سینما؛ فرم یا محتوا /رامین شریف زاده

چندی پیش وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی در سخنانی طلیعه امسال را برای مجموعه تحت نظارتش به عنوان متولیان رسمی فرهنگ کشور، گواه شکوفایی هر چه بیشتر در حوزه فرهنگ دانست. صفارهرندی با اشاره به اینکه اقدامات وزارتخانه در طول دولت نهم، در نوع خودش کم نظیر و بی نظیر بوده از معاونت سینمایی به خاطر ساخت و بازسازی قریب به 50 سالن سینما تقدیر کرد. وی اگر چه از ورود به مباحث محتوایی آثار اجتناب کرد اما اعلام کرد که در این دوره تلاش شد بعضی از اتهاماتی که متوجه فرهنگ شده بود از روی سر فرهنگ برداشته شود.

وزیر ارشاد به عنوان شاهد مثالی برای موفقیت های معاونت سینمایی به انتخاب فیلم«آواز گنجشک ها» به عنوان بهترین فیلم توسط هیات داوران اشاره کرد و از آن به عنوان یک جهت گیری درست یاد کرد.

شکی نیست که وزیر محترم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تلاش بسیاری جهت تعالی فرهنگ، گسترش اخلاقیات مبتنی بر آموزه های دینی و جلوگیری از سیئاتی که مغایر با ارزش های ناب انقلاب اسلامی است، داشته که البته در بسیاری از موارد موفقیت آمیز و قابل تقدیر هستند اما با توجه به فرمایش معصوم (علیه السلام) مبنی بر «احب اخوانی من اهدانی الی عیوبی» برخود لازم می دانیم تا چند مورد را یادآوری کنیم.

سینمای ایران بیش از آنکه نیاز به صندلی راحت و صدای دالبی داشته باشد، نیازمند «فیلم خوب» است. فیلم خوب ساخته نمی شود مگر آنکه سیاست های مناسب تدوین، تنظیم و اجرا شود و این سیاست ها تدوین نمی شود الا به اینکه افراد لایق و آشنای با موضوع، برنامه های راهبردی و کاربردی ارائه دهند. سینمای ایران نه امسال بلکه تا ده سال دیگر هم در چنین شرایطی قادر به تولید «فیلم خوب» و مورد نظر نظام مقدس جمهوری اسلامی نیست چرا که اساسا به کارگردانان و تهیه کنندگان محترم راهکاری ارائه نشده است. اگر فیلمی چون «آواز گنجشک ها» ساخته می شود، نه به دلیل سیاست های راهبردی و کاربردی سینمایی است چرا که اگر این گونه بود پس چرا امروزه شاهد تولید و اکران آثار متعددی هستیم که در آنها یکسره تفکرات نظام، ارزش های دفاع مقدس و باورهای مذهبی مردم متدین و اخلاق گرا به باد سخره و توهین گرفته می شوند.

بی شک چنانچه سیاست خاصی اتخاذ نشود در طول امسال شاهد اکران انبوه آثاری خواهیم بود که در جشنواره های بیست و پنجم و بیست و ششم فجر به نمایش درآمدند و دارای اشکالات و ایرادات متعدد محتوایی هستند. همانگونه که اشاره گردید سینما و فرهنگ ایران نیازمند بازسازی و بازیابی احترام و هویت واقعی اش بود اما از این نکته غافل نباشیم که تعالی بخشیدن در سایه سیاست های ایجابی و سلبی صورت خواهد پذیرفت.