پایگاه بصیرت:خبر انتقال مقر «فرماندهی ارتش آزاد سوریه» و یا همان تروریستهای مورد حمایت کشورهای غربی و عربی، به داخل خاک سوریه که در اشغال تروریستها است و چند روز پیش انجام گرفت، میتواند نقطه عطفی در تحولات سوریه قلمداد شود. آنقدر که به اصل این خبر توجه شد، در چرایی آن تأمل نشد. آن گونه که از شواهد برمیآید و کارشناسان میگویند، این انتقال، یک انتخاب نبود بلکه اجباری ناشی از اخراج بود. پذیرفتن این واقعیت، پرسش کلیدی دیگری را مطرح میسازد، اینکه چرا ترکیه در اوج بحران سوریه بهناگاه حرکتی کرد که نشانه تغییر موضع در مسائل سوریه محسوب میشود. مروری کوتاه بر مسائلی در داخل ترکیه، جهت پاسخ این پرسش را مشخص میکند. افزایش فعالیتهای حزب کارگران کردستان که به ناامنشدن فضای عمومی ترکیه دامن زد و این پیام را به مقامات ترک داد که آنها قادرند این تحرکات را گسترش دهند و بهآرامشی که محصول خویشتنداری آنها است، پایان دهند و داود اوغلو، وزیر خارجه ترکیه، هم در مهار کردها شکست خورد و همچنین حوادث امنیتی در مناطق علوینشین ترکیه در نزدیکی مرز سوریه و نیز افزایش نارضایتی نظامیان ترکیه و مردم بخشهایی از این کشور از مواضع و برخورد ترکیه با تحولات سوریه، هشدارهای جدی برای آنکارا و عناصر کلیدی برای پاسخ پرسش فوق است. عقبنشینی محسوس ترکیه از مواضعش در برابر حوادث سوریه، این کشور را که در مسائل پیشگفته درباره ترکیه بدون تأثیر نبود، بر آن داشت تا با لحن تندتری با مقامات ترک صحبت و آنها را به تجهیز کردهای ترکیه به موشک تهدید کند. با بررسی وضعیت کشورهای غربی و عربی میتوان گفت تنها مسائل داخلی ترکیه این کشور را وادار به احتیاط و عقبنشینی نکرد و سردرگمی و بلاتکلیفی کشورهای غربی و عربی درگیر با مسئله سوریه که هر کدامشان بهنوعی در معضلات و مشکلات داخلی غرقند نیز در تغییر رفتار ترکیه مؤثر بوده است. تجمیع این عوامل آزاردهنده، این هشدار جدی را به مقامات ترک داد که وضعیت این کشور به لحاظ عدیده با سایر کشورهای حامی تروریستها فرق میکند و زمینه شعله کشیدن درگیریهای سوریه به سوی ترکیه و قربانی شدن این کشور در مسلخی که دیگران آن را طراحی کردهاند، بهوضوح مشاهده میشود. ظاهراً مقامات ترکیه این هشدار را دریافتهاند و چنانچه رفتار اخیرشان براساس تغییر راهبرد باشد، باید در انتظار تحولات مثبتی بهنفع حکومت و ملت سوریه بود.