11 سپتامبرهایی که اوباما طلب می‌کند

قاسم غفورى
باراک اوباما که در سال 2008 توانست با اکثریت قاطع به عنوان چهل وچهارمین رئیس جمهور آمریکا وارد کاخ سفید شود در آبان ماه بار دیگر بخت خود را برای یک دوره چهار ساله دیگر آزمایش می کند. وی در حالی به نامزدی از حزب دموکرات در برابر «میت رامنی» نامزد جمهوریخواهان قرار می گیرد که با زنجیره ای از چالش های داخلی و خارجی مواجه است.
چالش هایی که موجب شده تا میزان محبوبیت وی به 04 درصد تقلیل یابد. هرچند که رقیب جمهوریخواه وی نیز چندان موقعیت مناسبی ندارد، اما به هر تقدیر زنگ خطر برای اوباما به صدا درآمده و وی دوران سختی را سپری می کند. در حوزه داخلی، آمریکا بحران شدید اقتصادی و امنیتی اوباما را در برابر مردم قرار داده به ویژه اینکه، وعده های آن برای حمایت از اقلیت های دینی و نژادی و پایان دادن به فضای امنیتی و تبعیض آمیز دوران بوش اجرایی نشده است.
در حوزه بین الملل نیز آمریکا روزگار چندان خوبی ندارد، چنانکه وعده های وی برای برقراری صلح در خاورمیانه و یا احیای جایگاه جهانی آمریکا محقق نشده است. اوباما در حالی گرفتار بحران های ناشی از عدم تحقق وعده های انتخاباتی خود شده که رفتارهایش نشان می دهد وی به دنبال بهره گیری از حربه های امنیتی برای ادامه حضور در قدرت است.
اوباما که می داند توان حل چالش های داخلی و بهبود شرایط خارجی را ندارد تلاش می کند که با اوج گیری فضای امنیتی کشور، خود را ناجی ملت معرفی کند تا در لوای آن بتواند حضورش در کاخ سفید را اجرایی سازد. در این چارچوب اوباما چندین رویکرد را در پیش گرفته است.
الف) حوزه داخلی: اوباما در حوزه سیاست داخلی در حالی که به برخی اشتباهات خود در حوزه اقتصادی البته با توجیه عدم همراهی کنگره با وی و اشتباه کارشناسان اذعان می کند، اما در عین حال تلاش دارد تا با برجسته سازی وجود گروه های افراطی در این کشور، چنان وانمود سازد که تحرکاتی از درون آمریکا برای ناامن سازی کشور در حال شکل گیری است. جریان هایی که با بهره گیری از فضای جنگ طلبانه جمهوریخواهان به دنبال نابودسازی درونی آمریکا هستند. جالب توجه آنکه اوباما بار دیگر مسلمانان و رنگین پوستان را محور این تحرکات قرار داده و فضای امنیتی را علیه آنها تشدید کرده است.
ب) در حوزه خارجی: اوباما هر چند که ادامه جنگ افغانستان، لیبی، سوریه و ... را در کارنامه دارد، اما تلاش می کند تا چنان نشان دهد که با خروج از قدرت، آمریکا وارد جنگ های جدیدی خواهد شد. در این چارچوب، وی دو محور اساسی را در پیش گرفته است.
اولاً تکیه بر تهدید؛ اوباما در چارچوب طرح تهدیدات اموری نظیر خطر حمله سایبری به آمریکا، تهدیدات چین و روسیه، حضور القاعده در سراسر جهان و تحرکات آنها برای مقابله با آمریکا، را مطرح می سازد. اوباما تلاش دارد تا تحرکات بین المللی خود را برای مقابله با این تهدیدات نشان دهد. چنانکه در ماه های اخیر تقابل آمریکا با چین، روسیه، کره شمالی افزایش یافته در حالی که آمریکا در صحنه بین الملل، نظامی گری خود را تشدید کرده است.
ثانیاً تأکید بر مقابله با جنگ؛ با توجه به اینکه مردم آمریکا از جنگ خسته شده اند و از خواسته های آنها پایان جنگ طلبی های دولتمردان شان است، اوباما سعی دارد از این اصل برای کسب رأی برخوردار شود. در این چارچوب، اوباما دو محور را در پیش گرفته است. نخست، مقابله با اندیشه های جنگ طلبانه رامنی، چنانکه «جو بایدن» معاون اوباما رسماً اعلام می کند، رامنی به دنبال ادامه نظامی گری در افغانستان، بازگشت به عراق و حتی حمله نظامی به ایران و سوریه است، در حالی که اوباما به دنبال چنین طرح هایی نمی باشد. اوباما نیز در سخنرانی های خود تأکید می کند آنانی که از جنگ سخن می گویند دیوانگانی هستند که آمریکا را به سوی نابودی سوق می دهند.
دوم، جلوگیری از تحرکات نظامی صهیونیست ها است. هرچند که اوباما نیز مانند رامنی خود را مطیع صهیونیست ها می داند، اما برای کسب آرای مردمی، ادعای مقابله با جنگ طلبی صهیونیست ها را مطرح می کند. ادعاهای محافل رسانه ای و سیاسی نزدیک به اوباما مبنی بر مخالفت با اقدام نظامی صهیونیست ها علیه ایران و تحرکات نظامی این رژیم در منطقه و حتی اختلاف میان اوباما و تل آویو در حوزه نظامی، نمودی از این تحرکات است.
نکته قابل توجه آنکه، اوباما با ادعای جلوگیری از اقدام نظامی صهیونیست ها، اعطای کمک های نظامی گسترده به این رژیم و اعمال فشار غرب بر ایران را توجیه می کند.
به هر تقدیر، مجموع رفتارهای اوباما نشان می دهد که وی به دنبال ایجاد 11 سپتامبر دیگری است که آمریکا را در فضای امنیتی قرار دهد. فضایی دو وجهی، که بخشی از آن، تهدیدات و بخشی، عملکردهای آمریکا برای جلوگیری از جنگ جدید در جهان است. اوباما با این حربه، ضمن سرپوش نهادن بر بحران های داخلی تلاش دارد تا آرای لازم برای ورود دوباره به کاخ سفید را کسب کند.