احزاب سیاسى ایران (بخش دویست و دهم)

د ـ عملکرد سیاسى سازمان پس از جنگ مسلحانه

پس از شورش مسلحانه در خرداد 60 و شکست سازمان و در نتیجه فرار آن‌ها به خارج از کشور، سازمان، شوراى ملى مقاومت ایران(1) را ایجاد کرد. این نام بر گرفته شده از شورایى در فرانسه به همین نام در زمان اشغال نازى‏ها بود. آن‌ها فکر مى‏کردند چون فرانسوى‏ها با این شورا پیروز شدند پس این‌ها نیز مى‏توانند!
هرچند در ابتدا شورا متشکل از 10 حزب و گروه(2) بود ولى همه‏کاره از همان ابتدا سازمان بود. از آنجا که در ابتدا غربى‏ها شناختى از رجوى نداشتند و بنى‏صدر به دلیل ارتباطش با آمریکایى‏ها و فرانسوى‏ها و همچنین رئیس‏جمهور بودن، چهره‏اى شناخته‌شده در غرب بود، رجوى سعى مى‏کرد در جلسات، پشت سر بنى‏صدر بنشیند. شعار محورى شورا نیز سرنگونى نظام جمهورى اسلامى و تشکیل دولت موقت به ریاست رجوى بود.(3)
به مرور با اقدامات یک‏جانبه سازمان و به‌خصوص پس از انقلاب ایدئولوژیکى که سازمان رهبرى خود را بالاتر از شوراى ملى مقاومت و همه موفقیت‌هاى شورا را ناشى از رهبرى خود مى‏دانست، همه گروه‏ها و افراد به تدریج خود را از شورا کنار کشیدند، به‏گونه‏اى که در سال 1370 همه اعضاى شورا بدون استثنا از اعضاى سازمان بودند. از اقدامات دیگر سازمان در سال 71 این بود که تعداد اعضاى شوراى مقاومت را از 21 نفر به 209 نفر و در سال 72 به 235 نفر و بعدها به 500 نفر افزایش داد و جالب است که تمامى این اعضا عضو یا هوادار سازمان بودند. با تأیید این شورا مریم عضدانلو به ریاست‌جمهورى خودخوانده سازمان منصوب شد.
شورا نمایندگانى به کشورهاى آمریکا، هلند، فرانسه، ایتالیا، کانادا و کشورهاى اسکاندیناوى فرستاد که وظیفه آن‌ها نمایش دموکراسى سازمان به دول غربى بود. سازمان عمده فعالیت‏هاى سیاسى، مالى و تبلیغى خود را تحت این عنوان انجام مى‏داد والا در عمل و واقعیت شورا وجود خارجى نداشت. اعضاى شورا همان اعضاى اصلى سازمان نفاق بودند که براى کسب اعتبار سازمان در غرب و اعمال سلطه‏گرى به دیگر گروه‌ها و جریان‏هاى ضدنظام این نام را براى خود انتخاب کرده بودند؛ به همین جهت وقتى پاى رجوى در غرب محکم گردید، شورا به بخش سیاسى سازمان تبدیل گردید.(4)
هدف سازمان سقوط نظام بود که به صورت مسلحانه عملى نشده بود، لذا تلاش می‌کرد با پشتیبانى غربى‏ها، چهره جمهورى اسلامى را در صحنه بین‏الملل تخریب کرده و با حمایت مالى، تبلیغاتى آن‌ها، حکومت را در دست گیرد؛ بنابراین سعى مى‏کرد ارتباطات خارجى خود را در پوشش شورا که ظاهرى زیبا و جذاب داشت پیاده کند، به گونه‏اى که حساسیت بین‏المللى هم نداشته باشد.
