خون،خیانت و جنایت /سعید سبحانی

اوضاع غزه اسفناک است.هر روز بر تعداد شهداى غزه افزوده مى شود و زنان و کودکان فلسطینى در خاک بى‌گناهى خود مى‌غلتند.همراهى مقامات آمریکایى انگلیسى‌،فرانسوى و آلمانى با جنایات رژیم صهیونیستى در نوار غزه سبب تشدید فشارها بر مردم این منطقه شده است.این در حالى‌است که شوراى امنیت سازمان ملل متحد مانند همیشه در راستاى افزایش قدرت مانور تل آویو در خاورمیانه از هیچ گونه اقدام وقیحانه اى فروگذار نمى کند.در این میان،خیانت ابومازن و برخى سران گروه فتح که در شرایط حساس مردم غزه سعى دارند دست به تصفیه حساب سیاسى با اسماعیل هنیه و دیگر اعضاى حماس بزنند بیش از پیش آشکار شده است.ابومازن به عنوان رهبر خودفروخته تشکیلات خودگردان فلسطین اصلى ترین عامل تداوم جنایات صهیونیستها در غزه محسوب مى شود.البته سکوت کشورهاى عربى در این خصوص نیز عین جنایت است.سخنگوى رسمى جنبش حماس سخنان اخیر ابومازن در قاهره را سبب شکست تمام تلاشها براى بازگشایى گذرگاههاى نوارغزه و لغو محاصره این منطقه دانست.

اصرار ابومازن بر اداره گذرگاه رفح طبق توافقنامه امضا شده در سال 2005، بیانگر تسلیم کامل وى در برابر دستورات اسرائیل است. دستوراتى که خواستار از بین بردن حق مقاومت، تشدید محاصره نوارغزه و احیاى اشغالگرى براى سلطه بر تعیین سرنوشت ساکنان این منطقه است.

سخنگوى حماس خاطرنشان کرده است که اظهارات ابومازن به مثابه احیاى دردها و مشکلات ساکنان نوارغزه و نادیده گرفتن تمام فعالیتهاى فلسطینی، عربى و بین المللى از جمله تصمیمات پارلمان اتحادیه اروپا، سازمانهاى حقوق بشر و اتحادیه عرب براى رفع محاصره نوارغزه است.

لازم به ذکر است ابومازن در قاهره بر ضرورت حل مسئله محاصره و اجراى توافقنامه امضا شده درباره گذرگاه مرزى رفح در سال 2005 میلادى تاکید کرده بود.

این توافقنامه میان تشکیلات خودگردان فلسطین و اتحادیه اروپا و رژیم اسرائیل بعد از خروج این رژیم از نوار غزه در تابستان سال 2005 میلادى بسته شد و براساس این توافقنامه، تشکیلات خودگردان مسئولیت امنیتى بخش فلسطینى گذرگاه رفح را برعهده داشت و ناظران اروپایى نیز بر حرکت عبور و مرور در آن نظارت داشتند، اما این گذرگاه درپى کنترل حماس بر نوار غزه و خروج تشکیلات خودگردان و ناظران اروپایى از آن بسته شد.

ابومازن همچنین با نادیده گرفتن جنایتها وحملات رژیم صهیونیستى به نوار غزه از نیروهاى مقاومت فلسطین خواسته بود تا از شلیک موشک به اهداف اسرائیلى خوددارى کنند.به راستى ابومازن چگونه مى تواند جنایات و خیانتهاى خود در خصوص نوار غزه را لاپوشانى نماید؟آیا رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین مى تواند پاسخگوى خون نوزادان و کودکان غزه باشد؟

ایالات متحده آمریکا در برهه کنونى همچنان از کشتار در فلسطین دفاع نموده و سعى در تقویت تل آویو به هر نحو ممکن دارد.شوراى امنیت بار دیگر درپى اعتراض آمریکا، در صدور قطعنامه‌اى جهت پایان دادن به بحران غزه شکست خورد. ریکاردو آلبرتو آریاس نماینده‌ پاناما در شوراى امنیت که کشورش ریاست دوره‌اى این شورا را بر عهده دارد، با اشاره به بررسى اوضاع نوار غزه در نشست شوراى امنیت نگرانى شدید کشورش را از اوضاع بحران زده خاورمیانه اعلام کرد.

وى افزود: ما از وضعیت نامناسب انسانى حاکم بر نوار غزه به شدت نگران هستیم و از تمامى طرف‌هاى ذیربط مى‌خواهیم ضمن خویشتن‌دارى به قوانین بین المللى احترام بگذارند.

از سوى دیگر، ریاض المنصور نماینده‌ فلسطین در سازمان ملل متحداظهار نموده است که از ناتوانى شوراى امنیت در صدور قطعنامه‌اى جهت پایان دادن به بحران غزه در حالى که کودکان فلسطینى و حتى یک طفل شیرخواره از حملات اسرائیل مصون نیستند، متاسف است.

