پیامدهای شوم - پیوند تروریسم و سلطه گری در عراق

امروزه جهانیان شاهد این واقعیت تلخ هستند که پس از 5 سال اشغال عراق با وجود ادعاهای پرطمطراق دولتمردان آمریکایی در زمینه مبارزه با تروریسم این کشور تحت اشغال با ناامنی های گسترده و امواج غیرقابل کنترل اقدامات تروریستی مواجه است.

آمریکایی ها که با وعده گسترش آزادی، پاسداشت حقوق بشر و مبارزه با تروریسم عراق را اشغال و با حضور بی سابقه نیروهای نظامی خود در این کشور محیط امنیتی منطقه را تحت تاثیر قرار داده اند باید به افکار عمومی جهان پاسخگو باشند که: منصوب کردن ژنرال جی گارنر که یکی از حامیان اصلی رژیم صهیونیستی بوده و رئیس شرکت تسلیحاتی «راس وای کلمن» است به عنوان حاکم نظامی عراق چه ارتباطی با مبارزه تروریسم داشته است؟

آنها باید به این سوال محوری پاسخ دهند که اقدام «پل برمر» حاکم منصوب آمریکا در عراق که تحت عنوان بعثی زدایی ارتش و سازمانهای دفاعی و امنیتی عراق را منحل نمود و نیروهای اشغالگر را به صورت همه جانبه بر سرنوشت ملت عراق حاکم کرد و همه عرصه های امنیتی را تحت کنترل آنها قرار داد با پدیده تروریسم چه پیوند و تعاملی داشته اند؟

آنچه مسلم بوده و همه صاحب نظران عراق اذعان دارند این است که گروه های شورشی و تروریستی عراق سه گروه عمده: اعضای سابق حزب بعث، وهابی های افراطی و جریانات نوظهور سلفی خشن و خون ریزی هستند که تاکنون صدها عملیات بزرگ تروریستی و هزاران اقدام کور تروریستی انجام داده اند و دهها هزار انسان بی گناه را به کام مرگ فرستاده و صدها هزار دیگر را مجروح و معلول نموده اند. این جریانات تروریستی یکی از بزرگترین جنایات را در بیست و نهم اوت 2003 با انفجار یک خودروی بمب گذاری شده در نجف اشرف : با حضور نیروهای امنیتی آمریکا که با تجهیزات پیشرفته خود مدعی برقراری امنیت بوده اند- انجام داده و بیش از 80 نفر انسان بی گناه از جمله آیت الله سیدمحمدباقر حکیم را به طرز بسیار وحشتناک به شهادت رساندند، این جریانات تروریستی در چند انفجار کور به صورت همزمان در روز عاشورا (دوم مارس 2004) بیش از 170 نفر را به شهادت رسانده و صدها نفر دیگر را مجروح و معلول نمودند و این عملیات پی درپی تروریستی در حالی انجام می شد که همزمان با آن ارتش آمریکا نیز فقط در شهر کوچک فلوجه طی یک هفته : براساس آن چه خود به آن اقرار نموده اند- بیش از 1600 نفر را کشته و بیش از این تعداد نیز مجروح نمودند و این حکایت تلخ سرنوشت محتومی بود که اشغالگران و تروریست ها به ملت عراق تحمیل نموده به گونه ای که در اوج عملیات گسترده تروریستی جهانیان از حادثه ای وحشتناک و ضد انسانی خبر یافتند که در اسفند 1384 جریانات تروریستی بزرگترین جنایت را با بمب گذاری در حرم مقدس امام هادی (علیه السلام) و امام حسن عسکری (علیه السلام) مرتکب شدند که این حادثه دلخراش نمی توانست تفسیری جز قرار گرفتن گروه های تروریستی زیر چتر حمایتی اشغالگران و یا با تمسک به تساهل ناتوانی و ناکار آمدی آنان را در مبارزه با تروریسم ارایه دهد.

براین اساس متاسفانه باید گفت هر روز که از حضور اشغالگران در عراق می گذرد اقدامات تروریستی توسط گروه ها و باندهایی که در سایه اشغالگری شکل گرفته و توسعه یافته اند شدت گرفته و تلخ تر از این تلخی ها همزمان با این حوادث، اقدامات سرکوبگرانه ارتش آمریکا که نتیجه ای جز قتل عام مردم غیر نظامی به ویژه زنان و کودکان بی گناه نداشته است به بهانه مبارزه با تروریسم گسترش یافته است. در مجموع صدها هزار کشته و چند برابر آن مجروح و معلول و بیش از 5 میلیون آواره از جمعیت بیست و پنج میلیونی مردم عراق بخشی از پی آمدهای تلاقی این دو جریان (اشغالگری و تروریسم) است که در 5 سال گذشته بر ملت عراق تحمیل شده است لذا هیچ عقل سلیم و انسان منصفی نمی تواند باور کند که دو پدیده تروریسم و سلطه گری با وجود ادعاهای متضاد در راستای هدف واحدی حرکت نمی کنند!