احزاب سیاسى ایران (بخش دویست و دوازدهم)

2- شکنجه افراد عضو سازمان

یکى از شیوه‏هاى مرسوم در سازمان شکنجه کردن و گرفتن اعتراف از کسانى است که به هر دلیلى خواهان خروج از سازمان هستند. رجوى در نشست طلاق در سال 1370 فتواى سیلى زدن را صادر کرده و گفته بود: «بریده اگر بخواهد خمینى‏گرایى را مبلّغ باشد، از جانب من دو سیلى محکم به بناگوش او بنوازید. به عبارت دیگر در سازمان هیچ چیز جرم نیست، فقط بریدن از سازمان به هر دلیل جرم نابخشودنى است که باید به هر طریق او را به سازمان برگرداند و این نوع برخورد با افراد خواستار جدایى، اسمش شکنجه نیست.»
در سازمان بخشى به نام بخش قضایى وجود دارد که متشکل از زندانبانان و کادر ویژه ضربت و مخصوص سرکوب ناراضیان هستند و کارکنان آن غالباً افراد قدیمى هستند. اگر متهم در مراحل ابتدایى به دلیل تمرّدى که کرده از رهبرى سازمان طلب مغفرت کرد و فرم مربوطه را امضا کرد که مسئله‏اى نیست، ولى اگر از این کار امتناع کرد آن وقت کتک و شکنجه آغاز مى‏‌شود. که ابتداى آن سیلى زدن و سپس شلاق است که از سال 1370 در زندان‏هاى سازمان امرى مرسوم شده است. پس از آن او را به انفرادى مى‏فرستند که شب و روز را نفهمد و با گرسنگى و از کار انداختن سیستم‏هاى خنک‌کننده در گرماى بالاى 50 درجه بغداد فرد را به شدت تحت فشار قرار مى‏دهند تا از کرده خود پشیمان گردد.(1)
حبس در سلول مملوّ از پشه و سوسک، ناسزا، توهین، کتک انفرادی و کتک دسته‏جمعى، شلاق زدن با کابل برق، کتک تیمى با مشت و لگد، اتاق فوتبال در دو تیم سه نفره، کفن‏پیچ کردن و صحنه‏سازى اعدام از جمله شکنجه‏هاى مرسوم در تشکیلات است که در زندان‏هاى سازمان علیه اعضاى خواهان جدایى اعمال مى‏شود.
کسانى که توانسته‏اند به هر صورتى از زندان‏ها بگریزند در افشاگرى‏هاى خود مطالبى تکان‏دهنده از رفتار و کردار سازمان ذکر کرده‏اند که موى را بر بدن انسان راست مى‏کند. 
3- گرفتن کرامت انسانى از اعضای سازمان
پس از انقلاب، سازمان براى کسب قدرت با همه توان و با استفاده از دانش‏آموزان و دانشجویان وارد میدان شد. راه رسیدن به قدرت نیز فعال‏تر عمل کردن، سازمان‏پذیرى و حل شدن مطلق در تشکیلات بود. بر اثر این قدرت‏طلبى رهبران سازمان، انسان‏هایى تربیت شدند که هیچ اصلى به جز اطاعت مطلق از سازمان برای‌شان مهم نبود. به همین جهت در اندک زمانى از یک تشکیلات سیاسى به یک سازمان مخوف تروریستى و مجموعه‏اى از افراد مسخ شده تبدیل شدند.
