ناکارآمدی سیاست سرکوب غربی ـ سعودی در بحرین

هادى محمدى
جنبش بیداری اسلامی بحرین در یک حرکت مستمر در شانزده ماه گذشته، نه تنها، سیاست های سرکوب وحشیانه نظام حاکم را بی اثر کرده، بلکه با اصرار و شدت بخشیدن به اعتراضات و مطالبات خود، کارکرد اشغالگران سعودی، اردنی، اماراتی و راهبردهای توصیه شده انگلیسی، آمریکایی و آلمانی را نیز به چالش کشیده است. این نهضت بیداری اگرچه در یک بایکوت خبری جهانی از خارج و سرکوب شدید و به کارگیری سلاح های ممنوعه (شوزن و گازهای سمی و خفه کننده) در داخل و فریبکاری نظام آل خلیفه روبه رو بوده ولی در عین مظلومیت به اعتراضات مسالمت آمیز خود ادامه داده و آن را در تمامی سرزمین بحرین و بدون وقفه گسترش داده است.
با اینکه در گزارش تحقیق «بسیونی» به گزاره های مختلفی تأکید شده بود؛ ولی سرکوب مردم در بحرین، ادامه زندانی کردن افراد به دلیل اعتراض، اخراج پزشکان و پرستاران به دلیل رسیدگی به زخمی ها، تعرض به رهبران دینی، حمله به منازل مردم، به کارگیری ابزارهای ممنوعه، تخریب مساجد، جلوگیری از آزادی بیان و اعتراض و... ادامه دارد. از ملک و پادشاه دیکتاتور در لندن استقبال می شود و ارسال تجهیزات نظامی و سرکوبگرانه از آلمان، انگلیس و آمریکا به بحرین سرازیر می شود و پیمان های همکاری آمریکا با حامیان دیکتاتوری این کشور چون گذشته و حتی بیشتر از آن منعقد می شود. دستگیری سران معارض و یا نهادهای NGO و حقوق بشری و کشتن افراد و حتی خردسالان و دستگیری نوجوانان 11 ساله، به پدیده عادی تبدیل شده و سازمان ملل و شورای حقوق بشر و بقیه مدعیان آزادی و حقوق بشر، مهر سکوت به لب زدهاند.
آل خلیفه و ماشین سرکوب آن که در مقابل استمرار جنبش بیداری و اعتراض مردم ناتوان شده اند و حضور نظامیان اشغالگر و مدیریت غربی را بی نتیجه می دانند به رویکرد الحاق به عربستان روی آورده اند. اگرچه در نشست وزرای خارجه شورای همکاری این بحث موجب نگرانی دیگر اعضای شورای همکاری نسبت به سیاست های عربستان شد و به نشست ماه های بعد موکول شد، ولی دیکتاتور بحرین در سفر اخیر خود به ریاض، به دنبال تسریع این راهبرد و یا تدابیر جایگزین است. وی به شکل همزمان پیشنهاد گفتمان ملی را مطرح کرده و ضمن تشدید بی سابقه سرکوب و کشتار که در ده روز گذشته جریان داشته و تعداد دیگری از مسئولان و سران گروه ها را دستگیر کرده و برای رهبران الوفاق نیز سخن از تهدید می گوید، گفت وگو با گروه های معارض را به عنوان یک پوشش و فریبکاری قرار داده تا پروسه پیوستن به عربستان با هزینه کمتری به اجرا درآید.
این مسئله آنچنان حائز اهمیت است که پادشاه بحرین در مقابل نیروهای مسلح، مواضع اعتراض رهبران دینی را به عنوان تهدید امنیت ملی توصیف و از دستگاه های امنیتی خواسته تا آن را سرکوب و از آن جلوگیری کنند. به طور همزمان، نماینده سیاسی انگلیس و آمریکا و آلمان در بحرین، نسبت به تشویق به حضور در گفتمان ملی اصرار می ورزند ولی در مورد سرکوب آزادی های سیاسی و اجتماعی و کشتار مردم ساکت هستند؛
تظاهرات با عناوین «طوفان تعیین سرنوشت»، «کشتار مردم را متوقف کنید» که طی روزهای گذشته در مناطق گوناگون و از جمله «منامه» جریان داشته، نشانه های پایداری و گسترش جنبش بیداری مردم بحرین را تأکید کرده است. شیخ «علی سلمان» در سخنرانی اخیر خود در مقابل تهدیدات پادشاه اعلام کرده: «مردم بحرین هنوز از بخش اعظمی از توان خود در اعتراضات استفاده نکرده اند و فتوای یک مرجع، صدها هزار جوان انقلابی را که جان بر کف گرفته اند به میدان خواهد آورد.» پس از دستگیری و اتهام «نبیل رجب» مدیر مرکز حقوق بشری بحرین و احکام ظالمانه برای کادر پزشکی و تعرض و تهدید نسبت به شیخ علی سلمان، سیاست های سرکوب وارد مرحله جدیدی شده تا نمایش گفتمان ملی در سایه چماق و تهدید به حرکت افتد. با اینکه نجات نظام های دیکتاتوری در بیداری اسلامی منطقه در دستور کار آمریکا، غرب، رژیم صهیونیستی و ارتجاع عرب است؛ اما اعتراضات مردم بحرین در عین مظلومیت و با هوشمندی، فرسایش از درون را با ناکارآمدکردن سیاست های نظام دیکتاتوری بحرین ادامه خواهد داد و نمایش گفتمانی نظام حاکم را بی رمق و الحاق به عربستان را غیرممکن یا در پیوند با عمق اعتراض درون عربستان تعریف خواهد کرد.