چهل سال تاریخ کشور امارات!

سفر اخیر محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری اسلامی ایران، به جزیره ایرانی ابوموسی که در راستای سفرهای استانی وی انجام گرفت، به ظاهر خشم مقامات اماراتی را برانگیخت و بار دیگر، موضوع جزایر سه گانه - دتنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی- را به موضوع داغ محافل سیاسی و رسانه ای منطقه تبدیل کرد. مقامات امارات بارها در اظهارنظرهای خود پیرامون جزایر سه گانه ایرانی ادعا کرده اند که این جزایر از «آغاز تاریخ» به امارات تعلق داشته است! معلوم نیست مسئولان کشوری که تنها 40 سال از پیدایش آن می گذرد و تا پیش از این تاریخ نیز، هیچ هویت و نام و نشانی نداشته، چگونه از دیرباز و یا از آغاز تاریخ سخن می گویند و آیا ایران هم می تواند به تاریخ 7000 ساله خود استناد کند؟
واقعیت این است اگر قرار باشد مرزبندی های جغرافیایی منطقه بر اساس ادعاهای تاریخی معین شود، در این صورت بسیاری از سرزمین هایی که تا قرن نوزدهم جزء سرزمین های از دست رفته بوده اند، باید به آن بازگردانده شوند. با این حال، ایران هیچ گونه چشمداشتی به سرزمین دیگران ندارد و بارها سیاست رسمی خود را که حفظ وضع موجود مرزهاست، اعلام کرده است؛ اما از آنجا که ظاهراً شیوخ خلیج فارس اطلاعی از تاریخ ندارند و یا در صدد تحریف آن هستند، نگرش اجمالی آنها به تاریخ گذشته جزایر سه گانه، بار دیگر ضروری به نظر می رسد.
بر اساس اسناد تاریخی، جزایر تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی از آغاز تاریخ جزء قلمرو ایران بوده است. تا قرن هجدهم میلادی این جزایر به دلیل گستره قلمرو سرزمینی ایران که کناره های شمالی و جنوبی خلیج فارس را در بر می گرفته، در محدوده سرزمینی ایران قرار داشته است. در قرن های هجدهم و نوزدهم میلادی نیز از توابع بندر لنگه و بخشی از استان فارس بوده و توسط حکام بندر لنگه که ایرانی بودند، اداره می شدند.
دولت بریتانیا و حکومت انگلیسی هند نیز در کلیه گزارش ها، مکاتبه ها، کتاب ها، نشریه ها و نقشه های رسمی و نیمه رسمی خود، جزایر تنب و ابوموسی را از توابع لنگه و بخشی از سرزمین ایران نام برده اند.
همچنین در مجموعه گزارش های اداری دولت بریتانیا در سال های 76-1857، چاپ های اول و دوم کتاب راهنمای خلیج فارس در سال های 1883و 1889 و بروشور وزارت دریاداری بریتانیا در سال 1902 آمده که جزایر تنب و ابوموسی متعلق به ایران و تابع ایالت فارس است. افزون بر آن، در نقشه نیروی دریایی بریتانیا در سال 1881، نقشه وزارت دریاداری بریتانیا در سال 1863، نقشه ایران تهیه شده توسط وزارت جنگ بریتانیا در سال 1886، نقشه ایران تهیه شده توسط «لرد کرزن» در سال های 1891و 1892 و نقشه اداره مساحی هندوستان مورخ 1897، جزایر تنب و ابوموسی به رنگ سرزمین ایران رنگ آمیزی شده اند.
از ظاهر امر پیداست که مقامات اماراتی با طرح ادعاهای بی‌اساسی چون حاکمیت بر جزایر سه گانه ایرانی، قصد دارند منبعی برای هویت ملی این کشور که سابقه ای کمتر از نیم قرن دارد، بیابند و همچون ریسمانی بر آن چنگ بزنند و به خود انسجام بدهند.
لذا ادعاهای بی اساس امروز امارات متحده عربی هیچ گونه مبنای قانونی ندارد و این جزایر همانطور که در طول تاریخ بخشی از ایران زمین بوده است، همچنان بخش جداناپذیری از خاک ایران باقی خواهد ماند.