رایان کروکر:حمله به ایران کارایی ندارد

رایان کروکر که به عنوان سفیر سابق آمریکا در افغانستان،‌ عراق، سوریه، پاکستان، کویت و لبنان خدمت کرده، در مصاحبه‌ با پایگاه اینترنتی آیداهو استیتسمن به بیان نظرات خود در خصوص موضوعات مختلف از جمله بهار عربی، سختی‌های کارکردن به عنوان سفیر آمریکا در کشورهای عربی، مسئله حمله به کنسولگری آمریکا در شهر بنغازی لیبی و دیگر مسائل بیان داشت.
وی در مورد تحولات سوریه و اینکه آمریکا باید شورشیان سوریه را تجهیز کند؟ گفت: ما باید با احتیاط بسیار زیاد و با رایزنی با همسایگان سوریه که بیشترین تاثیر و دانش را از این کشور دارند، همچون ترکیه، عراق، اردن و لبنان به پیش برویم. ما نباید کارهای عادی خود را انجام دهیم و باید درست ارزیابی کنیم ما آمریکایی‌ هستیم. خاطرات نابودی شهر حماة سوریه در سال 1982 به دستور پدر بشار اسد و کشتار اعضای اخوان المسلمین همچنان زنده است مسلمانان اهل تسنن سوریه همچنان برای انتقام از علوی‌های حاکم تشنه‌اند برای دادن سلاح به شورشیان باید کاملا مطمئن بود که این شورشیان چه کسانی هستند،‌ دستور کار آنها چیست، احتمال موفقیت آنها چقدر است و قرار است بعد از موفقیت چه کاری انجام دهند؟ در غیر این صورت به جایی می‌رسیم که می‌بینیم سلاح‌هایمان را به القاعده بعدی داده‌ایم.این دیپلمات در مورد این سوال که اگر اسرائیل به تاسیسات هسته‌ای ایران حمله کند، آمریکا باید چشمهایش را ببندد؟ تصریح کرد: حفظ و تقویت اجماع بین‌المللی و شدیدتر کردن تحریم‌ها همچنان بهترین گزینه است زیرا ایران یکی از دموکرات‌ترین کشورهای منطقه است که در آن «صدای مردم» شنیده می‌شود. فکر می‌کنم تداوم حملات با ویروس‌های کامپیوتری ارزشش را دارد. ایران با درس گرفتن از بمباران سال 1981 عراق توسط اسرائیل خود را برای حمله آماده کرده است آنچه که ایرانی‌ها انجام می‌دهند در سطحی از پیچیدگی و بقاست که از دید آنها موجب تضمین حفظ اصل برنامه خواهد شد. مشکل اصلی درباره گزینه حمله به ایران این است که احتمالا کارآیی نخواهد داشت.وی در مورد دورنماری جنگ افغانستان و خروج نیروهای خارجی در سال 2014 اذعان داشت: من از کلماتی نظیر خوش بینی و یا بد بینی اجتناب می‌کنم اما وقتی که ما سفارتمان را پس از سقوط طالبان در سال 2002 در کابل افتتاح کردیم تنها 900 هزار کودک به مدرسه می‌رفتند و همگی پسر بودند. اما امروز 8 میلیون و نیم کودک در افغانستان به مدرسه می‌روند که 40 درصد از آنها دختر هستند و درصد حضور دانشجویان دختر در دانشگاه‌های این کشور در حال رشد است. آنها به دوران پس از طالبان تعلق دارند و با آزادی‌های بی سابقه‌ای نظیر دسترسی به اینترنت، ده‌ها روزنامه، شبکه تلویزیونی و رادیو که به دولت انتقاد وارد می‌کنند، روبرو بوده‌اند. شما با نسلی در افغانستان مواجه هستید که اساسا نگاه متفاوتی به کشورشان و جهان به نسبت نسل قبل از خود دارند. آنها در نهایت ابزار تغییر هستند و برای این تغییر کاملا مصمم هستند و من فکر می‌کنم قادر به انجام آن خواهند بود، اگر که اندکی امنیت و ثبات برقرار باشد.