مروری بر نتایج انتخابات آمریکا

على تتماج
انتخابات ریاست جمهوری آمریکا سرانجام 16 آبان ماه برگزار شد. از آنجا که ساختار انتخاباتی و تنها دوحزبی آمریکا اجازه شرکت گزینه خوب را در انتخابات نمی دهد، لذا همیشه مردم آمریکا حق انتخاب بین بد و بدتر را دارند! همچون دوره های گذشته رقابت اصلی میان دموکرات ها و جمهوریخواهان بود که به ترتیب باراک اوباما و میت رامنی در انتخابات حضور پیدا کرده بودند.
بر اساس نتایج اعلام شده باراک اوباما با مجموع 303 رأی الکترال در برابر 206 رأی رامنی توانست برای چهار سال دیگر به عنوان چهل وپنجمین رئیس جمهور آمریکا در کاخ سفید باقی بماند. همزمان با انتخابات ریاست جمهوری، انتخابات مجالس نمایندگان و سنا نیز برگزار شد که جمهوریخواهان در مجلس نمایندگان، با 233 کرسی در برابر 193 کرسی دموکرات ها به برتری دست یافتند. در مجلس سنا نیز دموکرات ها با 54 کرسی در برابر 44 رأی جمهوریخواهان برتری گذشته خود را حذف کردند.
انتخابات و نگاه مردم
این انتخابات در حالی برگزار شد که از نکات قابل توجه در آن، میزان مشارکت مردم در انتخابات بود. گزارش ها نشان می دهد از تعداد واجدان شرایط حق رأی، کمتر از 50 درصد در انتخابات حضور پیدا کرده اند، به گونه ای که میزان آرای اوباما نسبت به سال 2008 با افت شدیدی مواجه شده بود و او صرفاً با دو درصد برتری نسبت به رامنی به پیروزی رسید.
هر چند که دولتمردان آمریکا تلاش کردند تا عدم استقبال مردم را به مسائلی مانند بحران اقتصادی و توفان سندی نسبت دهند، اما مردم آمریکا این عدم حضور را برگرفته از بی اعتمادی به دولتمردان خود می دانند؛ چرا که اولاً، در حالی که مردم آمریکا در بحران اقتصادی به سر می برند این انتخابات با هزینه ای معادل 6 میلیارد دلار برگزار شد. هزینه های سنگین تبلیغات نامزدها در حالی که مردم در فقر روزافزون به سر می برند و دولت نیز به طرح های ریاضتی می افزاید بر میزان نارضایتی مردم از سیاستمداران افزوده است. سرکوب اعتراض های مردمی در قالب جنبش وال استریت و نیز وضع قوانین در کنگره برای تشدید ریاضت اقتصادی بر دامنه این نارضایتی ها افزوده است.
ثانیاً، روند انتخابات آمریکا نشان می دهد که سیاستمداران به جای گرایش به مردم، در جهت منافع سه طیف خاص قدم بر می دارند. اوباما، رامنی و حتی احزاب جمهوریخواه و دموکرات در طول مبارزات انتخاباتی همواره تلاش کرده اند که رضایت لابی صهیونیست، صاحبان کارخانه های اسلحه سازی و سرمایه داران وال استریت را جلب کنند. این اقدامات چنان بوده که «نوام چامسکی» اندیشمند بزرگ آمریکا در باب انتخابات آمریکا می گوید: «در آمریکا دیگر مردم تصمیم گیرنده نیستند، سرمایه داران، با چند دلار، سیاستمداران را خرید و فروش می کنند.
ثالثاً، نارضایتی از سیاست خارجی هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات از دیگر عوامل عدم مشارکت مردمی در انتخابات بوده است. رامنی و اوباما نشان داده اند که در عرصه سیاست خارجی نیز چندان توجهی به خواست مردم مبنی بر پایان جنگ طلبی و احیای جایگاه از دست رفته آمریکا ندارند، چنانکه هر دو نامزد به حمایت از صهیونیست ها پرداختند.
رابعاً، نارضایتی از ساختار انتخاباتی آمریکا از دیگر مسائل مطرح در انتخابات است. مردم آمریکا با دادن رأی ها به نسبت برابر به اوباما و رامنی تأکید کردند که اعتمادی به هیچ کدام از دو حزب دموکرات و جمهوریخواه ندارند و در اصل میان گزینه بد و بدتر گزینه بد را انتخاب کرده اند.
مردم آمریکا در این انتخابات بر چند اصل تأکید داشتند؛ نارضایتی از ساختار دو حزبی جمهوریخواه و دموکرات، تخلفات انتخاباتی با برگزاری انتخاباتی نه چندان شفاف، به گونه ای که حتی ناظران اروپایی نیز اذعان کردند که انتخابات آمریکا از شفافیت و اصول بین المللی برخوردار نبوده و نمی توان آن را دموکراتیک دانست، استمرار اعمال تبعیض های نژادی و قومی در انتخابات که باز هم سیاه پوستان و بسیاری از اقلیت های دینی و نژادی نتوانستند در انتخابات حضور یابند.
تغییر یا استمرار سیاست؟
در باب سیاست های آمریکا در چهار سال آینده دیدگاه های متعددی مطرح است، برخی با اشاره به اینکه باز هم کاخ سفید و مجلس سنا به دموکرات ها و مجلس نمایندگان به جمهوریخواهان رسیده، تأکید دارند که ساختار سیاسی آمریکا دچار تغییرات خاصی نشده، لذا روند سیاست داخلی و خارجی آمریکا با تغییر چندانی همراه نخواهد بود. برخی نیز با اشاره به شعارهای اوباما و چالش های پیش روی وی تأکید دارند که اوباما در حوزه داخلی و خارجی چاره ای جز تغییر رفتارهای گذشته ندارد، چنانکه کناره گیری هیلاری کلینتون از سمت وزیر امور خارجه و خودداری برخی از وزرا از حضور در کابینه اوباما، نمودهای این اجبار است، هر چند که راهبرد کلان آمریکا با تغییر چندانی همراه نخواهد و صرفاً تاکتیک ها برای رسیدن به این اهداف دگرگونی هایی را در پی خواهد داشت.