سازمان در بعد سیاسى از سال 60 تاکنون تلاش فوق‏العاده‏اى انجام داده است تا بتواند نظر غربى‏ها و به‏خصوص آمریکایى‏ها را جذب کند. در این میان، سازمان که هدف از ایجادش مبارزه با امپریالیسم و افتخارش کشتن چند آمریکایى بود، به صورت رسمى افتخارات خود را تکذیب کرد و ترور آمریکایى‏ها را به کودتاگران در سازمان نسبت داد و عرض توبه و عذر تقصیر بجا آورد! در این میان سازمان حاضر شد به تعدادى از نمایندگان کنگره و سنا کمک مالى کند (رشوه دهد) تا منافقین را از لیست تروریسم خارج کنند و آمریکا قبول کند که آ‌ن‌ها امید آینده ایران هستند. در این راستا آن‌ها در محافل سیاسى و حقوقى عنوان مى‏کنند که از سال 1380 اقدام به عملیات مسلحانه نداشته و در آینده نیز نخواهند داشت و تلاش مى‏کنند تا به هر طریقى نام‌شان از فهرست تروریسم بین‏المللى خارج شود. در عین حال سعى مى‏کنند تا نظر آمریکا را به هر شکل ممکن جذب کنند، به این امید که آمریکا روزى آن‌ها را مسلح کرده و راه تهران را برای‌شان هموار نماید.(5)
سازمان براى رسیدن به قدرت به هر شیوه‏اى متوسل گردیده است. کسب اعلام حمایت افراد و احزاب بدنام در غرب و افتخار سازمان به این حمایت‏ها، راه‏اندازى شب‏نشینى‏هاى آن‌چنانى و مجالس رقص عربى و بزم ایرانى، همکارى با سلطنت‏طلبان و فرماندهان ارتش شاهنشاهى که زمانى واحد اطلاعات سازمان براى شکار آن‌ها پرونده درست کرده بود، از این قبیل است.(6)
تبلیغات سازمانى از طریق رادیوهاى رژیم بعثى، آمریکا، بى‏بى‏سى، اسرائیل و سازمان‏هاى بین‏المللى مثل عفو بین‏الملل و دفاع از حقوق بشر مبنى بر اعلام حمایت از سازمان و محکوم نمودن و خشونت‏بار معرفى کردن چهره نظام با بهره‏گیرى از سبک‏ها و شیوه‏هاى تبلیغى مدرن به منظور فشار روشنفکران غربى به دولت‏های‌شان براى موضع‏گیرى در برابر جمهورى اسلامى از اقدامات دیگر سازمان در غرب بوده است.(7)
سازمان براى رسیدن به قدرت به هیچ اصل و حد و مرزى پایبند نیست. آن‌ها که زمانى خود را پیشتاز خلق مى‏دانستند در سال 73 خواننده معروف زمان طاغوت (مرضیه) را به عضویت افتخارى سازمان درآوردند و از او به عنوان ستاره تابناک موسیقى ایران یاد کردند و او را روى تانک برده تا برای‌شان کنسرت اجرا کند و سپس او را به‌عنوان مشاور هنرى مریم منصوب کردند.
نمونه دیگر اینکه سازمان پس از اشغال عراق توسط آمریکایى‏ها در سال 1382 و استقرار آن‌ها در اردوگاه اشرف براى تقرب به آمریکایى‏ها هتلى در اختیار آن‌ها قرار داد. در این هتل، سازمان از آمریکایى‏ها به بهترین وجه پذیرایى مى‏کرد. نکته جالب توجه و البته ناراحت‏کننده اینکه سازمان این مهمانى‏ها را در قرارگاه زنان برگزار مى‏کرد و آمریکایى‏ها نیز از اینکه زنان سازمان براى آن‌ها برنامه داشتند رغبت زیادى از خود نشان مى‏دادند.
سازمان با اجراى ترانه‏هاى آمریکایى و با آهنگ و نمایش و پذیرایى‏هاى بسیار مفصل به صورت مرتب آمریکایى‏ها را مهمان خود مى‏کرد و سعى هم مى‏نمود که همیشه طرف‌حساب سازمان با آمریکایى‏ها زنان باشند تا آمریکایى‏ها را منقلب کنند!(8)
سازمان از سال 1382 با دادن اطلاعات غلط به غربى‏ها چنین وانمود کرد که ایران به دنبال سلاح هسته‏اى است، همین موضوع باعث مشکلاتی براى ایران در سطح بین‏الملل شد. آن‌ها در پیام‏ها و مصاحبه‏هاى خود به‏طور مرتب از آمریکایى‏ها و غربى‏ها مى‏خواستند که هرچه زودتر به ایران حمله کرده و بیش از این ابهت ابرقدرتى خود را زیر سؤال نبرند!(9)
در مقابل این خوش‏خدمتى‏ها، آمریکا، منافقین را در عراق تحت‌الحمایه خود قرار داد. در مهرماه 1387 دولت عراق اعلام کرد که منافقین باید هرچه سریع‌تر خاک این کشور را ترک کنند که با مخالفت آمریکا و دیگر کشورهاى غربى مواجه شد. با این حال دولت و مجلس عراق بر این تصمیم خود اصرار مى‏ورزند.
ممکن است سؤال شود که چرا سازمان به اینجا رسید. واقعیت آن است که انحرافات فکرى، جنون قدرت‏طلبى و فساد درون گروهى آن‌ها را به اینجا رسانده است؛ به گونه‏اى که در سازمان، آرزو، جایگزین راهبرد شد. تکیه‏گاه سازمان پس از جنگ مسلحانه پناه بردن به دامن صدام، یعنى دشمن تمامى مردم ایران، منطقه و حتى خود عراق بود. وقتى این تکیه‏گاه را از دست دادند براى اینکه به فراموشى سپرده نشوند آتش بیار معرکه پرونده انرژى هسته‏اى ایران شدند، تا با خوش‏خدمتى به آمریکا و انگلیس و اسرائیل بر بن‏بست راهبردى خود سرپوش گذاشته و دل اربابان را به دست آورند.