سوم آذر روز پیرزوی ملی ایران/جواد میرزایی

«امیدوارم سوم آذر روز پیروزی ملی ایران باشد» جمله‌ای است که وزیر محترم امور خارجه کشور عزیزمان در فرودگاه وین در جمع خبرنگاران بیان نمود. آخرین دور مذاکرات در حالی آغاز گردیده‌است که بر اساس اکثر تحلیل ها و نظرات صاحبنظران داخلی و خارجی حصول به یک توافق نهایی در شرایط کنونی امری بسیار بعید و دور از انتظار است. البته نکته قابل توجه در اظهار نظر دکتر ظریف، قیدی است که از سوی ایشان به کار برده شده‌ است و آن وجود اراده سیاسی در طرف مقابل برای رسیدن به راه حل است.

سوال مهم همین است آیا اراده سیاسی در طرف مقابل وجود دارد. برای وجود داشتن چنین مولفه‌ای در یک ماراتن دیپلماسی در سطح اول مناسبات جهانی وجود دلایل کافی مبنی بر مفید بودن آن در راستای تحقق اهداف امری بدیهی است که شرایط ایجاب آن می‌تواند از طرق مختلفی محقق شده باشد از قبیل کسب حداکثر پیرزوی و یا ممانعت از تحمل صدمه بشتر.

آنچه اکنون مهم است درک چرایی میل به اتمام این مذاکرات (در صورت وجود) در طرف مقابل است. به راستی چرا آمریکا باید در شرایط کنونی منطقه انگیزه و عزم حقیقی بر اتمام مذاکرات و تحقق اهداف ایران هرچند از نوع تعدیل شده آن داشته باشد. چه نفع و یا دفع ضرری برای تیم آمریکا و هم پیمانانش حاصل می‌گردد.

قدرت ایران و رشد چشمگیر تسلط و نفوذ آن در سطح منطقه و کسب پیرزویهای غیر قابل انکار، در بدترین شرایط بوجود آمده از سوی آمریکا بعنوان تک قطب نظام سلطه و همراهی دیگر هم پیمانانش صورت پذیرفته که انکار آن جز فقدان فهم سیاسی دلالت بر چیز دیگری ندارد.

پیکر کشور عزیزمان، ایران درطول دهه گذشته مورد آماج تیرهای ملونی از جهات مختلف سیاسی، فرهنگی، نظامی، امنیتی، اقتصادی و اجتماعی قرار گرفته که تحمل یکی از هزاران هجمه صورت گرفته در برابر ایران برای بساری از کشورهای جهان غیر ممکن بوده و در صورت پایداری، حاصلی جز نابودی آنان نمی‌توان متصور بود. در حالیکه به لطف خداوند قادر و به برکت خون شهدا  و با درایت و آینده‌نگری بسیار دقیق امام خامنه ای و رهبری بی‌بدیل معظم له و همچنین پایداری بی‌نظیز مردم این مرز و بوم نه تنها منجر به ذلت و عقب‌نشینی در برابر کل جبهه باطل نگردید، که ثمره این مقاومت فزونی توان ایران در تمامی عرصه‌ها در جهان امروز شد.

با توجه به این فرایند تصور پاسخ این پرسش خالی از لطف نیست که «جایگاه و نقش ایران پیروز در پایان مذاکرات برای تحولات آیند�� چه خواهد؟»

از نظر نگارنده اینکه در پایان سوم آذر نتیجه مذاکرات چه خواهد شد از سه حالت خارج نیست:

حالت اول: انجام توافق نهایی ضمن رعایت خطوط قرمز ایران و تحقق خواسته‌های نظام جمهوری اسلامی ایران که بسیار بعید و دور از ذهن است. اگر نیم نگاهی به چرایی ورود آمریکا به مذاکرات داشته باشیم متوجه می‌شویم که قصد و هدف آغاز مذاکرات از سوی آمریکا بر اساس جلوگیری از رشد و تعالی قدرت ایران و جلوگیری از نشر آرمانهای انقلاب اسلامی در منطقه بوده است. ایران تنها کشوری است در جهان که به معنای واقعی کلمه و بطور شفاف سیاستهای راهبردی خود را بر اساس مخالفت با تمامی ژستهای به ظاهر مترقی دنیای غرب عنوان نموده است. که اضافه بر آن به حق مدعی راهکار و نسخه درمانی برای برون رفت بشریت از منجلابی است که اکنون گرفتار آن است. پرواضح است که تمکین به خطوط قرمز ایران از سوی آمریکا به معنای اضمحلال و فروپاشی تنها قطب باقی مانده از قدرتهای موجود در دنیا بعد از جنگ جهانی دوم است.

حالت دوم: برچیده شدن مذاکرات بطور کامل و واقعی و اذعان به بن بست کشیده شدن آن.

همانطور که آقای عراقچی کارشناس ارشد تیم مذاکره کننده جمهوری اسلامی ایران نیز قبل از برگزاری این دور از مذاکرات بیان نموده است وقوع حالت دوم دارای تبعات بسیار و غیرقابل پیش بینی خواهد بود. چون این حالت دارای استعدادی است که میتواند مسیر حرکت تحولان منطقه و سرعت آن را دگرگون سازد چرا که در صورت وقوع بن بست قطعی و کلی در مذاکرات بازگشت به شرایط قبل از مذاکرات غیر ممکن خواهد بود، دلیل آن تولد فضایی خواهیم بود که در آن شاهد افزایش بی اعتمادی طرفین خواهیم شد مضاف بر اینکه  تمامی راهاکارهای دیپلماسی هم که می‌توانسته موثر واقع شود با شکست روبرو شده است، این به معنای شباهت منطقه به دیگ بخاری است که شیر اطمینان خود را از دست داده و بر روی حرارتی بسار قویتر قرار گرفته است. بدیهی است که در صورت انفجار این دیگ عناصر حاضر در منطقه دچار خسران خواهند شد و البته از میان این بازیگران نابودی برای نقشهای وابسته و ناتوان حتمی خواهد بود. پس حالت دوم نیز از شانس زیادی برخوردار نخواهد بود.

حالت سوم: انجام توافق میانی و بر اساس آن انتشار بیانیه مشترک و ارائه همکاری بیشتر و به لحاظ محتوایی نزدیک به توافقنامه قبلی ژنو و تمدید مدت زمان تعیین شده برای رسیدن به توافق نهایی.

هنوز و تا زمان نگارش این متن خبری قطعی در این مورد منتشر نشده است اما از میان حالتهای فوق وقوع آن که کمی هم از روی ناچاری نفس و روح مذاکرات است محتمل‌تر به نظر می‌رسد.

و اما بعد، ماحصل این دور از مذاکرات هر چه که باشد وقوع یک امر حتما صورت خواهد پذیرفت و آن برچیده شدن رویاها و تمامی اندک احتمالات کسانی است که منکر دشمنی ذاتی آمریکا با ایران هستند و یا تظاهر به عدم وجود آن می‌کنند. با بررسی روند مذاکرات و مشاهده تمامی مانورها و  اعلام مواضع، می‌توان به این مهم پی برد که آمریکا هیچ  قصدی برای به نتیجه رساندن مذاکرات ندارد. پیرزوی ملی مردم ایران در شرایطی احساس می شود که بار دیگر مردم ما به ذات پلید و استکباری دشمن بیشتر واقف می‌شوند و این جمله را می‌توان از جملات "ظریف" نیز استخراج نمود که همه با هم متحد و یک رنگ باور داشته باشیم که ایستادگی و مقاومت، تنها راه پیروزی در پیش ملت بزرگ جمهوری اسلامی ایران است.