پرونده‌هایی که نقاب از چهره غرب برمی‌دارند

على تتماج
کشورهای غربی همواره با ادعای حمایت از حقوق بشر و کمک به انسان ها به مداخله در عرصه بین الملل پرداخته و حتی جنگ طلبی های خود را با این عنوان توجیه کرده اند.
هر چند که غربی ها همچنان با این ادعاها اهداف سیاسی، اقتصادی را پیگیری می کنند، اما بررسی مواضع این کشورها در هفته های اخیر در قبال تحولات جهانی بار دیگر واهی بودن این ادعا را آشکار می سازد. از جمله این رفتارهای متناقض می توان به موارد ذیل اشاره کرد.
در باب تناقضات رفتاری غربی ها در باب آزادی انسان ها می توان به نحوه عملکرد این کشورها در قبال بازداشت «تیموشنکو» نخست وزیر سابق اوکراین و اسرای فلسطینی، بحرینی و عربستانی اشاره کرد.
در شرایطی که دادگاه اوکراین بر اساس اسناد موجود «یولیا تیموشنکو» نخست وزیر سابق را به اتهام سوء استفاده از قدرت و فساد مالی محکوم به زندان کرد، کشورهای اروپایی و آمریکا با محکوم سازی این حکم برای آزادسازی تیموشنکو حتی تا تحریم بازی های یورو 2012 در اوکراین و تحریم های اقتصادی و سیاسی شدید علیه این کشور پیش رفتند. آنها در حالی با ادعای بشر دوستی این اقدامات را صورت دادند که همزمان با بازداشت تیموشنکو، بیش از دو هزار نفر از اسرای فلسطینی در زندان های رژیم صهیونیستی و ده ها نفر در زندان های آل خلیفه و آل سعود برای آزادی و احقاق حقوق شان دست به اعتصاب غذا زده بودند. به رغم آنکه این اعتصاب ها هفته ها به طول انجامید، اما هیچ کدام از کشورهای غربی برای حمایت از آنها اقدامی صورت نداد و سخنی از درد و رنج آنان به میان نیامد.
یکی دیگر از ادعاهایی که غرب در طول هفته های اخیر به کرات آن را سر داده، ادعای حمایت از آزادی بیان است، چنانکه آمریکا میلیون ها دلار برای تحقق این ادعا در کشورهایی مانند روسیه، چین، ایران، سوریه، لبنان، عراق و ... اختصاص داده است. این ادعا در حالی مطرح شده که در رفتارهای غربی ها چند نکته قابل تأمل است. در عرصه داخلی اروپا و آمریکا مردم بر اساس اصل آزادی بیان با ایجاد جنبش تسخیر به مقابله با نظام سرمایه داری روی آورده اند، در حالی که دولتمردان با سرکوب ها و بازداشت ها به مقابله با آن می پردازند. نکته قابل توجه آنکه از یک سو رسانه ها از پرداختن به این اعتراض ها منع شده اند و از سوی دیگر قوانین جدیدی در کنگره آمریکا و کشورهای بزرگ اروپایی وضع شده که بر اساس آن، دولت با ادعای حفظ امنیت به محدودسازی شبکه های اینترنتی پرداخته است. جاسوسی از کاربران و نیز محدودسازی خطوط اینترنت از جمله این اقدامات است. جالب توجه آنکه همین کشورها با ادعای آزادی تبادل اطلاعات بودجه های کلانی برای گسترش دامنه اینترنت در کشورهای دیگر اختصاص داده اند.
در باب رفتارهای غرب در قبال آزادی بیان در عرصه جهانی نیز این تناقضات رفتاری مشاهده می شود، چنانکه این کشورها از یک طرف در قبال سرکوب مردم در بحرین و عربستان راه سکوت در پیش گرفته اند و از طرف دیگر خواستار برگزاری تجمعات اعتراض آمیز مردمی در کشورهایی مانند چین، روسیه، سوریه، ایران، کشورهای آمریکای لاتین و ... برای سرنگونی نظام های شان می باشند.
از دیگر مسائل مطرح در تحرکات متناقض غربی ها نوع نگاه آنها به مقوله تروریسم و مقابله با آن است. رفتار غرب نشان می دهد که آنها حتی در زمینه ادعای شان مبنی بر مقابله با تروریسم نیز دچار دوگانگی هستند، چنانکه آنها از یک سو با ادعای مبارزه با القاعده به کشتار در افغانستان، پاکستان و یمن می پردازند و از سوی دیگر، ترویج و گسترش فعالیت القاعده در سوریه، لبنان و بسیاری از کشورهای آفریقایی را در دستور کار دارند. غربی که ادعا می کند تا سال های آینده برای مقابله با القاعده در افغانستان می ماند اکنون مروج القاعده در سوریه و لبنان گردیده، به گونه ای که آمریکا رسماً نزدیک به 60 میلیون دلار برای کمک به این گروه ها اختصاص داده است.در نشست به اصطلاح دوستان سوریه در ترکیه غرب و اعراب 300 میلیون دلار برای کمک به این گروه ها اختصاص دادند. برخی ناظران سیاسی و نظامی بر این عقیده اند که آمریکا تلاش دارد تا ابتدا القاعده را در این کشورها حاکم سازد و سپس با ادعای مقابله با تروریسم، زمینه نظامی گری در این کشورها را فراهم سازد. این سیاست با ابعاد دیگری در آفریقا نیز در حال پیگیری است.
نکته مهم دیگر در رفتارهای غربی ها، عملکردهای آنها در قبال تروریسم است. آنها در حالی سایر کشورها را با ادعای مقابله با تروریسم تحت فشار قرار می دهند که خود اولین تروریسم دولتی جهان هستند. استفاده گسترده آمریکا از هواپیماهای بدون سرنشین برای کشتار مردم - نمونه آن پاکستان است- در کنار گسترش دامنه فعالیت سازمان های جاسوسی غرب در سراسر جهان گواهی دیگر بر تروریسم دولتی غربی ها است.
آنچه ذکر شد در مجموع، گوشه ای از رفتارهای غرب در عرصه جهانی است که هر کدام گواهی بر رفتارهای منفعت طلبانه این کشورها است. رفتارهای غرب نشان می‌دهد که آنها نه بر اساس اصول انسانی و بشردوستانه، بلکه صرفاً بر اساس منافع خود به مقوله انسانیت و آزادی در جهان می پردازند. بر این اساس می توان گفت که صحنه بین الملل اکنون به عرصه رسوایی های بزرگ برای غرب مبدل شده است هر چند که غرب با مشغول داشتن جهان به زنجیره ای از بحران ها و ناملایمات تلاش دارد تا بر این تناقضات رفتاری سرپوش گذاشته و همچنان خود را ناجی صلح و آزادی معرفی کند. البته صلح و آزادی که صرفاً منافع غرب را در نظر دارد و بشریت در آن هیچ جایگاهی ندارد. صلح و آزادی که واژه صحیح آن، حقوق سران غرب است، نه حقوق بشر.