شامه قوی، تشخیص ضعیف!

على رئوفى
آمریکا و شرکایش از سال گذشته به این نتیجه رسیدند که جنبه اقتصادی چالش بی وقفه با ایران، را تقویت کنند و در پی آن با تحریم بانکی و نفتی فشار اقتصادی بر ایران را تشدید کردند. پس از گذشت چند ماه و شیطنت های گاه و بی گاه صهیونیست ها، دو دیدگاه درباره میزان اثرگذاری تحریم ها در غرب شکل گرفت. گروهی معتقد بودند که تأثیر تحریم ها آنچنان نبوده که سیاست های کلان ایران را تغییر دهد و گروهی هم ادعا می کردند آثار نتیجه بخش بودن تحریم ها در حال آشکار شدن است و دعوت به شکیبایی و ادامه این روند می کردند.
در چنین وضعیتی حرکت اعتراضی اواخر هفته گذشته در جوار بازار تهران در اعتراض به نوسان قیمت ارز شکل گرفت و پس از به صحنه آمدن عده ای اخلالگر و آشوبگر که از رفتار اخلالگرانه شان معلوم بود با برنامه، قصد آشوبگری و اخلال دارند، نیروهای ضد اخلال نیروی انتظامی به میدان آمدند و موضوع را فیصله دادند.
پس از این حادثه دشمن از خود واکنش هایی نشان داد که مسائل جدیدی از منویاتش را آشکار کرد. در یکی از این واکنش ها بیشتر رسانه های دشمن در اقدامی کاملاً هماهنگ و با مشی واحد و حتی در ادبیاتی مشترک به خبر پراکنی و تحلیل درباره این حادثه ساده و معمولی پرداختند و آنچنان از این حادثه سخن گفتند که گویا نظام اسلامی در آخرین ایستگاه قرار گرفته و حداکثر تا یکی دو هفته دیگر ساقط خواهد شد.
در واکنش دیگری هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا که متوهمانه گمان می کرد در آخرین روزهای ریاستش بر وزارت خارجه شیطان بزرگ، شانس مشاهده یک رخداد تاریخی را دارد، بدون فوت وقت به صحنه آمد و با موج سواری و سوءاستفاده از حادثه مذکور گفت در صورتی که ایران برای همکاری با قدرت های بزرگ در پاسخ دادن به سوالاتی درباره برنامه هسته ای ابراز تمایل کند، احتمال برداشته شدن سریع تحریم ها علیه تهران وجود دارد.
دو روز بعد کاخ سفید نیز برای عقب نماندن از وزارت خارجه اش «جی کارنی» سخنگویش را سراسیمه به صحنه فراخواند و وی نیز گفت: «همچنان که ما در 63 ساعت گذشته دیده ایم... تردیدی نیست که تحریم های اعمال شده علیه ایران تأثیرات فوق العاده منفی بر اقتصاد این کشور گذاشته که مدنظر ما نیز همین بوده است. «برخی از مقامات رژیم صهیونیستی نیز پیش و پس از حادثه مقابل بازار اظهارات مشابهی درباره مسائل اقتصادی ایران داشتند.
محور مشترک تمام این ادعاها این بود که فشار بر اقتصاد ایران در حال از پای درآوردن ایران است. از بررسی اظهارات و تحلیل های ارائه شده در این باره معلوم می شود که شامه آنها قوی، اما تشخیص شان ضعیف است. آنها متوجه بوی کباب شدند، اما اینکه از چیست تشخیص ندادند؛ لذا آنگونه تحلیل کردند. حال پرسش مهم این است که آیا عمق اقتصاد ایران یعنی هفدهمین اقتصاد دنیا آنقدر سطحی است که با وزیدن یک نسیم مخالف این چنین به لرزه در آید؟ قطعاً این چنین نیست. مروری بر مسائل چند ماه اخیر نشان می دهد، چنانچه با برخی موضوعات پیش آمده که در ارتباط با تحریم های دشمن است جدی تر، مسئولانه تر و هوشمندانه تر برخورد می شد، ارز با احساس یله ورها بودن میل به طغیان و عصیان پیدا نمی کرد تا دشمن را بر سر ذوق رجزخوانی و دادن وعده و وعید بیاورد. با دو واکنشی که از دشمن بیان شد، معلوم شد برخلاف ادعاهای دشمن، هدف اصلی، معیشت مردم است.
به زعم دشمن مهم ترین و محکم ترین رشته پیوند مردم با نظام اسلامی در حال حاضر معیشت آنها است از این رو بیشترین ضربات را بر آن وارد می کند، با اینکه یقیناً این تحلیل و تشخیص دشمن کاملا ً اشتباه است، اما دولتمردان وظیفه دارند با احساس مسئولیت بیشتر و اتخاذ تصمیمات مدبرانه تر مانع لطمه دشمن به زندگی عادی مردم شوند. این مطالبه ویژه و زیادی از دولتمردان نیست!