احزاب سیاسى ایران (بخش صد و چهل و هفتم)

5- بیعت با مقام معظم رهبری و حمایت از مواضع ایشان
شامگاه 13 خرداد 1368، رهبر کبیر انقلاب و بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران، حضرت امام خمینی(ره)، پس از سال ها مبارزه در راه حق و متجلی ساختن اسلام ناب محمدی(ص) و خدمت صادقانه به مردم، به ملکوت اعلی پیوست و جهان اسلام را در سوگ خود نشاند. در حالی که دشمنان انقلاب اسلامی برای فرا رسیدن چنین روزی لحظه شماری می کردند و فروپاشی نظام جمهوری اسلامی در چنین روزی را نوید می دادند، مجلس خبرگان رهبری در 14 خرداد 1368 طی جلسه ویژه ای حضرت آیت الله خامنه ای را به عنوان رهبر انقلاب و جانشین امام(ره) برگزید. از لحظه انتخاب رهبر جدید، سیل دوستداران انقلاب و امام برای بیعت با مقام معظم رهبری به مرکز سیاسی کشور (تهران) سرازیر شدند. مجمع روحانیون مبارز نیز با صدور پیامی خطاب به مقام معظم رهبری، در 20 خرداد 1368 بیعت خود را با جانشین امام(ره) اعلام داشت و همگان را به حمایت از حضرت آیت‌الله خامنه‌ای با تمام توان، توصیه کرد:
«محضر مبارک حضرت آیت الله جناب مستطاب آقای حاج سیدعلی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران (دامت برکاته) ... از انتخاب آن جناب به مقام رفیع رهبری جمهوری اسلامی ایران توسط مجلس خبرگان قویاً حمایت کرده و از خبرگان محترم نیز که با درک عمیق از شرایط و ضرورت های این نظام مقدس و برای حفظ ثبات کشور وظیفه خود را در کمترین زمان ممکن انجام دادند، تقدیر و تشکر می نماییم...»(1)
6- حمایت از مواضع قاطع مقام معظم رهبری در رد مذاکره با آمریکا
در پنجم اردیبهشت 1369 مقاله ای با عنوان «مذاکره مستقیم» به قلم سیدعطاءالله مهاجرانی، معاون پارلمانی رئیس جمهور وقت در روزنامه اطلاعات درج شد که در آن نویسنده به زعم خود و به منظور حل مشکلات اقتصادی نظام، پیشنهاد مذاکره با آمریکا را مطرح کرده بود. چاپ مقاله مذکور در یکی از روزنامه های رسمی کشور، بازتاب های متفاوتی در داخل و خارج از کشور به دنبال داشت. بازتاب های داخلی در قالب اعتراض اقشار و طبقات مختلف مردم، مسئولان نظام جمهوری اسلامی و تشکل های سیاسی جلوه گر شد. سرانجام، رهبر فرزانه انقلاب با موضع گیری قاطع خود پنج روز بعد از درج این مقاله، ضمن تأکید بر استمرار آرمان ها و ارزش های انقلاب اسلامی، مذاکره با آمریکا را منتفی دانستند: «کسانی که فکر می کنند باید با رأس استکبار جهانی یعنی آمریکا مذاکره کنیم یا ساده لوحند یا مرعوب... من با مذاکره با آمریکا مخالفم و دولت جمهوری اسلامی ایران بدون اجازه من امکان ندارد که چنین کاری را بکند.»(2)
بعد از اعلام موضع صریح و قاطع مقام معظم رهبری در رد مذاکره با آمریکا، مجمع روحانیون مبارز با صدور بیانیه ای در 23 اردیبهشت 1369 مراتب حمایت و تشکر خود را از مواضع رهبر معظم انقلاب اعلام کرد.(3)
7- تمکین به حکم حکومتی مقام معظم رهبری در رد اصلاحیه قانون مطبوعات
پس از تحولات سیاسی پیش آمده در دوم خرداد 1376 و به دنبال آن، اعطای مجوزهای پی درپی و رشد کمی مطبوعات بدون تناسب با رشد کیفی آنها و همچنین کوتاهی مسئولان نظارتی و پایه ریزی سیاست فرهنگی، بر اساس تساهل و تسامح، ابهامات قانون مطبوعات نمود بیشتری یافت و ضعف های آن آشکار شد. شفاف نبودن قانون و حاکمیت «سیاست باز فرهنگی» که همواره با خوش باوری از درون نسبت به دشمن همراه بود، زمینه سوء استفاده دشمن در این عرصه را فراهم کرد. با تبدیل شدن رسانه مکتوب کشور به پایگاهی برای دشمنان نظام، مطبوعات زنجیره ای همانند قارچ روییدند و در عمل ثابت شد که قانون مطبوعات در راستای حفظ امنیت ملی دچار نقص و کاستی است.
