احزاب سیاسى ایران (بخش صد و پنجاهم)

ه- جامعه مدرسین
حوزه علمیه قم
بعد از پایان جنگ تحمیلی و شروع دوره ای تحت عنوان سازندگی، به ارزش های دینی و انقلابی در عمل کمتر توجه شد و در مواردی مورد هجوم قرار گرفت. در ادامه این وضعیت، پس از آنکه بحث توسعه سیاسی بعد از دوم خرداد سال 1376محور فعالیت دولت قرار گرفت، در شرایط پیش آمده لطمات جدی تری بر فرهنگ و ارزش های انقلابی از سوی برخی وارد آمد. در این هنگام بسیاری از دلسوزان انقلاب عکس العمل های اعتراضی شدیدی از خود نشان دادند. جامعه مدرسین حوزه علمیه قم نیز در مواردی چند، موضع گیری های تندی در قبال وضعیت سیاسی و فرهنگی کشور صورت داد. مجمع روحانیون مبارز که عضو برجسته آن ریاست جمهوری را در دست داشت، در بیانیه ای، عملکرد جامعه مدرسین را جناحی و به برخوردهای تحکم آمیز و ضد آزادی(1) و همانند شورای نگهبان، به نفع جناح رقیب مجمع روحانیون متهم کرد. در بیانیه ای که مجمع در اردیبهشت ماه 1379 پیرامون مسائل جاری مملکت صادر کرده، آمده است:
«جامعه مدرسین قم تا زمانی که به دلیل عضویت اساتید حوزه و یاران دیرین حضرت امام از اعتبار ویژه علمی و سیاسی برخوردار بود، خدمات شایانی به اسلام و ملت بزرگ ایران نمود، متأسفانه در سال های اخیر به علت برخی موضع گیری ها و تندروی ها در حد یک حزب سیاسی کم طرفدار، جایگاه والای خود را از دست داده است. امروز گویی جامعه مدرسین رسالتی جز حمایت از یک جناح سیاسی و همراهی با تشنج آفرینان ندارد.»(2)
گفتنی است جامعه مدرسین حوزه علمیه قم در سال 1340 پایه گذاری شد و علما و اساتید برجسته حوزه علمیه قم که عضو آن بودند، از ابتدای نهضت امام خمینی(ره)، دعوت او را لبیک گفته، در پیروزی انقلاب اسلامی نقش اساسی داشته اند. آنان پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز نقش خود را در دفاع از اسلام، انقلاب و نظام اسلامی به خوبی ایفا کرده اند. امام خمینی(ره) که مجمع روحانیون مدعی پیروی از ایشان است، هرچند مانند سایر تشکل ها به جامعه مدرسین نیز تذکراتی داده است، اما از آنان با عنوان ستون محکم انقلاب در حوزه های علمیه یاد کرده و به طلاب جوان و انقلابی تذکر داده است که اگر جذب حضرات جامعه مدرسین نشوند، در آینده گرفتار کسانی خواهند شد که مروج اسلام آمریکایی اند.(3)
و- صدا و سیما
به رغم آنکه مجمع روحانیون مبارز، «دانستن را حق مردم» می دانست و شعار شفاف سازی مواضع و اطلاع رسانی به مردم را سر می داد، هرگاه صحنه ای از یک واقعه که با منافع این تشکل روحانی مطابقت نداشت، از سیمای جمهوری اسلامی پخش می شد، عکس العمل تند مجمع را به دنبال می آورد. به عنوان نمونه پس از آنکه قسمت هایی از دادگاه محاکمه مدیر مسئول روزنامه «سلام» از سیمای جمهوری اسلامی پخش شد، مجمع روحانیون مبارز در اطلاعیه ای اعلام کرد: «سیمای مرکز جمهوری اسلامی نیز در این جریان به صورت غیرمتعارف با پخش گزینشی صحنه ای از این محاکمه و اعلام حکم محکومیت ایشان همراهی و همسویی خود را با جناح خاص سیاسی ابراز داشته است و به طور غیر مستقیم بر طبل اختلافات و تفرقه می کوبد.»(4)
نیز در روزهای 18، 19 و 20 فروردین سال 1379 بعد از انتخابات دوره ششم مجلس شورای اسلامی، کنفرانسی به میزبانی بنیاد «هاینریش بل» در برلین آلمان برگزار شد. این کنفرانس به سرعت به یک فتنه علیه جمهوری اسلامی تبدیل شد. این بنیاد با حزب سبزها روابط نزدیکی دارد و هر دوی آنها نفوذ فراوانی در دولت آلمان دارند و به طرفداری عریان از رژیم صهیونیستی و همجنس بازی شهره اند. هدف برگزارکنندگان کنفرانس، برخلاف تمامی ادعاهای بنیاد «هاینریش بل» دستیابی به اطلاعات و تحلیل های دست اول درباره تحولات جاری ایران از طریق برخی شخصیت های به ظاهر اصلاح طلب برای استفاده علیه جمهوری اسلامی بود. در این کنفرانس از 17 ایرانی از جمله: اکبر گنجی، عزت الله سحابی، جمیله کدیور، علوی تبار، افشاری، چنگیز پهلوان، یوسفی اشکوری، لاهیجی و ... و چند آلمانی و تعدادی از ضد انقلابیون ایرانی مقیم آلمان برای سخنرانی و از دو هزار نفر از ضد انقلابیون ایرانی مقیم آلمان به عنوان شرکت کننده، دعوت به عمل آمده بود. پیش و حین و بعد از کنفرانس شعارهای تندی علیه نظام جمهوری اسلامی داده شد.
