای سناریوی لیبی در سوریه ایجاد نشود.
به هر حال، تجربه زورآزمایی جریان سازش در خاورمیانه (عربستان، قطر، مصر، شورای همکاری خلیج فارس و اردن) که معمولاً حمایت غرب و آمریکا را به همراه دارد با جبهه پایداری و مقاومت در خاورمیانه (ایران، لبنان، عراق، فلسطین) در جنگ 33 روزه لبنان و حمله 22 روزه به نوار غزه و تشکیل دولت شیعی در عراق نشان داده است که پیروزی با رویکرد مقاومت و پایداری در منطقه بوده و به نظر می رسد این اتفاق، با وجود پیچیده بودن فتنه اخیر در قبال سوریه، به دلیل دارا بودن مزیت های منحصر به فرد این جبهه، باز هم تکرار شود.