پنجه قدرتمند مقاومت بر گلوی صهیونیسم

هادى محمدى
قدرت تولید جنگ و صلح، به عنوان یک مولفه مهم برای یک قدرت منطقه ای، همواره از سوی رژیم صهیونیستی و با حمایت غرب به کار گرفته شده و اراده خود را بر بازیگران منطقه ای و بین المللی تحمیل کرده است. این پدیده حداقل در یک دهه گذشته با سوال جدی مواجه شده، به نحوی که حتی برای مسئولان این رژیم، تردید در مولفه های قدرت رژیم صهیونیستی، امری یقینی شده است. مولفه های بازدارندگی، اقدام پیش دستانه، آستانه تحمل ملی و مولفه های خارجی و نوع واکنش های آنان در نگاه راهبردی و محیط راهبردی رژیم صهیونیستی، تصاویر دهه های گذشته را نشان نمی دهند.
شکست در جنگ 33 روزه که با فرار مفتضحانه در سال 2000 از لبنان آغاز شد و رسوایی ناکامی در جنگ 22 روزه در برابر غزه مظلوم در سال 2009 - 2008، شرایطی را بر صهیونیست ها تحمیل کرد که حتی در دو سال گذشته که مقامات صهیونیستی تلاش آشکاری برای قبولاندن توانایی خود به طرف های آمریکایی و غربی برای حمله به ایران یا لبنان و به تازگی به سوریه داشتند و یا بر ضرورت حمله نظامی با حمایت غرب اصرار ورزیدند، مخالفت و تردید آنها نسبت به مولفه های قدرت و پایداری در رژیم صهیونیستی برای کسب پیروزی، به عنصری آزاردهنده در مقامات ارشد صهیونیستی تبدیل شد. این مخالفت و تردید تا مرز تنش در روابط اوباما و نتانیاهو به پیش رفت و نتانیاهو برخلاف رویه تاریخی، در انتخابات آمریکا از رامنی حمایت آشکار کرد و بخشی از ثقل سیاست خارجی خود را به اروپا منتقل نمود.
مقامات رژیم صهیونیستی به اطلاعاتی دست یافته بودند که مقاومت فلسطینی در غزه در دو سال گذشته به توانایی های جدیدی رسیده اند ولی تصور روشنی از گستره این توانایی ها، تعداد و کارایی و کیفیت آن نداشتند.
تصور اولیه آنها که در گزارش چند روز پیش دستگاه های امنیتی رژیم صهیونیستی منعکس شده این بود که توانایی موشکی مقاومت فلسطینی تا سقف پنج برابر نسبت به گذشته افزایش یافته است، در حالی که هیچ دیدگاه روشنی از نوع و کیفیت توانایی مقاومت فلسطینی نداشتند. واکنش های پرشتاب مقاومت فلسطینی در یک هفته اول جنگ علیه غزه نشان داد که نه تنها در نسبت افزایش یافته تعداد موشک ها، بلکه از کیفیت و برد موشک های آنان نیز تصویر نادرستی دارند.
نتانیاهو که با یک تصور غلط، زمانی نادرست را انتخاب کرد تا به دستاوردهای معجزه آسا دست یابد، به راحتی در دام تصور غلط خود و برنامه ریزی بازیگران خارجی قرار گرفت. نتانیاهو که باید تا دو ماه آینده در انتخابات پارلمانی وارد شود، انتظار داشت که در یک پیروزی مقتدرانه و طی چند روز، شرایط و مشروعیت خود را ارتقا می بخشد. او این گونه فکر می کرد که تا تقویت جایگاه انتخاباتی، به سادگی در مقابل اوباما و حکومت وی که تا نیمه دی ماه شکل می گیرد خواهد ایستاد و قدرت مانور بیشتری به دست می آورد.
نتانیاهو در برنامه ریزی جنگی خود قصد داشت تا یک نتیجه راهبردی را به آمریکا و غرب نشان دهد. از نگاه نتانیاهو، نه تنها مقاومت فلسطینی، بلکه مولفه های منطقه ای و ناشی از تحولات بیداری اسلامی، در افکار عمومی و یا حکومت های عربی - اسلامی، دردسر چندانی در حمایت از فلسطینی ها نشان نخواهند داد و نتانیاهو خواهد توانست در یک برآورد ساده لوحانه به جنگ در لبنان، سوریه و یا ایران فکر کند.
با اینکه صهیونیست ها در یک تاکتیک جدید جنگی و بهره برداری از فضای تولید شده در رایزنی ها با مصر و حماس برای یک آتش بس جدید، احمد الجعبری، معاون فرماندهی کل کتائب الاقصی را ترور کردند و از اصل غافلگیری برای ثبت اولین اقدام جنگی استفاده نمودند، ولی این آتش افروزی صهیونیست ها، از همان ساعات اولیه هزینه سنگینی بر دوش نظام صهیونیستی قرار داد.
