مذاکره در وقت اضافه

پایگاه بصیرت؛ گروه بین الملل: مذاکرات طولانی ژنو 6 هم به سرانجامی نرسید و به تعبیر طرفین گرچه پیشرفت ملموس بود، اما نشان داد که هنوز فاصلة قابل توجهی تا توافق وجود داشته و موضوعات اساسی با اختلاف نظر مواجه است؛ موضوعاتی مثل ظرفیت غنی سازی و میزان ذخایر مواد غنی شده و همچنین زمان لغو تحریم ها. لذا در این مذاکرات طرفین بر تمدید زمان برنامه اقدام مشترک به مدت 4 ماه دیگر تا سوم آذرماه (24 نوامبر) توافق کرده اند.

این در حالی بود که جمهوری اسلامی ایران به تعهداتش، به تعبیر طرف آمریکایی، به طرز شگفت‌آوری پای‌بند بوده است، اما به نظر می‌رسد آمریکا که به گفته حضرت امام خمینی (ره) باز می‌خواهد قدرتش را بر همه دنیا تحمیل کند، تنها مذاکره را برای مذاکره و یا تحمیل نظرات و اهدافش به طور یکسویه می‌خواهد و گفتگو از موضع برابر و رعایت حقوق طرف مقابل را بر نمی‌تابد؛ همان گونه که این بار طرف آمریکایی بود که میز مذاکره را ترک گفت و باز هم نتیجه را به آینده موکول کرده، دیپلماسی را امری زمان بر توصیف کرد.

حال سوال اساسی این است که چرا طرف آمریکایی مذاکره را ترک گفت و از ادامه مذاکره و رسیدن به توافق بازماند؟

پاسخ روشن است؛ تصور آنان از موقعیت جمهوری اسلامی ایران و مواضع تیم مذاکره کنندة ایرانی برخاسته‌ از محاسبات اشتباه آنان است. آنان تصور کرده‌اند که می‌توانند جمهوری اسلامی را تحت فشار تحریم و یا با تطمیع و وعده‌های توخالی و تکراری به اشتباه محاسباتی انداخته و وادار به توافق دلخواه خود کنند، یا به عبارتی خواسته‌های خود را در میز مذاکره به جمهوری اسلامی ایران تحمیل کنند.

اما تجربة مذاکرات و همکاری‌های گذشته مثل آزادسازی گروگان های آمریکایی در لبنان، و موضوعاتی چون افغانستان و عراق و همچنین عبرت آموزی از مذاکرات اعراب و رژیم صهیونیستی از یک سو و مدیریت هوشمندانه رهبر معظم انقلاب برای حفظ خطوط قرمز و نیز مهارت تیم مذاکره کنندة کشورمان، موجب شد تا تیر آمریکا و متحدان اروپایی‌اش به سنگ خورده و از دستیابی به هدف باز مانند.

آمریکایی ها باید بدانند که پذیرش مذاکره به عنوان نرمش قهرمانان نه از روی انفعال و متأثر از فشار تحریم، بلکه  اقدامی ابتکاری و پاسخی به تاریخ و ادعاهای واهی مخالفان فناوری صلح آمیز هسته‌ای کشورمان بوده و لذا این اقدام ابتکاری را نمی‌توان با تهدید یا  تطمیع و تحمیل اشتباه محاسباتی به انحراف کشاند. برعکس هرگونه رفتار ناشیانه و متکبرانة رقیب تنها دیوار بی اعتمادی را مرتفع تر خواهد ساخت. اینک روند مذاکرات که به تمدید آن منتهی شد، چند پیام را به مردم و مسئولان کشور یادآوری می‌کند:

1- استحکام بخشی به ساخت درونی قدرت، اصلی‌ترین پشتوانه‌ کسب عزت و غرور ملی ماست.

2- پیاده سازی اقتصاد مقاومتی با مدیریت جهادی مسئولان و عزم ملی، اصلی‌ترین راهکار جلوگیری از افتادن در دام اشتباه محاسباتی است که دشمن طراحی می کند.

3- برای حل مشکلات و مسائل اصلی نمی‌توان چشم به دست دشمن و حریف داشت و باید به داخل و منابع داخلی تکیه کرد.

4-  آمریکا مذاکرات فرسایشی را فرصتی برای در هم شکستن ارادة مردم شریف ایران اسلامی تلقی کرده و لذا همچنان سیاست مذاکره برای مذاکره را برای تشدید فشار علیه مردم و کشورمان دنبال می‌کند.

با این وجود، بایستی از زحمات طاقت فرسا و در عین حال عزتمندانه تیم مذاکره کننده جمهوری اسلامی قدرشناسی و از مقاومت جانانة آنان برای پاسداشت منافع ملی و مصالح نظام و مراعات خطوط قرمز بر سر میز مذاکره، پشتیبانی همه جانبه کرد.

تیم مذاکره کننده کشورمان به خوبی می‌دانند که توافقی که فناوری هسته‌ای معطوف به برآوردن نیازهای عملی ما را نپذیرد و لغو تمامی تحریم‌ها را تضمین نکند، مورد قبول مردم و رهبری نخواهد بود. عدم دستیابی آنان به توافق، بهتر از توافقی است که کمتر از این سطح از انتظارمان را بر آورده سازد، به عبارتی عدم توافق بهتر از توافق نامربوط است؛ چه زیبا فرموده است امام راحلمان که: «ما می‌خواهیم زندگی فقیرانه داشته باشیم ولی آزاد و مستقل زندگی کنیم.»(صحفة نور،ج 15، ص209) و در فراز دیگری نیز تذکر می دهند که «خودتان را مهیا کنید برای ساختن کشورتان. ارزش دارد که ما، یکسال، دوسال، ده سال، زحمت بکشیم و رنج ببریم و کشورمان مستقل بشود و از دست چنگال این گرگ‌های آدمخوار بیرون کشیده شود.»(همان ، ج14، ص89)/