چند کلمه با آقای هاشمی /مهدی محمدی
اگر فرض کنیم راهبرد دشمن ایجاد تغییر در محاسبات راهبردی مردم و مسؤولان و درنتیجه تغییر دادن مواضع و تصمیمهای آنها در قبال مسائل کلان کشور است، ظاهرا آقای هاشمی اول کسی است که تغییر محاسبه داده است. دو سوال مهم است که ایشان و همه هواداران خط سازش باید به آن پاسخ بدهند.
1- آیا در طول تاریخ این کشورکه آقای هاشمی همواره در مصدر امور بوده، سازش با اجنبی – و در راس آن آمریکا- و تلاش برای رسیدن به یک مفاهمه و بعد ترتیبات مشترک با آن، حتی یک بار راه حلی برای مشکلات این کشور بوده است؟ از ابتدای انقلاب و ماجرای بازرگان و بنیصدر که بگذریم خط سازش در این کشور لااقل 16 سال در دولتهای خود آقای هاشمی و همچنین محمد خاتمی تجربه شده است. آیا خط سازش در اقتصاد به چیزی جز وابستگی بیشتر به فرمولهایی که حالا غربیها خود نیز در حال کنار گذاشتن آنها هستند انجامید؟ آیا در حوزه فرهنگ، چیزی جز محاربه با مقدسات نتیجه بال و پردادن به خط سازش بود؟ راقم این سطور توفیق صدها ساعت نشست و برخاست با تیم هستهای دولت آقای خاتمی را که جملگی ارادتمندان آقای هاشمی بودند داشته است و بزودی شرح مبسوط آن گفتوگوها و آنچه را که در آن دولت بر سر برنامه هستهای ایران آمد در قالب کتابی منتشر خواهد کرد. آیا در حوزه سیاست خارجی، دوستان طرفدار «نرم سازی مواضع» دستاوردی جز این داشتند که داروندار کشور را به ثمن بخس بفروشند و دلشان خوش باشد که «تهدیدی خیالی» را از سر کشور باز کردهاند. اینجا جای بحث از دستاوردهای خط مقاومت نیست ولی آقای هاشمی این یک جمله را باید به خاطر بسپارند که خط مقاومت در این سالها، خطوط قرمز دشمن را به نحو اساسی تعدیل کرده، طوری که همین حالا اگر بنای نظام بر معامله باشد –که نیست و نخواهد بود- معاملههایی نقدا روی میز است که دوستان اهل سازش در خواب هم نمیتوانستند دید.
2- و اما درباره اوضاع داخلی ظاهرا دوباره آقای هاشمی تصمیم گرفته چپ و راست را همزمان مدیریت کند، در حالی که ثمرات مدیریت قبلی ایشان در سال 88 هنوز گریبان آقایان را رها نکرده است. سوال این نیست که آیا نظام باید یک بار دیگر اصلاحطلبان را درون سیستم بپذیرد یا نه، بلکه سوال این است که در آن سالهایی که آقایان با فراغت، مجال شرکت در انتخابات و به دست گرفتن مناصب کلیدی نظام را داشتند چه کارنامهای از خود بر جای گذاشتند؟ اکنون حتی یک نفر در میان اصلاحطلبان نیست که واقعا عقیده داشته باشد در سال 88 تقلبی در انتخابات رخ داده بود ولی هنوز حتی یک نفر از آنها – از جمله آقای هاشمی- جرات آن را نداشتهاند که این حقیقت را فاش با مردم در میان بگذارند و بابت دروغی که در آن سال به آنها گفتند عذرخواهی کنند. آیا اصلاحطلبان با کارنامهای که در سال 88 از خود به جای گذاشتند اساسا یک گروه سیاسی هستند که بنا باشد مجددا در محیط سیاست داخلی پذیرفته شوند؟ کسی اصلاحطلبان را اخراج نکرد. آنها میتوانستند در 88 شکست را بپذیرند و حتی در 92 پیروز انتخابات باشند ولی وقتی تعریف یک گروه از کارکرد خود، قرار داشتن در جایگاه اپوزیسیون نظام و تعریفش از انتخابات، فرصتی برای کودتا باشد، دیگر نمیتوان حرف از وحدت ملی زد. وطن امروز
نظرات بینندگان
پربیننده ترین
ارسال خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه سایت ایمیل خود را وارد نمایید.