آموزش‏هاى سازمان در اندک زمانى از جوانان کم سن و سال، افرادى جسور، عقده‏اى و کینه‏اى تربیت کرد که به گفته خودشان هر لحظه آماده بودند هر جنایتى را مرتکب شوند. شکنجه کردن چند پاسدار کم سن و سال به صورت دلخراش و سپس زنده به گور کردن آنها(3) و صدها ترور دسته‏جمعى و فردى در مدرسه، مغازه و سر سفره افطار همراه با ایجاد رعب و وحشت، مخصوص انسان‏هاى مسخ شده‏اى است که بویى از انسانیت نبرده‏اند. همین درنده‏خویى بود که وقتى اعضاى سازمان مجبور به فرار از کشور شدند و دیگر نتوانستند مردم را قتل‌عام کنند به جان خودشان افتادند و چه ظلم‏ها که نسبت به همدیگر روا نداشتند.(4)
سازمان هیچ قانون، حقوق و یا حکمی به غیر از تصمیمات رجوى را براى اعضا به رسمیّت نمى‏شناسد و آنها بدون چون و چرا تابع هستند؛ به همین جهت وقتى دستور مى‏آید که باید زنان و فرزندان خود را طلاق دهید و طرد کنید، همه این کار را انجام مى‏دهند. وقتى دستور حمله یا آتش زدن خودشان است این کار را مى‏کنند. هر کس در سازمان است متعلّق به رجوى است و به همین جهت اعضا عملاً خود و زندگى خود را در اختیار او قرار داده‌اند تا هرگونه که او مایل است استفاده کند، به همین جهت سازمان اعضاى خود را به گونه‏اى تربیت کرده است که وقتى برادرى پس از 20 سال توانسته برادر خود را پیدا کند و با مشقّت فراوان خودش را به بغداد مى‏رساند که او را ببیند، با فرد خشنى مواجه مى‏گردد که به او دشنام مى‏دهد که چرا اینجا آمده‏اى؟ جالب است که او برادر همین فرد بوده و حاضر به صحبت با برادرش نمى‏شود.(5)
جلوه دیگر از پایمال شدن کرامت در سازمان، نشست‏ها و انتقاد از خود و در میان جمع است. محمدحسین سبحانى، عضو مرکزیت سازمان و نویسنده کتاب «روزهاى تاریک بغداد» در مورد انقلاب ایدئولوژیک و طلاق‏هاى اجبارى مى‏گوید: من در ستاد حفاظت بودم، افراد موظّف بودند همه روزه گزارشات خود را براساس وظایف سازمانى تحویل دهند. همه گزارشات مملوّ از تناقضات جنسى بود. مردها مى‏نوشتند که وقتى فلان خواهر از کنارم رد شد به فکر او بودم و... زن‌ها نیز تناقضات جنسى را براى مسئولان زن و به‌طور مستقیم براى رجوى مى‏نوشتند و خیلى هم عریان مطالب را بیان مى‏کردند. هر کس شفاف‏تر مسائل را بیان مى‏کرد او از همه ایدئولوژیک‏تر بود. هدف از این کار دور شدن همه افراد از مسائل سیاسى بود. ضمن اینکه فرد با نوشتن گناهان فردى به طور سیستماتیک شخصیت مبارزاتى و انقلابى‏اش خرد و تحقیر مى‏شد و منظور رجوى نیز همین بود که هیچ کس نباید شخصیت داشته باشد.(6)
در این گزارش‏ها افراد بدى‏ها و عیب و ایرادهاى خود را مى‏گویند و سپس رده بالاتر از او مى‏خواهد که چرا این طور فکر کرده و چرا این کار را انجام داده است، چرا از مبارزه کم گذاشته و از مرز سرخ رد کرده، این سخنان که صدها بار بدتر از شکنجه فیزیکى است به طور مرتب تکرار مى‏گردد.(7)
اتفاقات وحشتناکى که طى ده‌ها سال گذشته در سازمان رخ داده و اعضا عکس‏العمل مناسبى از خود نشان نداده‏اند حاکى از آن است که کرامت انسانى اعضاى سازمان به کلى از بین رفته است: سازمان به بهانه مبارزه با امپریالیسم تشکیل شد. سپس همین افراد به دامان همین امپریالیسم پناه بردند و هیچ اتفاقى نیفتاد! سازمان به دشمن ایران و دشمن بشریت یعنى صدام پناه برد و اعضا اعتراضى نکردند!
در رابطه با خود اعضای سازمان دستور قطع رابطه با پدر، مادر، برادر و خواهر را صادر کرد، دستور طلاق زنان را صادر کرد، بچه‏ها را از پدران و مادران گرفت و به غرب فرستاد و ده‌ها مورد دیگر از این اتفاقات مهم واقع شد و هیچ اعتراضى شنیده نشد! همه این افعال نتیجه آن است که کرامت انسانى اعضا خدشه‏دار شده و آنها خود را حقیر مطلق در برابر قدرت مطلق فرض مى‏کنند و فکر مى‏کنند که اطاعت زیردست از فرادست قانونى حتمى و لایتغیّر است.
در چنین حصارى، این افراد به استعداد خود باور ندارند، مطیع، تک‏بعدى و سطحى‏نگرند و عقل آنها کار نمى‏کند و از این رو به موجودات مسخ شده‌ای بدل شده‏اند که کارشان متکى به اراده دیگرى است و از خود هیچ اراده‏اى ندارند. از این رو مى‏توان از آنها در هر زمانى کارى خواست و اگر لازم بود آنها را به کام مرگ فرستاد.
پی‌نوشت‌ها در دفتر هفته‌نامه موجود است.