پایگاه بصیرت:چند روز پیش از سالگرد صدور اعلامیه بالفور، شاهد نفوذ هواپیمای بدون سرنشین حزب الله به درون اراضی تحت کنترل رژیم صهیونیستی بودیم، اما در همین حال نامه تاریخی دیگری نیز در اذهان ما تداعی شد. نامه ای 76 ساله از جانب حکام عرب در بحبوحه انقلاب بزرگ فلسطین در سال 1936 به کمیته عالی عربی مبنی بر توقف انقلاب و اعتماد به نیات خیرخواهانه و عدالت جویانه دوست کبیرمان «انگلیس»در آن زمان، نه فتح بود و نه حماس، نه جنگ شیعه و سنی وجود داشت، نه جدال فارس و عرب و نه خطر ایران. تنها چیزی که وجود داشت مهاجرت گسترده یهودیان به فلسطین با حمایت انگلیس بود. مردم فلسطین در برابر این مسئله ایستادند و در شرف پیروزی بودند که ناگهان متأسفانه با این دعوت حکام عرب ورق برگشت.
وضعیت عرب ها دائماً به همین منوال بوده است. خالی کردن پشت مقاومت و نجات دادن اشغالگر. آنها معتقدند که مشکل انسانی را می توان با دارو و غذا برطرف کرد.در زمان حمله اروپایی ها به فلسطین و کشتارهای وحشتناک در بیت المقدس هم وضعیت همین گونه بود و حکام جهان اسلام هیچ توجهی به آنان نکردند و این شرایط در زمان رژیم صهیونیستی نیز تکرار شد، اما باید متذکر شد که اگر مقاومت فلسطین نبود دامنه مرزهای رژیم صهیونیستی تا فرات هم کشیده می شد و هنوز هم رهبران این رژیم از ما می خواهند تا با آنها صلح کنیم که البته اگر ما چنین کاری انجام دهیم خیال آنها برای توسعه طلبی راحت تر خواهد شد. گرچه زندگی در سرزمین خودمان بسیار بهتر از زندگی در جاهای دیگر است، اما با این کار شهروندان درجه دو یا سه در رژیم اشغالگر خواهیم شد و از این گذشته این کار به نفع برادران عرب ما هم نیست به همین دلیل ما همواره این پیشنهادها را رد کرده ایم و صهیونیست ها هم مجبور به ساخت دیوار و نصب سیم های خاردار شده اند.
حمایت رسمی عربی از مقاومت فلسطین همواره تابع حساب های منطقه ای و بین المللی بوده و جنبه سرمایه گذاری نداشته است. این در حالی است که ایران با تمام قوا روی حزب الله سرمایه گذاری کرد و حزب الله هم با برخوردار شدن از اسلحه و مهماتی که کمتر کشوری می تواند به آنها دست پیدا کند به دژی مستحکم و ترسناک در برابر رژیم صهیونیستی مبدل شد، اما هیچ دولت عربی حاضر نشد این کار را برای مقاومت فلسطین انجام دهد. عذر و بهانه مرزهای محکم و غیر قابل نفوذ پذیرفتنی نیست، چرا که که اگر عرب ها می خواستند، قادر به انجام این کار بودند. آنها توانستند از موانع نظام اطلاعاتی سوریه بگذرند و این همه سلاح وارد این کشور کنند. حزب الله هواپیماهایی بدون سرنشین در اختیار دارد و رژیم صهیونیستی را تهدید می کند که می تواند هر متر مربع از آن را هدف قرار دهد و این بدان معناست که حزب الله از امکانات و توانایی های بسیاری برای جنگ چریکی و یا متعارف برخوردار است. اگر حمایت ایران از حزب کوچکی در کشوری کوچک یعنی لبنان نبود، حزب الله به این مرحله نمی رسید. در حالی که ایران در برابر همه فشارهای غرب برای توقف این سرمایه گذاری ایستاد، حاکمان عرب از ترس اینکه مبادا به تروریسم محکوم شوند از حمایت مقاومت فلسطین طفره رفتند. آنها بر این باور بوده و هستند که این کار در جهانی با قوانین جنگل که ضعیف هیچ جایی در معادلات آن ندارد نجات شان خواهد داد.
می گویند که چون حزب الله شیعه است و نسب افرادش به عرب های یمن و عراق و شبه جزیره عربستان می رسد مورد حمایت ایران قرار گرفته. بر فرض که این حرف را بپذیریم، اما ما فلسطینی ها که عرب اصیل هستیم و اکثریت همسایگان ما سنی هستند و خطر رژیم صهیونیستی از خطر ایران برای شان بیشتر است از حمایت دنیای عرب محرومیم.تا کی باید این وضع ادامه داشته باشد؟ در فصل انقلاب زمان آن رسیده که عرب ها بر روی مقاومت سرمایه گذاری کنند. ایران در زمان محاصره و مشکلات داخلی و جنگ با عراق هم از سرمایه گذاری خود بر حزب الله امتناع نکرد. آیا عرب ها این کار را خواهند کرد؟ اگر چنین کاری نمی کنند پس اکتفا کردن به محصولات صهیونیستی در ازای رها کردن رژیم صهیونیستی و عرب ها بهتر خواهد بود.
منبع: روزنامه وطن چاپ آمریکا
مترجم: سحر دولتیان
