سیلی لکنت‌آور

پس‌فردا، جمعه 9 دی است. با احتساب 9 دی پیش‌رو، سه سالی است که 9 دی، دیگر یک روز عادی نیست. سه سالی است که این روز با حماسه‌ای که در خود جای داده است با روزهای عادی تفاوت پیدا کرده و در تقویم ایران به جایگاه رفیعی تکیه زده و با آمدنش، دوستان و دشمنان را به خود مشغول می‌سازد. دوستان را سرشار از شادی و مباهات و دشمنان را سرخورده و خشمناک می‌کند. اهمیت تاریخی 9 دی در این است که پس از گذشت سی سال از انقلاب، ملت ایران ناچار شد یک‌بار دیگر داشته‌های افسونگرش را که در سال 57 بخشی از آن را رونمایی کرده بود، به میدان آورد؛ اما این بار نه برای انقلاب کردن، که برای پاسداری و صیانت از همان انقلاب سال 57. طی آن سی‌سال، دشمن پیچیده‌تر، شناختش از ایران و انقلاب بیشتر، تجهیزاتش پیشرفته‌تر و از همراهی مرموز عوامل و بازی‌خوردگان داخلی بیشتری برخوردار شده بود.
به‌گمان خود از بهانه کاملاً موجهی هم برخوردار بود که به دست عوامل داخلی، ساخته و پرداخته شده بود. ظاهراً همه چیز آماده بود و پیروزی و براندازی قطعی می‌نمود! این تصویرسازی، درست و واقعی؛ اما ناقص بود. نقص آن در غره‌شدن به تصویر ساخته شده و ناتوانی در تشخیص واکنش مردم ایران بود. دشمن هیچ‌گاه نفهمید صبر و نظاره‌گری 9 ماهه مردم ایران در برابر آشوب، اغتشاش و تخریب فتنه‌گران، از سر بی‌تفاوتی و میل به آشوب‌گران نبود و بلکه از سر هوشیاری و فطانتی بود که قوه بصیرت، آن را هدایت می‌کرد و برای خروش، قدرت‌نمایی و انجام رسالت الهی افسون‌ساز و دشمن‌سوز، مترصد فرصت سرنوشت‌ساز بود. دشمن که در تحلیل غلطش گمان می‌کرد برنامه‌هایش یکی پس از دیگری با موفقیت اجرا می‌شود و جاپاهای محکمی پیدا کرده است، درک و توان آن را نداشت که بفهمد در حال برداشتن آخرین گام‌هایی است که برای شعله‌ور ساختن آتش خشم ملت ایران فرصت لازم را فراهم می‌آورد. دشمن در این جهل هزار تو بود که در 9 دی خودش را در میان شعله‌های خشم ملت ایران دید و آنچنان سیلی لکنت‌آوری خورد که لکنت آن همچنان ادامه دارد و مشهود است. درود بر ملتی که آگاهانه و بهنگام عمل می‌کنند.