سیاست زدگی مسئولان فرهنگی کشور پس از دوم خرداد 1376 و اعتقاد نداشتن آنها به صف آرایی نیروهای وفادار به انقلاب در برابر نیروهای نفوذی در عرصه مطبوعات، سبب کوتاهی آنان در بعد نظارت گردید و در عمل قوه قضائیه را با مطبوعات و افکار عمومی درگیر کرد. این در حالی بود که مهاجرانی، وزیر ارشاد وقت، تمامی ضعف های اجرایی را به ابهامات موجود در قانون مطبوعات نسبت می داد.(4)
در واقع، مسئله چگونگی نظارت بر انتشار نشریات، به یکی از موضوعات مناقشه آمیز در میان گروه های سیاسی و اجتماعی کشور تبدیل شد تا آنکه در اواخر مجلس پنجم- که اکثریت نمایندگان آن، از جناح مقابل دوم خرداد بودند- طرح اصلاح قانون مطبوعات با امضای 21 نماینده در دستور کار کمیسیون فرهنگی و ارشاد اسلامی قرار گرفت و در 30 فروردین 1379 به تصویب مجلس رسید و یک هفته بعد، با تأیید نهایی شورای نگهبان، توسط رئیس جمهور برای اجرا به دستگاه های مربوط ابلاغ شد.
با افتتاح مجلس ششم، نمایندگان تندرو بدون توجه به اولویت ها، در اولین قدم در 29 خرداد 1379 یک فوریت طرحی را با عنوان «طرح اصلاح موادی از قانون مطبوعات مصوب 28 اسفند 1364» به تصویب رساندند، ولی به جای آنکه اصلاح قانون مطبوعات سال 1364 باشد، اصلاح موادی بود که در 30 فروردین همان سال یعنی دو ماه قبل، در مجلس پنجم تصویب شده بود و به موجب آن، ابهامات قانون سال 1364 برطرف شده بود.
این طرح شتابزده که به اعتراف طراحان و مدافعان آن با انگیزه های حزبی و سیاسی و با پشتیبانی حزب تازه تأسیس جبهه مشارکت ایران اسلامی تهیه شده بود، به منظور مقابله با اصلاحیه مجلس پنجم و تأمین منافع حزبی، بدون در نظر داشتن منافع ملی مطرح شد.
طرح تغییر قانون مطبوعات با استقبال رادیوهای بیگانه و مفسران آنان روبه رو شد. با دامن زدن نمایندگان همسو با حزب مشارکت در مطبوعات و استقبال رادیوهای بیگانه، رهبر معظم انقلاب که بنابر معیارهای شرعی تصریح شده در اصول 5 ، 57 و 110 قانون اساسی، وظیفه پاسداری از نظام را بر عهده دارد، ضمن درک تهدید به وجود آمده، با ارسال پیامی، از نمایندگان مجلس خواست در نتایج طرح خود تأمل کنند؛ اما تذکرات دلسوزانه مقام معظم رهبری در برخی شخصیت های موثر بر این حرکت، کارگر نیفتاد تا آنکه چند تن از نمایندگان مجلس بر طرح ارائه شده اصرار ورزیدند و طرح تغییر قانون مطبوعات را در صحن علنی مجلس در یک شنبه 16 مرداد 1379 مطرح کردند، اما از آنجا که این طرح با اشکالات اساسی همراه بود و در عمل، رخنه دشمن در عرصه مطبوعات را تضمین می کرد، مقام معظم رهبری با نوشتن نامه ای به رئیس مجلس شورای اسلامی، خروج آن از دستور کار مجلس را خواستار شدند.
