پایگاه بصیرت: امروزه، قدرت مانند هواپیمایی است که می تواند در هر سرزمینی فرود آید به شرطی که امکانات و بستر سازی مناسبی یرای فرود آماده و مهیا شده باشد. چین با فهم این مسئله و بستر سازی مناسب از دهه های پیش، فرود هواپیمای قدرت در سرزمین خود را پیش بینی کرده و آنچه امروزه در ادبیات روابط بین الملل تحت عنوان « انتقال قدرت از آتلانتیک به آسیا پاسیفیک » مطرح شده است را می توان شاهدی بر این مدعا دانست . اما باید توجه داشت مسئله ای اساسی که باید هواپیمای قدرت چین را به جلو ببرد، مسئله انرژی و چگونگی تامین ثبات و امنیت این حوزه است. چراکه بروز هرگونه نوسانی در این حوزه، علاوه بر اینکه باعث سر باز کردن شکاف های متراکم موجود در جامعه داخلی چین می شود و رابطه نظام اجتماعی و سیاسی را از تعادل خارج می کند، در همان حال می تواند فراز و فرودهایی را برای قدرت چین و جایگاه کنونی این کشور به عنوان یک قدرت بزرگ فراهم آورد و نظم بین المللی مستقررا نیز متاثر سازد. به طور کلی امنیت اقتصادی چین و چگونگی حفظ، تداوم و ارتقای آن را می توان به سه عامل: 1- امنیت انرژی 2- تداوم و ثبات در جریان رشد اقتصادی 3- حمایت و حفاظت های زیست محیطی مرتبط دانست. در واقع این سه متغیر به صورت زنجیروار به یکدیگر مرتبط و مربوط بوده و بروز هرگونه شوکی در این حوزه ها بخصوص در چگونگی عرضه انرژی می تواند یک «دومینوی » غیرقابل پیش بینی را برای چین و آینده طراحی شده برای آن به همراه داشته باشد. با رشد اقتصادی سریع و ضرورت حفظ و تداوم این جریان، امنیت انرژی چین در تضمین توسعه پایدار این کشور بسیار برجسته و حائز اهمیت می شود. امنیت انرژی در واقع به معنای امنیت عرضه یعنی دستیابی مداوم و پایدار به منابع انرژی جهانی و همچنین به معنای امنیت تقاضا یعنی بهینه کردن مصرف انرژی و حفاظت محیطی نیز می باشد. به عنوان مثال بین سال های 2005 تا 2009 چین چیزی معادل 6/34 میلیارد دلار در حوزه تکنولوژی های انرژی تجدید پذیر
سرمایه گذاری کرده است که این میزان تقریبا دو برابر میزان سرمایه گذاری آمریکا در مدت مشابه بوده است.
با افزایش مصرف انرژی و همچنین رشد تولید ناخالص داخلی و پیشی گرفتن تقاضا از عرضه داخلی در سال های آینده ، چین تلاش دارد تا دامنه ای از رهیافت های همکاری گرایانه و بازار محور تا رهیافت های رقابتی و مرکانتلیستی را برگزیند. لذا بر این اساس دیپلماسی انرژی چین را می توان توسعه هر چه بیشتر و قوی تر پیوندها با کشورهای اساسی دارنده و صادرکننده انرژی مانند(عربستان، ایران، کشورهای حوزه خلیج فارس و تعدادی از کشورهای آفریقایی و آمریکای لاتین) ، حفظ امنیت ذخایر و تامین امنیت عرضه انرژی خارجی و همچنین ایجاد شبکه خطوط انتقال نفت و گاز در آسیا ، دانست. رسالت
