خندیدن و خنداندن به چه قیمتی؟!

پایگاه بصیرت،انتشار خبر تعرض مأموران سعودی به دو نوجوان ایرانی در فرودگاه جده به هنگام بازگشت از سفر عمره آنقدر تکان‌دهنده و ناراحت‌کننده بود که در لحظه اول، روح هر ایرانی مسلمان و غیرتمندی را می‌آزرد و از ارتکاب چنین عمل قبیحی، آن هم در کشوری که خود را عامل به دین اسلام معرفی می‌کند، به حیرت وامی‌داشت.
اگر چه شاید نیازی به رسانه‌ای و علنی‌شدن این اتفاق نبود و در‌عین‌حال مسئولان سازمان حج و زیارت و وزارت امور‌خارجه باید با جدیت تمام تا‌حصول نتیجه و مجازات خاطیان این موضوع را پیگیری می‌کردند، اما به‌خاطر حواشی ماجرا در فرودگاه جده و... این اتفاق افتاد و تا آنجا پیش‌رفت که والدین و خانواده‌های آنها با رسانه‌ها مصاحبه کردند و از چند و چون ماجرا گفتند و پیگیری مجدانه مسئولان را خواستار شدند. متعاقب آن، موضع‌گیری‌های علما و مراجع، مسئولان و حرکت‌های اعتراضی مردم آغاز شد که مؤثر هم واقع شد و آخرین مرحله آن، تصمیم دولت به تعلیق اعزام زائران به عمره مفرده بود تا زمانی که دولت عربستان دو مأمور متخلف را مجازات کند.
اما در این میان با پدیده زشتی مواجه شدیم که گویا رویه جامعه برای تبدیل رویدادها و وقایع مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی به‌عبارات طنز و رواج آن در بین افکار عمومی به این موضوع هم سرایت کرد و این اتفاق غیراخلاقی و مذموم را دستمایه تولید لطیفه‌های فراوانی کرد و به‌سرعت در فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه شبکه‌های موبایل‌محور منتشر شد. طولی نکشید که مطالب طنز فراوانی ساخته شد و در بین عموم مردم رواج پیدا کرد، تا جایی که در مراودات روزانه مردم به وضوح می‌توان آنها را مشاهده کرد.
تجربه نشان می‌دهد، جوک‌هایی که از گذشته‌های دور برای قومیت‌های مختلف ساخته شده و امروز در نگاه سطحی‌نگران، شخصیت و فرهنگ یک منطقه از کشور بر اساس این جملات طنز شناخته می‌شود، حاکی از واقعیت تلخی است که عده‌ای درصدد بوده‌اند به ‌این وسیله بین اقوام و فرهنگ‌های مختلف در کشور تفرقه ایجاد کنند. در این ماجرا، اگر نگاه بدبینانه را مبنی بر اینکه دست‌هایی در‌کارند تا با ساختن این لطیفه‌ها، حساسیت اجتماعی نسبت به چنین موضوعاتی را کاهش دهند، کنار بگذاریم، در حالت خوش‌بینانه باید به غفلت و کم‌توجهی عده‌ای در حفظ غرور و غیرت دینی و ملی اعتراف کنیم، چرا که از دیدگاه روانشناسی و رفتارشناسی، چنین مطالبی در خود، تحقیر فرهنگ و عزت یک ملت را به همراه دارد و افراد جامعه هم ناخواسته و به بهانه خندیدن و خنداندن، مروج و منتشر کننده آنها می‌شوند. این‌گونه مطالب در درازمدت الگوهای رفتاری جامعه را دستخوش تغییر می‌کند و باعث تضعیف عرق ملی شده و موجب می‌شود تا خدای نکرده نسل‌های آینده هیچ احساس تعصب و احترامی نسبت به ملیت، سرزمین، شرف و زنان و مردان میهن‌شان نداشته باشند.
رنج‌آورتر اینکه، اگر این جوک‌ها در روند انتشار به‌دست خانواده‌ها و خود ��ن دو نوجوان برسد، چه عواق�� و تبعاتی درپی خواهد داشت. آنها نه تنها مثل دیگران به این مطالب نخواهند خندید، بلکه این احساس را خواهند داشت که جامعه و هموطنان‌شان به‌ جای همدردی و کمک، آنها را به سخره گرفته و عزت و آبرو و آینده آنها برای‌شان هیچ اهمیتی ندارد.
به نظر می‌رسد، مردم، به‌ویژه جوانان باید نسبت به موضوعاتی از این قبیل، حساسیت خاصی داشته باشند و حتی اگر قرار است مطالبی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شود در مقابله با این حرکت زشت و مذموم باشد تا پس از این، هیچ‌کس جرئت و جسارت این‌گونه اقدامات را پیدا نکند.