پیامدهای عدم وحدت اصول‌گرایان /حسین عبداللهی فر

درباره تعداد لیست‌های انتخاباتی، اظهار نظر‌های متفاوتی می‌شود که فاصله شدید میان آن‌ها مانع از نتیجه‌گیری واحد می‌شود. در حالی که برخی، پراکندگی لیست‌ها در جبهه‌های متفاوت و حتی درون خانواده اصول‌گرایان را امری مثبت می‌دانند، برخی دیگر معتقدند این اتفاق اگر صرفاً بین جناح‌های مختلف صورت گیرد، به‌دلیل عدم وجود منافع و اهداف مشترک، اشکال دارد؛ اما نرسیدن اصول‌گرایان به وحدت در وضعیت حضور جریان‌های دیگر، می‌تواند شانس آن‌ها برای پیروزی را کاهش دهد و البته پیامدهای منفی دیگری نیز بدنبال دارد، ازجمله:
1- بروز زمینه تخریب از سوی دیگران که می‌توانند از اختلافات موجود سوءاستفاده کنند و اساس اصول‌گرایی آن‌ها را زیر سؤال برند. هرچند اختلافات فعلی میان طیف‌های اصول‌گرا سلیقه‌ای است؛ لکن با هدف تخریب آن‌ها می‌پرسند این‌ها چه اصول‌گرایانی هستند که خودشان سر چند اصل اولیه توافق ندارند.
2- ایجاد زمینه تخریب یکدیگر که متأسفانه بستر آن در قالب تعدد لیست‌های شکل گرفته و جبهه‌های مختلف علیه یکدیگر وارد عمل می‌شوند و به جای اثبات خویش، مسائلی از قبیل ساکت انحراف و ساکت فتنه مطرح می‌کنند.
3- خطر تقابل ذخایر انقلاب که بنا به مصالح زودگذر صورت می‌گیرد و با استفاده از نیروهای کم تجربه، به آسانی چهره‌های خوش‌نام و خوش سابقه نظام را هزینه منافع گروهی خویش می‌سازند.
4- ایجاد شقاق و دو دستگی میان نیروهای حزب‌اللهی و آرای خالصی که سرمایه اصلی کشور به حساب می‌آیند. این خطر، بزرگ‌ترین ضربه‌ای است که می‌تواند به‌خاطر عدم دسترسی به وحدت میان نیروهای اصول‌گرا حاصل شده و همه پشتوانه اصول‌گرایی را به تاراج برد.