در تحلیل روند جنگ و واکنش های عملیاتی دو طرف در جنگ غزه، می توان چنین اظهار داشت که صهیونیست ها با ترس از مشکلات ناشی از جنگ 22 روزه و گزارش گلدستون، به شکل وسیعی از بمب و تسلیحات ممنوعه استفاده نکردند و تنها به استفاده از بمب های ناپالم و تا حدودی بمب های اورانیوم ضعیف اکتفا کردند. در وسعت آتش باری نیز، بهره برداری از حملات هوایی، دریایی و توپخانه با کمی برجستگی نسبت به جنگ 22 روزه آغاز شده و در چند روز گذشته و به موازات مذاکرات قاهره برای آتش بس، تا حدودی افزایش یافته است.
در حالی که مقاومت در تاکتیک رزمی خود، در کنار آمادگی های متکی بر جنگ افزارهای غافلگیرکننده برای جنگ زمینی، اقدامات دفاعی - موشکی خود را با سرعت در شعاع بیشتری به اجرا گذاشته و حداقل دو میلیون صهیونیست را در وسعتی فراتر از تل آویو تا هرتسلیا، با شرایط اضطراری روبه رو کرده است. با اینکه صهیونیست ها از یک روش رنگ باخته در جنگ 33 روزه مبنی بر نابودی کامل لانچرها و انبارهای موشکی مقاومت، استفاده کردند، ولی مقاومت فلسطینی در یک آهنگ محاسبه شده، تعداد شلیک های خود را تا مرز دو برابر نیز افزایش داده اند.
این شدت آهنگ در شلیک موشکی و افزایش دامنه و شعاع اهداف، که پاشنه آشیل رژیم صهیونیستی و جبهه داخلی و جامعه صهیونیستی را هدف قرار داده، آستانه تحمل ملی و حاکمیتی را طی چند روز اول جنگ با چالش فوری روبه رو کرده است. واکنش های مقاومت در عرصه زمینی و در مقابل صف تانک ها و ادوات زرهی ارتش صهیونیستی که با موشک کورنیت انجام شد، کابوس خسارت و تلفات گسترده برای این ارتش متجاوز را زنده کرد. اقدامات پدافندی مقاومت در برابر پهپاد و هلی کوپترها و هواپیماهای جنگی و یا ناوچه های جنگی رژیم صهیونیستی که منجر به خسارت قابل توجهی در این زمینه به ابزارهای مهاجم صهیونیستی شده است، دامنه واکنش و توانمندی های مقاومت را نشان می دهد که نسبت به جنگ 22 روزه کاملاً متمایز است.
کشتار مردم عادی، زنان، کودکان و پیرمردان فلسطینی یک خوی ثابت صهیونیستی است که اگرچه همواره تکرار شده، ولی نمی تواند از نگاه رفتار جنایتکارانه و حقوقی نادیده گرفته شود و چه بسا، ضرورت یک کمیته بین المللی - اسلامی برای بررسی این اقدامات؛ جنایات جنگی، کشتارجمعی و استفاده از سلاح های کشتار جمعی و ممنوع، بیش از پیش احساس می شود. شهادت نزدیک به 150نفر و زخمی شدن بیش از 1300 نفر از مردم عادی غزه در جریان ددمنشی صهیونیست ها نباید از نگاه و وجدان عمومی و بین المللی نادیده گرفته شود.
در تحلیل جنگ، یک نکته روشن در جنگ افزارهای دو طرف وجود دارد که پیام های خود را به خوبی منتقل می کنند. سلاح ها و مهمات صهیونیست ها، عمدتاً آمریکایی و غربی هستند که در مواضع صریح مسئولان غربی، حمایت مطلق از صهیونیست ها را بر خود واجب می دانند و در نگاهی یک سویه و غیر انسانی، برای رژیم غاصب صهیونیستی حق هجوم را مشروع می دانند. در طرف مقاومت فلسطینی و در بین ادوات رزمی آنان، موشک های میان برد «فجر» و موشک های «کورنیت» نقش راهبردی در ترسیم روند جنگ و نتایج آن به عهده دارند.
آنچه امروز صهیونیست ها و حامیان غربی و بان کی مون را سراسیمه به منطقه کشیده تا رژیم صهیونیستی را نجات دهند و نتانیاهو از روز سوم جنگ با چنگ و دندان برای نجات خود و صهیونیست ها دنبال می کند، متأثر از کارکرد این دو نوع موشک است. شناسنامه این دو موشک نیز نیاز به معرفی ندارد. این دقیقاً همان امری است که رو سفیدی و روسیاهی بازیگران را تعیین می کنند.