تظاهرات مخالفان دولت اسلامی ایران تا پایان کنفرانس در جریان بود. بعد از آنکه تعدادی از بریدگان از اردوگاه انقلاب و معاندان نظام جمهوری اسلامی در این کنفرانس برنامه براندازی و مخدوش ساختن چهره نظام جمهوری اسلامی را اعلام کردند، سیمای جمهوری اسلامی، قسمت هایی از این کنفرانس را پخش کرد. مجمع روحانیون مبارز نیز همانند بسیاری از تشکل های جبهه دوم خرداد ضمن حمایت تلویحی از شرکت کنندگان در کنفرانس، صدا و سیما را به شدت محکوم کرد: «کنفرانس برلین که این روزها از سوی دستگاه تبلیغاتی صدا و سیما به صورت بزرگ ترین فاجعه تاریخ انقلاب معرفی می شود و با سرمایه گذاری کلان و استفاده از شگردهای تبلیغاتی فضای عمومی جامعه را به خود مشغول کرده و با تحریک احساسات مردم، امنیت ملی را مخدوش کرده، از ابعاد مختلفی قابل بررسی است.»(5)
در کنفرانس ضد انقلابی برلین ضمن آنکه تعدادی از شرکت کنندگان و مدعوین، حملات تند سیاسی علیه ارکان نظام جمهوری اسلامی و قانون اساسی ابراز نکردند،(6) در سالن کنفرانس برخی اقدامات خلاف شئونات اسلامی نظیر عریان شدن یک زن، رقص تعدادی از حاضرین و لخت مادرزاد شدن یک مرد در سالن کنفرانس صورت پذیرفت. انتظار مردم انقلابی ایران و مسئولان دلسوز نظام جمهوری اسلامی از مدعوین مدعی اصلاح طلبی، خروج از جلسه به نشانه اعتراض بود، اما شرکت کنندگان ایرانی که عمدتاً مورد حمایت جبهه دوم خرداد بودند، نه تنها چنین نکردند، بلکه با افزودن بر حجم حملات تبلیغی سیاسی علیه نظام جمهوری اسلامی در عمل کنفرانس را مورد تأیید قرار دادند. سیمای جمهوری اسلامی با پخش قسمت هایی از این کنفرانس در دو شب متوالی در 29 و 30 فروردین سال 1379، در پی آگاه سازی مردم ایران برآمد. به رغم آنکه بسیاری از تشکل های اصولگرای انقلاب از اقدام صدا و سیما، حمایت کردند، مجمع روحانیون مبارز آن را جناحی خواند.(7)
برخلاف دیدگاه مجمع روحانیون مبارز، دبیر جامعه روحانیت مبارز در مصاحبه با روزنامه «رسالت» پخش صحنه های غیراخلاقی موجود در کنفرانس را اشاعه فحشا ندانست و گفت: شرکت کنندگان در این کنفرانس، دولت آقای خاتمی را زیر سوال بردند. این کنفرانس، گرچه بسیار خفت بار بود لکن به عنوان یکی از الطاف الهی ماهیت عده ای را افشا کرد.
نقل فحشا، مطلقاً حرام نیست و آنچه حرام است، نقل فحشا به منظور اشاعه آن است؛ یعنی انسان به منظور فساد و افساد، مطلبی را نقل کند، نه به منظور آگاهی و نهی از منکر.(8)
پی‌نوشت‌ها در دفتر نشریه موجود است.