بوی تجزیه اسکاتلند از انتخابات انگلیس

نتایج انتخابات پارلمانی انگلیس به هر طریق که در نظر گرفته شود شگفت آور بود. درست است که محافظه کاران توانستند بر خلاف دور ‏قبلی انتخابات با به دست آوردن اکثریت لازم از شر یک دولت ائتلافی خلاص شوند اما حزب ملی‌گرای اسکاتلند که از حامیان استقلال ‏این منطقه حمایت می‌کند با قاطعیتی چشمگیر تقریبا تمام کرسی‌هایی را که در پارلمان بریتانیا به اسکاتلندی‏ها اختصاص داده شده است، به دست ‏آورد تا شاید مرهمی باشد بر داغ شکستی که در همه‌پرسی اخیر استقلال خورده بود اما احزاب کارگر و لیبرال دموکرات بازندگانی تمام عیار ‏به شمار می‌روند. لیبرال دموکرات‌ها که در دولت قبلی با کسب 57 درصد آرای مردمی توانسته بودند خود را به محافظه‌کاران تحمیل کنند و در ‏دولت ائتلافی سهمی به دست آورند، این بار حتی به تعداد انگشتان یک دست هم کرسی به دست نیاوردند. ‏

به گزارش «جوان»، کسب 330 کرسی از 650 کرسی خبری است که باید احتمالاً عربده شادی دیوید کامرون را درآورده باشد. حالا او ظاهراً می‌تواند با ‏خیال راحت دولتی تماماً محافظه کار تشکیل دهد. دلایل زیادی برای این شادی وجود دارد. شکست تحقیرآمیز لیبرال دموکرات‌ها که ‏تنها هشت کرسی به دست آوردند و 49 کرسی از دست دادند تا دیگر لازم نباشد کامرون به نیک کلگ برای دولتی ائتلافی وابسته باشد. جوانان ‏انگلیسی که در انتخابات سال 2010 به امید وعده هایی چون کاهش هزینه‌های زندگی و به خصوص هزینه فزاینده تحصیلات عالی به لیبرال دموکرات‌ها اعتماد کرده بودند، حالا احتمالاً کلگ را یکی از معروف‌ترین ورشکسته‌های سیاسی تاریخ انگلیس می‏دانند. کلگ با این ‏شکست شدید به نظر می‌رسد چاره‌ای جز استعفا از رهبری لیبرال‌دموکرات‌ها ندارد؛ چیزی که در سخنان بعد انتخابات تلویحاً به آن اشاره کرد. ‏

وی گفت: «‌امروز بر ما روشن است که لیبرال‌دموکرات‌ها در این انتخابات تنبیه شده‌اند. انتخابات چالش‌های زیاد کشورمان را ‏روشن‌تر کرده ‏و مشکلات زیادی برای ما به‌وجود آورده است. ما باید در ماه‌های آینده راهی برای برون رفت از این چالش‌ها بیابیم، اما درباره ماندنم در ‏رأس این حزب صبح جمعه با همکارانم، صحبت خواهم کرد و در این مورد تصمیم‌گیری خواهیم ‏کرد.» اما استعفا، راهبردی است که رهبر حزب کارگر یعنی اد میلیبند هم در پیش گرفت تا کامرون بیشتر خوشحال شود که یک رقیب دیگر را ‏از صحنه بیرون رانده باشد. از دست رفتن 30 کرسی حزب کارگر نشان داد دلخوشی آنها به ریزش رأی دولت ائتلافی واهی بوده ‏و این ریزش در کیسه رأی آنها نمی‌رفته است. میلیبند با پذیرش مسئولیت شکست حزبش و «‌ناامیدکننده‌» خواندن کسب نهایتاً 232 کرسی ‏کناره‏گیری کرد تا کارنامه کاری او چند سال حضور ضعیف و بی‏فایده در رهبری حزبش را ثبت کرده باشد. ‏

اما خبر خوش کسب اکثریت رأی لازم تشکیل دولت، برای کامرون مکملی تلخ به همراه دارد. برای اولین بار در تاریخ معاصر انگلیس، حزب ملی گرای اسکاتلند که همین چندی پیش رفراندوم استقلال اسکاتلند را ترتیب داده و البته شکست خورده ‏بود، تقریباً تمام کرسی‏های مختص احزاب اسکاتلندی را کسب کرده است. حزب ملی‌گرای اسکاتلند ‏اما این بار با تمام توان به میدان آمده بود و از 59 کرسی مختص  احزاب اسکاتلندی در مجلس انگلیس ‏‏56 کرسی کسب کرد تا نشان داده باشد بخشی از آن ریزش دل‌خوش کننده حزب کارگر را به خود اختصاص داده است.

