دفتر تحکیم وحدت هفت سال تنفس مصنوعی

محمدمهدی شیرمحمدی

فضای کاذبی که طی دو هفته اخیر در دانشگاهها ایجاد شد تمنای دوباره غوغازیستان برای سوء استفاده از محیط‌های دانشگاهی را در آستانه انتخابات آشکار ساخت. سوء استفاده‌ای که اوج آن پس از غوغای 18 تیر و در انتخابات مجلس ششم بود.

چهار جمله

بعد از غوغای 18 تیر و در آستانه انتخابات مجلس ششم، دفتر تحکیم وحدت به عنوان ستاد انتخاباتی ـ دانشجویی حزب مشارکت هدایت دانشجویان برای اعطای رای به افراطیان را عهده‌دار شد. 18 تیر را می‌توان در چهار جمله خلاصه کرد: «غوغا کردند، حرمت دانشگاه شکست، غوغاسالاران مدعی حمایت از دانشجویان شدند و آرای دانشجویان را به خود فرا خواندند.»

اما از این پس چیزی دست دانشجویانی که آسیب دیدند را نگرفت، بدیهی بود که رنج این حادثه و سوء استفاده پیامد آن، نفسی برای دفتر تحکیم باقی نمی‌گذاشت تا جنبشی از خود نشان دهد. اما افراطیان برای ادوار بعدی انتخابات هنوز به بازوی دانشجویی خود نیاز داشتند. بنابراین در برهه‌هایی به بهانه گرامیداشت سالگرد 18 تیر و یا حمایت از یک عضو سازمان مجاهدین که سودای دین‌پیرایی را در سر می‌پروراند، به این جریان نفسی مصنوعی دمیده می‌شد.

باز هم انتخابات

امسال نیز در شرایطی که در آستانه انتخابات مجلسی دیگر قرار داریم انتشار موجی از نشریات موهن مقدمه‌ای برای بازتولید غوغای 18 تیر شد. بیش از 20 نشریه تنها در دانشگاه امیرکبیر با ادبیاتی دین‌پیرایانه و تقریبا مشترک منتشر می‌شدند تا در فرصتی مناسب فتنه‌ای برافروزند. افراطیان نیاز به حادثه‌هایی داشتند تا موجی از تحرک و جنبش مصنوعی را بیافریند و آنان را با خود به مجلس هشتم بفرستد! اما محتوای چهار مورد از نشریات که در دانشگاه امیرکبیر منتشر شده بود آنقدر زننده بود که افراطیان نیز نمی‌توانستند از آن حمایت کنند. دست‌اندرکاران این نشریات مدعی شدند که تدارک محتوای آن کار دانشجویان متدین است؛ محتوایی که عصمت اهل بیت(س) را هم زیر سوال می‌برد!

فرجام فتنه‌انگیزی این چهار نشریه بازداشت چند تن از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر بود. این بازداشت‌ها با توجیهی که در بالا هم ذکر شد با واکنش شدید افراطیان و بازماندگان دفتر بی‌نفس تحکیم واقع شد. همزمان یک استاد دانشگاه تربیت مدرس با درخواست خود به انجممن حکمت و فلسفه منتقل شد و این انتقال، با ادعای اخراج وی از دانشگاه! فرصتی برای تشدید اعتراض‌های فتنه‌انگیز پدید آورد.

ستاد بحران

سالگرد 18 تیرماه فرصتی برای تعمیق این فتنه بود. سعید رضوی‌فقیه عضو حزب مشارکت و بازوی این حزب در طیف افراطیان دفتر تحکیم و مهدی حبیبی رفیق او می‌کوشیدند فتنه را به عرصه دانشگاهها بکشانند. اینان اعتراض به بازداشت 8 دانشجوی دانشگاه امیرکبیر را بهانه کرده بودند تا در مقابل این دانشگاه و اگر توانی داشتند در دانشگاههای دیگر صف‌آرایی ایجاد کنند. ساختمان دفتر سازمان دانش‌آموختگان (ادوار تحکیم) ستاد هماهنگی‌های لازم بود که با ورود نیروهای انتظامی به این ستاد فعالیت آن ناکام ماند. ساختمان ستاد پلمپ شد و عبدالله مومنی، بهرام فیاضی، مرتضی اصلاحچی، حبیب حاج‌حیدری، عزت‌الله قلندری و مجتبی بیات و نیز رضوی‌فقیه و حبیبی با حکم دادستانی بازداشت شدند.

سودای قدرت‌طلبی

بقای سیاسی، عده‌ای از افراطیان تنها با غوغاسازی و بحران‌آفرینی تضمین می‌شود. این امر را نه تنها در اظهارات آنان می‌توان دریافت بلکه رفتار سیاسی ایشان نیز گویای آن است. بدیهی است که آنان نمی‌توانند خود را برای دستیابی به قدرت به آب و آتش بزنند اما از به خدمت گرفتن پیاده‌سربازها ابایی ندارند. پیشتر اکبر گنجی، علی افشاری، اکبر و منوچهر محمدی، باطبی، ابراهیم نبوی، حسین باستانی، محسن سازگارا و... خود را برای تضمین حیات سیاسی غوغازیستان به آب و آتش زده و یا آواره ینگه دنیا کرده‌اند. مروری بر سیر احوال این مهره‌های سوخته برای کسانی که به نام دانشجو در پی فتنه‌انگیزی هستند می‌تواند مفید و موثر باشد.

شگفت اینجاست که در روزهای اخیر رسانه‌های وابسته به غوغازیستان، با ادبیاتی تحکم‌آمیز و تحقیرآمیز از اینکه آحاد دانشجویان دیگر به نفع آنان حرکتی ندارند مصیبت‌سرایی می‌کنند.

طی سالهایی که جریان وابسته به افراطیان در دانشگاهها، از نفس افتاده است، یک نهضت اصیل دانشجویی با تکیه بر عدالت‌طلبی، استقلال‌خواهی و غرور ملی ضمن نقدهای مصداقی بر ناکارآمدی‌ها و فسادهای مالی و اقتصادی مدیران مدعی اصلاح‌طلبی، خواستار حرکت دولت در مسیر توانمندی‌های فنی و علمی خود هستند. این نهضت اصیل دانشجویی مقاومت مدنی فعالی را در برابر زیاده‌طلبی‌های غرب در مذاکرات هسته‌ای سامان داده است اما از آن رو که نمی‌خواهد برده افراطیان باشد از نظر رسانه‌‌های مذکور اعتباری ندارد! پایداری، استمرار و فراگیری این نهضت نه تنها منجر می‌شود عوامل وابسته به افراطیان در محیط‌های دانشگاهی به حاشیه رانده شوند بلکه ضمن افزایش نشاط سیاسی در دانشگاهها، با ادبیات انتقادی و ضداستعماری خود می‌تواند در اصلاح امور و بالندگی نظام جمهوری اسلامی موثر باشد.