اقدام مهدی کروبی، دبیر کل مجمع روحانیون مبارز و برخی اعضای این تشکل روحانی در قبال حکم حکومتی مقام معظم رهبری، یکی از جلوه های عملکرد مثبت مجمع در دوران فعالیت مجلس ششم را به نمایش گذاشت.
حجت الاسلام کروبی، رئیس مجلس شورای اسلامی پس از اطلاع از نظر رهبر فرزانه انقلاب در یک جلسه غیرعلنی موضوع را به اطلاع هیئت رئیسه و سپس نمایندگان مجلس رساند. در این جلسه غیرعلنی ابتدا نامه رهبر معظم انقلاب قرائت شد و پس از آن بر اساس اصول 57 و 110 قانون اساسی که تصریح می کند قوای کشور باید تحت زعامت ولی فقیه باشند، طرح اصلاح قانون مطبوعات که بر خلاف مصالح کشور بود، از دستور کار مجلس خارج شد.
با موضع گیری انتقادی برخی نمایندگان مجلس در قبال رهنمود حکومتی مقام معظم رهبری و ایجاد تشکیک در آن و ادامه یافتن بحث های لفظی، کروبی در پاسخ به کسانی که در برابر قانون مداری اکثریت قاطع دیگر نمایندگان مقاومت می کردند، گفت:
این همان ولایت مطلقه ای است که امام گفته و شما هم طرفدار بودید. همه همدیگر را می شناسیم و مواضع همدیگر را می دانیم و حرف های گذشته نیز از یاد نرفته و همه، این حرف ها را می زدیم. آن روزی که هفت هشت نفر وارد مجلس شدند و یک سوالی کرده بودند، امام آن موضع گیری را کرد و دیدیم که دوستان در داخل و بیرون مجلس و به خصوص در دانشگاه خطاب به همان هفت هشت نفر گفتند که «أین تذهبون؟» شما بفرمایید که در مجلس دوم که آن بساط ها شد و همه ما و شما همدیگر را می شناسیم، این بساط را برای آذری قمی حتی راه انداخته بودیم که همه هم مرید امام بودیم، چه بود؟ این را جواب دهید! آن جا گفتیم اینها امر امام را چرا اطاعت نکردند. جناب عالی پاسخ بده آن موقع اعتقاد داشتید یا نه؟(5)
در گیرودار بحث های شک آلود برخی نمایندگان عضو حزب مشارکت مجلس درباره حکم مقام معظم رهبری، آقای کروبی در پاسخ «مزروعی» نماینده اصفهان گفت:ببینید با کسی روبه رو هستید که نه از کسی خورده حسابی دارد و نه مطیع کسی است جز مطیع خدا و امام. این را هم به شما بگویم، مطابق قانون وظیفه ام را عمل کردم.(6)
طیف تندرو جبهه دوم خرداد که از اقدام کروبی عصبانی بود، از همان روز تمکین کروبی به حکم حکومتی مقام معظم رهبری، مستقیم و غیرمستقیم موضع گیری علیه ایشان را شدت بخشیدند. در واقع، اختلاف درونی مجمع روحانیون مبارز و نیز اختلاف بین برخی از آنان با حزب جبهه مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران که از مدت ها پیش آغاز شده بود، بر سر حکم حکومتی مقام معظم رهبری خود را نمایان تر کرد.
پی‌نوشت‌ها در دفتر نشریه موجود است.