«آری» سوری‌ها به مقاومت و «نه» به غرب

علی تتماج

انتخابات ریاست‌جمهوری سوریه 13 خرداد ماه برگزار شد. مجلس سوریه اعلام کرد بشار اسد پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری این کشور است. محمد جهاداللحام، رئیس مجلس سوریه گفت: بشار اسد با کسب 10 میلیون و 319 هزار و 723 رأی (۷/۸۸ درصد آرا) در انتخابات این کشور پیروز شده است. حسان عبدالله النوری دومین کسی که در انتخابات ریاست‌جمهور نام‌نویسی کرد با کسب 500 هزار و 279 رأی، ۳/۴ درصد آرا را کسب کرد و دوم شد. ماهر الحجار کسی که پس از رأی دادن اعلام کرد که نام فرد پیروز مهم نیست، مهم این است که مردم سوریه پیروز انتخابات هستند، 372 هزار و 301 رأی ۲/۳ درصد آرا را به دست آورد و سوم شد. بر اساس این گزارش، تعداد واجدان شرایط رأی دادن 15 میلیون و 840 هزار و 575 نفر اعلام شد که 11 میلیون و 634 هزار و 412 نفر در آن شرکت کردند.

بنا بر این آمار، میزان شرکت‌کنندگان در انتخابات، ۴۲/۷۳ درصد است. تعداد آرای باطله نیز 442 هزار و 108 رأی (۸/۳ درصد) اعلام شد.

این انتخابات با انتخابات سایر کشورها تفاوت‌هایی داشت. مهم‌ترین تفاوت این انتخابات، نوع رأی دادن مردم سوریه بوده، به‌گونه‌ای که به اذعان جهانیان، سوری‌ها با حضور در پای صندوق‌ها به صورت نانوشته سه رأی منفی را به صندوق‌ها انداخته‌اند که می‌تواند تأثیر بسیاری بر روند تحولات آینده این کشور داشته باشد. نخست آنکه؛ همزمان با این انتخابات، گروه‌های تروریستی با تشدید حملات از جمله ربایش 150 دانش‌آموز به دنبال قدرت‌نمایی و ایجاد رعب و وحشت در میان مردم بودند، اما مردم با حضور پای صندوق‌های رأی نشان دادند که هرگز تسلیم وحشت‌افکنی تروریست‌ها نخواهند شد و در کنار ارتش برای مبارزه با تروریسم تلاش می‌کنند.

دوم آنکه؛ معارضان خارج‌نشین که با دولت انتقالی به دنبال سلطه بر سوریه بودند همزمان با این انتخابات، فضایی رسانه‌ای را علیه حضور مردم در انتخابات آغاز کردند تا به گمان خود، مانع از مشارکت مردم در انتخابات شوند. سوری‌ها با حضور پای صندوق‌های رأی این پیام را برای این گروه‌ها داشتند که هرگز سرنوشت کشورشان را به آنانی که در طول سه سال، نه تنها در کنار مردم نبوده‌اند، بلکه در دامان ارتجاع عربی و غرب در رفاه به سر برده‌اند، نخواهند سپرد.

سومین نکته هم، نه گفتن مردم سوریه به کشورهای غربی و ارتجاع عربی بود؛ کشورهایی که در طول ماه‌های اخیر تمام تلاش خود را برای برگزار نشدن انتخابات سوریه به کار گرفتند و حتی در روز انتخابات تأکید کردند که هر فردی از سوی مردم انتخاب شود، مورد پذیرش آنها نخواهد بود. مردم سوریه با نادیده گرفتن این تهدیدات، با حضور در پای صندوق‌ها این پیام را به غرب دادند که مشروعیت نظام کشورشان برآمده از رأی مردم سوریه است و آنها نیازی ندارند که غرب به آنها مشروعیت بدهد.

در کنار نتایج انتخابات، این انتخابات، یک دستاورد بزرگ دیگر هم برای مردم سوریه داشت و آن، آشکارتر شدن مواضع و اهداف آمریکا در قبال سوریه است. آنچه غرب در طول سه سال اخیر بر آن تأکید داشته آن است که خصومت و دشمنی غرب، صرفاً با نظام سوریه و شخص بشار اسد است و با همین ادعا نیز غرب، در کنار حمایت از گروه‌های تروریستی در نشست‌های موسوم به ژنو، اصل تشکیل دولت انتقالی بدون حضور نظام کنونی سوریه را سر می‌داد. غرب با این ادعاها به دنبال شکاف درونی میان سوری‌ها و نیز توجیه جهانی اقدامات خود علیه سوریه بود. یکی از مهم‌ترین نکات مطرح در انتخابات اخیر سوریه اصل آشکار شدن واهی بودن این ادعا برای مردم سوریه و جهانیان بوده است. آمریکایی‌ها در قبال این انتخابات بر دو اصل تأکید داشتند:

اولاً؛ آنها همزمان با برگزاری انتخابات سوریه بر حمایت بیشتر از تروریست‌ها تأکید کردند، چنانکه نه‌تنها ربایش 150 دانش‌آموز توسط تروریست‌ها را محکوم نکردند، بلکه به حمایت از آن پرداختند.

ثانیاً؛ غربی‌ها با نادیده گرفتن حضور مردم پای صندوق‌های رأی تأکید کردند نتیجه انتخابات هر چه باشد، مورد پذیرش آنها نیست! و آنها هرگز انتخاب مردم را قبول نخواهند کرد. غربی‌ها تلویحاً تشکیل دولت انتقالی بدون رأی مردم با معیارهای خارجی را مورد تأکید قرار دادند؛ دولتی که از جریان‌های خارج‌نشینی تشکیل شده که نه تنها در کنار مردم سوریه نبوده، بلکه به همراهی تروریست‌ها در کشتار مردم شریک بوده است.

با این شرایط می‌توان گفت؛ نوع رفتار غرب در قبال انتخابات سوریه نشان داده که مسئله برای غرب، نه شخص اسد و نظام سوریه، بلکه سلطه بر این کشور بوده است. نگاه کاسبکارانه آمریکا به سوریه زمانی بیشتر آشکار می‌شود که همزمان با انتخابات سوریه، انتخابات مصر با مشارکت حداقلی مردم این کشور برگزار شد، اما باوجود مخالفت‌ها و عدم حضور مردم پای صندوق‌های رأی، غرب آن را یک دموکراسی واقعی دانسته! و بر حمایت از دولت برآمده از آن تأکید کرد. دولتی به ریاست‌جمهوری السیسی که در میان مردم مصر مشروعیت ندارد، حال آنکه غرب به دلیل همسو بودن آن با منافع خود، به آن مشروعیت داده و بر حمایت از آن تأکید می‌کند!