بازیگران منطقه ای و غربی نیز رفتار قابل توجهی از خودشان دادند. واکنش غربی ها که یک سیاست مستمر در یکصد سال گذشته و حمایت از صهیونیسم است، امروز بازتاب معناداری در افکار عمومی منطقه به جای خواهد گذاشت. به ویژه اینکه بیداری اسلامی نیازمند شناخت و معرفت دقیق از ماهیت بازیگران صحنه منطقه ای و بین المللی است تا گام های تکاملی خود را بردارند. در بین کشورهای عربی، قطر و عربستان شرم آورترین رفتار و مواضع را از خود نشان دادند و در یک پارادوکس و دو راهی شکننده قرار گرفتند. به خوبی باید بیان کرد که تمامی آنان که آتش بیار معرکه جنگ در سوریه هستند، امروز برای نجات صهیونیست ها، بر طبل توقف جنگ و آتش بس در غزه می کوبند و همه انرژی خود را به کار گرفته اند.
وقاحت رفتار قطری ها تا آنجا است که پیش از آغاز حمله صهیونیست ها به غزه، مانند آمریکایی ها و غرب، در جریان قرار می گیرند و وظیفه کنترل اوضاع و آرام کردن منطقه را می پذیرند و حتی به حماس فشار وارد می کنند که اگر آتش بس را نپذیرد، با قطع کمک های مالی روبه رو می شود. سعودی ها که در دو جنگ 2006 و 2008 در لبنان و غزه، با فتوا و پول و رسانه در کنار صهیونیست ها و در مقابل مقاومت بودند، امروز در احتضار مقامات بیمار، خواستار رفتار عاقلانه دو طرف هستند!! رسانه های العربیه و الجزیره در اقدامی آشکار تلاش می کنند مسئله سوریه را کماکان در دستور جنجال سازی و بحران سازی خود داشته باشند تا جنگ صهیونیست ها در غزه موجب سایه افکندن بر مسئله سوریه نباشد.
ترکیه و مقامات ترکیه نان روابط با غرب و صهیونیست ها را می خورند، آنها در شرایط دشواری قرار گرفته اند و با اینکه از احساسات انسانی در سوریه، سینه چاکی کردند و جنگ در سوریه را ضرورت نجات مردم سوریه معرفی کردند، از مواضع سیاسی محتاطانه پا را در غزه فراتر نگذاشتند و هیچ گاه به ضرورت ارسال سلاح های دفاعی!! برای مقاومت فلسطینی نپرداختند. جالب است که عربستان و قطر و ترکیه از سلاح دفاعی در سوریه برای ادامه جنگ افروزی سخن می گویند، ولی در حالی که از قبله اول مسلمین و نجات مردم مظلوم غزه از آتش بس سخن می گویند، ارسال سلاح دفاعی را در دستور کار قرار نمی دهند و در عوض به درخواست و تماس های مکرر غربی ها میانجی آتش بس می شوند و به حماس و جهاد اسلامی فشار می آورند.
واکنش مردمی در تمامی کشورها، به جز بیشتر کشورهای حوزه خلیج فارس، بسیار قابل توجه و متمایز از مواضع حکومت ها است. حتی در مصر، مردم و گروه های گوناگون و اخوانی ها، بسیار جلوتر از مسئولان مصر هستند. با اینکه نخست وزیر مصر، دو ساعت در غزه سپری می کند، ولی به مرزها و خط سرخ اثرگذار بر غرب و صهیونیست ها نزدیک نمی شود و میزبان رایزنی ها برای آتش بس می شود. نکته مهم این است که مبانی این تلاش ها این نیست که جنگ افروز را باید متوقف کرد، بلکه سخن از آتش بس و توقف درگیری است. این نکته ای است که مقاومت فلسطینی را در شرایط مطلوب قرار نمی دهد تا احساس عمق راهبردی واقعی در مصر و دیگر کشورهای عربی و اسلامی کند. با این حال حماس و جهاد با اقتدار و تکیه بر دستاوردهای صحنه جنگ و تنگناهای راهبردی صهیونیست ها در جبهه داخلی، خود را برای کسب پیروزی سیاسی در ادامه پیروزی در جنگ نابرابر آماده می کنند.
واکنش به جنگ افروزی نتانیاهو در درون جامعه صهیونیستی هم آغاز شده که می توان نتایج آن را در ابعاد سیاسی و مادی که حداقل بالغ بر خسارت 2/1 میلیاردی است، با توقف جنگ ملاحظه کرد.
