انقلاب اسلامی و اقتدار نظامی

پایگاه بصیرت،علی اسماعیلی/وابستگی به بیگانگان از ویژگی‌های بارز رژیم پهلوی بود و این وابستگی در تمام زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... وجود داشت. یکی از عرصه‌هایی که وابستگی رژیم طاغوت را به خوبی می‌شد در آن مشاهده کرد، عرصه نظامی بود. با اینکه بخش عمده‌ای از بودجه کشور در این رژیم در ارتش هزینه می‌شد، و با وجود اینکه گفته می‌شود در پنج سال پایانی حاکمیت پهلوی بر ایران، مبلغ 20 میلیارد دلار برای خرید تجهیزات و تسلیحات ارتش شاهنشاهی هزینه شده است، اما وابستگی در تمام بخش‌های نظامی کاملاً وجود داشت. حضور حدود 60 هزار مستشار آمریکایی در ارتش رژیم از سویی و وجود تسلیحات و ادوات آمریکایی در آن، ارتش شاه را کاملاً وابسته به آمریکا کرده بود، به‌طوری که ارتش در هیچ زمینه‌ای مستقل نبود و باید از نظر کارشناسان و مستشاران آمریکایی حتی در امور بسیار ساده نظامی استفاده می‌کرد. اما وقوع انقلاب اسلامی، پایانی بر سلطه آمریکا بر ایران و استقلال کشور در همه عرصه‌ها از جمله عرصه نظامی بود. با اینکه تا پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، کل تولید تسلیحات ایران محدود به تولید فشنگ‌های سبک و نیمه‌سنگین تیربار ژ-3، اسلحه ژ-3 و فشنگ سلاح‌های کمری می‌شد، اما امروز ایران به لحاظ تولید تجهیزات نظامی، جزو 10 کشور برتر دنیاست که هیچ نیازی به دیگر کشورها ندارد و حتی جمهوری اسلامی در حال حاضر به 50 کشور جهان، تسلیحات دفاعی و نظامی صادر می‌کند.
امروز توان قدرت موشکی، دریایی و هوایی ایران بسیار بالاست و فراتر از مرزهای کشور را پوشش می‌دهد، به‌طوری که ناوهای نیروی دریایی ایران هم‌اکنون در تمام آب‌های آزاد و اقیانوس‌های جهان، حضور میدانی دارند. طراحی و ساخت موشک‌های میان‌برد و دوربرد، پهپادهای پیشرفته، هواپیماهای جنگنده داخلی، بالگردهای عملیاتی، زیردریایی‌ها و... تنها بخشی از توانایی آشکار امروز جمهوری اسلامی ایران در عرصه نظامی است که همگان از آن اطلاع دارند. ایران در حال حاضر در عرصه نظامی و ساخت نیازمندی‌های تسلیحاتی خود، برخلاف وابستگی‌های گذشته، حرف‌های جدی زیادی دارد، به‌طوری که غرب و صهیونیست‌ها، بارها و بارها به آن اذعان کرده‌اند و اصولاً یکی از علل اقتدار و نفوذ گسترده امروز جمهوری اسلامی در منطقه، در سایه همین اقتدار نظامی‌ است که پس از پیروزی انقلاب به دست آمده است. به جرئت می‌توان گفت، عرصه نظامی از عرصه‌هایی است که ایران در آن به خودکفایی کامل رسیده است، چراکه باور به توانایی ملی و داشته‌های داخلی در بین نیروهای مسلح جمهوری اسلامی، بیش از برخی دولتمردان و دیگر سیاسیون کشور است که علت پیشرفت و خودکفایی در این عرصه هم تکیه بر قدرت درونی در میان نیروهای مسلح است. البته تمام این دستاوردهای عظیم هم در سایه جنگ تحمیلی و تحریم‌های تسلیحاتی دشمنان نظام کسب شده است.
هنگامی که پیر فرزانه انقلاب در بحبوحه جنگ و در برابر غرولندهای هر از گاه برخی نق‌زنان داخلی فرمودند: «جنگ برای ما یک نعمت بود»، بسیاری از این ساده‌باوران بنا بر حساب و کتاب‌های مادی و ظاهری خود، این گفته قابل تأمل حضرت امام را غیرمنطقی و غیرکارشناسانه پنداشتند و چنین ‌گفتند که مگر می‌شود جنگ را نعمت دانست؛ حال آنکه جنگ، ویرانی، کشتار، خرابی و عقب‌ماندگی و... به دنبال دارد. اما پیشرفت‌های بعدی کشور در عرصه نظامی و تسلیحاتی ـ در حالی که در زمان جنگ، حتی سیم خاردار هم به ما نمی‌دادند ـ آن سخن پخته و آینده‌نگرانه حضرت امام را در آن برهه، به خوبی ثابت کرد و نشان داد که معمار بزرگ انقلاب چه خوب فهمیده بود که تحریم تسلیحاتی و نظامی کشور در جنگ، چگونه می‌تواند استعدادهای نیروهای مسلح کشور را به هنگام بحران‌ها و مشکلات، شکوفا سازد و کشور وابسته دیروز در عرصه نظامی را، به کشور مقتدر امروز در این عرصه تبدیل کند، به‌طوری که جمهوری اسلامی امروز به جایی رسیده که جرئت و جسارت دشمنان را برای حمله به نظام و انقلاب، از آنان گرفته است. نکته مهم و قابل تأمل آخر اینکه؛ اگر بخش‌های دیگر نظام به‌ویژه برخی دولتمردان و سیاسیون، اتکا به توانایی داخلی در عرصه نظامی را الگوی خود قرار دهند، قطعاً درحل بسیاری از مسائل و مشکلات اقتصادی، فرهنگی و سیاسی و... در کشور، به پیشرفت‌های بزرگی دست خواهیم یافت. اقتدار نظامی از برکات بزرگ انقلاب اسلامی است که تنها با تکیه بر قدرت درونی و اعتماد به خود، انجام گرفته است.