در واقع این ‏حزب که در انتخابات سال 2010 تنها شش کرسی به دست آورده بود، این دور ‏۴۰ کرسی حزب کارگر و 10 کرسی حزب لیبرال دموکرات‌ها را به ‏نام خود ثبت کرد تا عیش محافظه‌کاران ناقص شود. ‏ نیکلا استورژن، رهبر حزب ملی اسکاتلند، در یک گفت‌وگوی تلویزیونی پیش از اعلام قطعی برنده گفت که آرای بالا و به دست آمده حزب ‏متبوعش را در مخالفت علیه دیوید کامرون، نخست وزیر بریتانیا و سیاست‌های سختگیرانه اقتصادی دولت بریتانیا سرمایه گذاری خواهد کرد. ‏

استورژن افزود: «‌نتایج انتخابات نشان می‌دهد اکثریتی قدرتمند در مقابل دولت دیوید کامرون قرار گرفته است. آماده ایم تا دیوید کامرون را ‏شماره دانینیگ استرییت بیرون برانیم. اگر این اتفاق نیفتد به دلیل اینکه حزب کارگر توانایی قانع کردن رأی‌دهندگان را نداشته است و نتوانسته ‏اروپا را از دست دولت محافظه کار دیوید کامرون نجات دهد، همچنان امیدوار خواهم بود دیوید کامرون برای باری دیگر دست کم نخست ‏وزیری را به دست نیاورده باشد.»

اما حزب ملی اسکاتلند به کسب نتایج شگفت‌آور بسنده نکرد. این حزب توانست جوان‌ترین نماینده پارلمان بریتانیا در بیش از 300 سال ‏اخیر را راهی مجلس کند؛ این دانشجوی 20 ساله توانست داگلاس ‏‏الکساندر، یکی از مهم‌ترین استراتژیست‌های حزب کارگر را شکست دهد.

نماینده ۲۰ ساله شهر پیزلی که یک شهر کارگری در غرب اسکاتلند به شمار می‌رود به سمبل نارضایتی از سیاست و به‌ویژه ‏حزب کارگر ‏تبدیل شده است. ‏ این دانشجوی جوان پس از انتخاب به عنوان نماینده منطقه شهر پیزلی گفت: از تمام مردمی که به من اعتماد کرده و به من رأی ‏دادند، تشکر ‏می‌کنم. ‏ اما سایر احزاب از جمله احزاب وحدت‌گرای دموکراتیک، حزب سبز و حزب استقلال بریتانیا و غیره در مجموع 23 کرسی به دست آوردند تا حاشیه‏ای بودن تأثیرشان در ‏سیاست انگلیس مشخص باشد. ‏ ناظران می‌گویند از سال ۱۹۴۵ تاکنون نتایج این انتخابات بی‌سابقه‌بوده و کارشناسان سیاسی ‏را شوکه کرده است. ‏

آرای مردم با نتایج نظرسنجی‌های گوناگون پیش از انتخابات نیز تفاوت فاحشی دارد. در نظرسنجی‌های ‏پیش از انتخابات ‏رقابت میان حزب محافظه‌کار و کارگر بسیار نزدیک بود و پیش‌بینی اینکه چه حزبی ‏برنده انتخابات خواهد شد، ناممکن ‏به‌نظر می‌رسد. ‏ تکلیف دولت جدید انگلیس باید تا 18 مه و پیش از تشکیل جلسه مجلس عوام مشخص شود. ملکه انگلیس قرار است روز 27 ماه مه (ششم خرداد) برنامه دولت جدید را رسماً در پارلمان بخواند. ملکه در بریتانیا رسماً ریاست هیئت دولت را برعهده دارد و نخست‌وزیر قدرت سیاسی را با تفویض وی به دست می‌آورد. به این ترتیب سیستم به ظاهر دموکراتیک انگلیس در نهایت به سیستم پادشاهی غیر انتخابی وابسته است.

وعده‌های کامرون

 کامرون در سخنانی که به مناسبت پیروزی حزبش در انتخابات بیان کرد وعده داد که به دولت محلی اسکاتلندی‏ها قدرت بیشتری خواهد داد تا به زعم خود از همین ابتدا به نوعی چالش قدرت گرفتن حزب ملی اسکاتلند را به نوعی مدیریت کرده باشد و از طرفی راهبرد محافظه کاران در فرافکنی مشکلات اقتصادی و مربوط دانستن به عضویت در اروپا را با وعده برگزاری رفراندومی درباره ادامه عضویت در این اتحادیه تکرار کرد.  به گزارش بی. بی. سی نتیجه انتخابات بریتانیا می‌تواند عواقب شدیدی برای آینده عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا و همچنین یکپارچگی بریتانیا داشته باشد.