جنگ نابرابر غزه که یک بار دیگر به کارنامه پیروزی مقاومت و اندیشه مقاومت منطقه ای، نمونه دیگری را افزود، عزت را در پایداری و ایستادگی و مقاومت ثبت کرد. جنگ غزه امتحان و آزمونی برای همه بازیگران و حتی اندیشه ها و رویکردها و رفتار آنها بود که باید به شکل جداگانه به آن پرداخت. این آزمون و نتایج حاصل از مقاومت در جنگ غزه است که آثار و بازتاب های خود را در عرصه داخلی فلسطینی و منطقه ای و حتی فرامنطقه ای به جای خواهد گذاشت و می توان اولین نتایج آن را در مواضع کیسینجر در رویکردهای آمریکا در برابر ایران مشاهده کرد.
غربی ها و کیسینجر که نخبه ای برجسته از بین صهیونیست ها است به خوبی درک کردند که رژیم صهیونیستی دیگر قادر به تولید جنگ و صلح نیست و فقط امکان رفتار دیوانه وار و هزینه ساز برای آنها دارد. هزینه جنگ نتانیاهو در غزه را باید آمریکا و غرب و ارتجاع منطقه بپردازند و همین آزمون و نتایج آن است که گزینه ها و رویکردهای نظامی در بیداری اسلامی را اصلاح کرده و یا شتاب خواهد بخشید. این جنگ صهیونیستی علیه مردم مظلوم غزه و فلسطین در کنار نتایج و پیروزی های خود، فرصت های مهمی نیز تولید خواهد کرد که به جز آثار و فرصت های درونی در رژیم صهیونیستی و کارکردهای آن در برآوردهای راهبردی این رژیم و غرب و به ویژه آمریکا در برابر پرونده های منطقه ای، تأثیر بر پرونده سوریه، لبنان و ...، امکان یک پیگرد حقوقی جدید علیه رژیم و مقامات صهیونیست را فراهم می کند که نباید در مورد آن کوتاهی شود. اگر گزارش گلدستون و نتایج آن با جدیت و به طور کامل استفاده می شد، صهیونیست ها امروز در شرایط دیگری به سر می بردند و گزینه های جنگ افروزی را به سادگی انتخاب نمی کردند تا غرب را وادار به پذیرش رسوایی ها و هزینه های جدید کنند.
شتابزدگی غربی ها در جلوگیری از جنگ زمینی و اصرار بر آتش بس که در بیان اتحادیه اروپا و خانم اشتون بر یک آتش بس 15 ساله تأکید می شد، بیانگر آسیب پذیری های آنان در عرصه منطقه ای و جهانی است و مخالفت آمریکا در شورای امنیت برای صدور قطعنامه و یا بیانیه محکومیت جنگ صهیونیست ها در غزه و جلوگیری از فعالیت روس ها در این پرونده، بخشی از آسیب و نگرانی های غرب است. سناریوهای مطلوب غربی و صهیونیستی که از طریق ارتجاع عرب کارسازی می شود، به دنبال حذف حق دفاع مشروع برای مقاومت است و اینکه امکان تکمیل توانمندی های مقاومت را سلب کند. این یک درخواست راهبردی است تا محاسبات راهبردی صهیونیستی و غربی برای دیگر پرونده های منطقه ای با اختلال روبه رو نشود.
در نگاه و سناریوی مقاومت نقطه مقابل این خواست ها است و ضمن ضرورت پایان یافتن محاصره غزه، بر حق دفاع مشروع در مقابل صهیونیست ها و یا حق آزادسازی سرزمین اشغال شده فلسطین، ضرورت توقف تجاوزات و اقدامات تروریستی علیه رهبران مقاومت، در دستور کار مقامات مقاومت است. اگر چه تا به حال پیش نویس های گوناگونی در قاهره تبادل شده، ولی رهبران مقاومت بر خواست های عادلانه در متن آتش بس اصرار دارند. مقاومت در یک برآورد کلی به خوبی می دانست که صهیونیست ها قادر به ادامه جنگ نیستند و جنگ فرسایشی نه تنها، خسارت های راهبردی را متوجه صهیونیست ها می کند، بلکه هزینه های غرب و برنامه های خاورمیانه ای آنها را نیز با شرایط اضطراری روبه رو خواهد کرد.
لذا تند شدن و گسترش اقدامات نظامی از سوی صهیونیست ها و واکنش های دفاعی مقاومت فلسطینی در این جنگ، بدین منظور بود که اراده نهایی برای متن پیش نویس آتش بس، به نتیجه نهایی برسد. در هر صورت حاصل جنگ پیروزمند مقاومت و رایزنی های سیاسی، چیزی جز سربلندی مقاومت و خواسته های آنان نیست ولی سرافکندگی برای رفتار غرب و صهیونیست ها و میانجیگران منطقه ای و ارتجاع عرب، از هم اکنون ثبت شده است.