المنصور همچنین تاکید کرد که در پیام‌هاى جداگانه به رئیس دوره‌اى شوراى امنیت تاکید کرده که ادامه‌ سیاست‌هاى جانبدارانه‌ این شورا از اسرائیل امکان‌پذیر نیست و شوراى امنیت باید در قبال این مسئله مسئولانه‌تر برخورد کند. کشورهاى عضو جنبش عدم تعهد نیز با صدور بیانیه‌اى حملات رژیم صهیونیستى علیه غیر نظامیان در نوار غزه را محکوم کردند. این سازمان از جامعه‌ بین‌المللى بویژه شوراى امنیت خواست تا ضمن اجراى قوانین بین‌المللى و احساس مسئولیت هر چه بیشتر، راهکارى عادلانه براى حل این بحران ایجاد کند.

از سوى دیگر، سامى ابوزهرى سخنگوى جنبش حماس تهدیدهاى مقامات رژیم صهیونیستى از جمله معاون وزیر جنگ این رژیم را علیه غزه تهدیدهاى بزدلانه توصیف کرد.

وى در این خصوص اظهار نموده است:

“ دشمن صهیونیستى خواهان توقف حملات موشکى گروه‌هاى مقاومت است در حالى که به حملات و عملیات‌هایش علیه گروه‌هاى مقاومت نوار غزه و دیگر سرزمین‌هاى فلسطینى ادامه مى‌دهد. ما در حالت جنگ با هیچ‌کس نیستیم بلکه موضع ما موضعى دفاعى است. ما در شهر عریش مصر در گفتگو با برادران مصرى آمادگى‌مان را براى بررسى آتش‌بس متقابل با اسرائیل اعلام کردیم اما همان‌طور که شاهد بودید این رژیم به رغم آگاهى از پیشنهاد ما براى آتش بس حملاتش را علیه مردم فلسطین ادامه مى‌دهد. “

ادامه جنایات رژیم صهیونیستى در نوار غزه‌،تحت سکوت سازمانهاى بین المللى و حمایتهاى ایالات متحده آمریکا صورت مى‌گیرد.فاجعه غزه آمیخته اى از سه عنصر “جنایت”،”خیانت”و”سکوت”است.بوش پسر در سفر خاورمیانه اى اخیر خود تعهدات ظاهرى و صورى خود به رئیس ساده لوح و خیانتکار تشکیلات خودگردان فلسطین را زیر پا گذاشت و با درخواست ایهوداولمرت مبنى بر تشدید حملات به غزه موافقت نمود.کمیته چهارجانبه کوارتت به رهبرى تونى بلر نیز از قبل در جریان تشدید حملات تل آویو به غزه قرار گرفت.در چنین شرایطى فلسطینیان بى دفاع هدف حملات رژیم نامشروعى قرار گرفتند که توحش تنها جزئى از ذات و ماهیت آن است.در ماوراى فاجعه غزه خیانت ابومازن و دیگر سران جنبش فتح نیز خودنمایى مى کند.در حالى که مقامات تشکیلات خودگردان فلسطین در رویاهاى خام خود به دنبال ایجاد صلح پایدار با تل آویو هستند،حملات غزه رشته افکار آنها را از هم گسسته است.حتى برخى عناصر سیا و موساد در تشکیلات خودگردان فلسطین نیز در میان وعده هاى بوش و اولمرت و آنچه در واقعیت مى بینند سردرگم مانده اند.این سردرگمى محصول خیانت ابومازن و همراهانش نسبت به آرمانهاى فلسطین و مقاومت است.رئیس تشکیلات خودگردان خطاى تاریخى عرفات در امضاى معاهدات کمپ دیوید و اسلو را با شدتى بیشتر تکرار نموده است.محمود عباس به عنوان اصلى ترین پیام آور ننگ و تسلیم در برابر واشنگتن و تل آویو،به هیچ عنوان تحمل حیات پویاى حماس را ندارد.گروه فتح و ملى گرایان فلسطین بارها سعى در تحدید قدرت حماس داشتند،اما درایت اسماعیل هنیه و خالد مشعل قدرت مانور ابومازن را ازبین برد.در چنین شرایطى رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین به جاى درک واقعیت حماس دست استیصال خود را به سوى آمریکا‌،رژیم صهیونیستی،انگلستان و دیگر قاتلان و دشمنان ملت فلسطین دراز نموده است.به راستى این ننگ چگونه قابل توجیه است؟

از سوى دیگر،فجایع غزه مجالى بود تا باردیگر سکوت آزاردهنده و خفت بار اعراب پرادعا در آن طنین انداز شود.پس از ناکامى اعراب در حل بحران عراق و دارفور و حمایت آنها از جنگ روزه اسرائیل علیه حزب الله،این بار نوبت مردم غزه است تا سکوت اعراب خاورمیانه را در میان صداى هلى کوپترها و جنگنده هاى اسرائیلى حس نمایند.به راستى اتحادیه عرب و سران کشورهاى عربى چگونه این لکه ننگ را بر دامان خود مى پذیرند؟