بیانیه ملال آور یک شورا!/علی اسماعیلی

اختصاصی بصیرت:سال 1981 میلادی شش کشور حوزه خلیج فارس (به جز عراق) برای ایجاد اتحادیه ای منطقه ای و به زعم خود برای بررسی و حل مشکلات خود، اما در واقع، برای مقابله با انقلاب نوپای ایران و به زعم آنان جلوگیری از نفوذ ایران در کشورهای شان، شورای همکاری خلیج فارس را تشکیل دادند. شورایی که از همان ابتدای کار «ایران هراسی» و مقابله با آن جزو مصوبات و بیانیه های همیشگی نشست های آن بوده و هست. هفته گذشته سی وسومین نشست سالیان این شورا در منامه پایتخت بحرین برگزار شد که طبق روال همیشگی، موضوع ایران بر مباحث این نشست سایه افکنده بود. در پایان این نشست، کشورهای عضو در بیانیه ای تند علیه کشورمان چند خواسته تکراری و ملال آور را مطرح کردند؛ از ادعای مداخله جمهوری اسلامی در کشورهای منطقه و تأکید بر ادعای امارات بر حاکمیت جزایر ایرانی! تا اهمیت پایبندی ایران به اصول بین المللی در ایجاد منطقه ای عاری از سلاح کشتار جمعی و اتمی!
در باب درخواست عدم مداخله جمهوری اسلامی در کشورهای منطقه باید گفت؛ جمهوری اسلامی همواره به جهت حس همجواری، هیچ گاه در مسائل داخلی این کشورها دخالت نکرده و نمی کند، حال آنکه کشورهای این شورا از جمله عربستان، قطر و امارات و ... بنا بر اسناد و شواهد موجود، بیشترین دخالت ها را در امور دیگر کشورها انجام داده و می دهند. دخالت در بحران سوریه با حمایت تسلیحاتی و مالی از تروریست های ضدسوری، دخالت نیروهای سرکوبگر سعودی و اماراتی در سرکوب مردم مسلمان بحرین، ترویج سلفی گری و وهابیت در کشورهای مسلمان و کشتار مسلمانان با اتهاماتی چون؛ تکفیری و مشرک و ... توسط وهابیون مورد حمایت عربستان و قطر در عراق، سوریه، پاکستان، افغانستان و ... همه و همه تنها بخشی از دخالت های این کشورها در دیگر کشورهاست، اما درباره اعتراضات مردمی در شرق عربستان و بحرین آنچه واقعیت دارد، نه دخالت ایران در این اعتراضات است، بلکه به دلیل ساختار حکومت های قرون وسطایی حاکم بر این کشورهاست. نکته جالب و مشترک در همه حکومت های کشورهای این شورا، دیکتاتور و مستبد بودن حکومت های آنان است که امروز، صدای اعتراض و دادخواهی مردم این کشورها را بلند کرده است. مردم بحرین و عربستان و دیگر کشورهای این شورا به ده ها سال تبعیض سیاسی- اقتصادی و مذهبی اقلیت حاکم معترضند و خواهان برخورداری از کوچک ترین حقوق انسانی خود هستند. اینکه این کشورها اعتراضات مردمی خودشان را به عامل خارجی ای چون ایران ربط دهند، هیچ مشکلی از آنان را حل نخواهد کرد. درباره ادعای امارات بر سه جزیره ایرانی نیز باید گفت؛ منطقی و قابل قبول نیست که کشوری که کل طول عمر تأسیس آن از درخت های چنار واقع در خیابان ولی عصر تهران کمتر است! چنین ادعائی در برابر کشوری را بکند که سابقه ای چند هزار ساله داشته که از چین تا اروپا را شامل می شده است و از قضا، کشورهای جنوبی حوزه خلیج فارس نیز بخش هایی از آن محسوب می شده اند. پس جمهوری اسلامی ایران ضمن احترام به تمامیت ارضی تمام کشورها، هیچ گاه از کوچک ترین بخش از خاک خود چشم پوشی نخواهد کرد. نکته آخر درباره درخواست عجیب این کشورها درباره «پایبندی ایران به منطقه عاری از سلاح کشتار جمعی و اتمی» است که باید گفت: آیا این کشورها، رژیم صهیونیستی را که زرادخانه ای با بیش از 200 کلاهک هسته ای دارد را نمی بینند که اینچنین، برنامه هسته ای جمهوری اسلامی ایران را که به اذعان بسیاری از کارشناسان خارجی و از جمله آژانس بین المللی اتمی صلح آمیز است، تهدیدآمیز می دانند؟!
در پایان باید گفت؛ بهتر است که کشورهای حوزه خلیج فارس به جای آنکه جای دشمنان واقعی مردم منطقه را جابه جا کنند و از طرفی، مشکلات داخلی شان را که ناشی از نوع حکومت های مستبدانه شان است، به دیگران ربط دهند، با نزدیکی به مردم خود و فاصله گرفتن از دشمنان واقعی اسلام یعنی، غرب و صهیونیست ها، منافع ملی و جهان اسلام را بر منافع شخصی و قبیله ای خود ترجیح دهند و دست از فرافکنی علیه ایران بردارند.