نفت عراق چه می‌شود؟

عراق با داشتن منابعی غنی و سرشار از ذخایر نفت و گاز به عنوان دومین دارنده نفت خاورمیانه ـ پس از عربستان ـ معرفی می‌گردد. بسیاری از ناظران سیاسی بر این عقیده‌اند که اشغال این کشور در سال 2003 به خاطر منابع نفتی آن و الزاما جنگ انرژی حاکم بر عرصه جهانی است. در شرایطی که جهان به سرعت برای توسعه در حال حرکت است تسلط قدرت‌‌های بزرگ بر ذخایر انرژی ابزاری برای ارتقای قدرت‌‌های آنها خواهد بود. حضور آمریکا در عراق و تلاش‌‌هایش برای حفظ پایگاه‌‌ها در خاورمیانه و در نهایت حضور در آفریقا در کنار تحرکات روسیه برای تسلط بر منابع انرژی اقمار گذشته و حتی ایجاد ائتلاف‌‌هایی با خاورمیانه، آمریکای لاتین و آفریقا گواه این جنگ پنهانی می‌باشد. نکته مهم در این عرصه تحرکات و اقدامات آمریکا در قبال نفت عراق می‌باشد. در حالی که بهای نفت جهانی به رکورد بیش از 90 دلار رسیده است سرنوشت نفت عراق امری قابل تأمل می‌باشد. اقدامات آمریکایی‌‌ها بیانگر استفاده آنها از این نفت در چند زمینه می‌باشد.

1) محور اصلی سیاست آمریکا را تامین نفت رژیم صهیونیستی تشکیل می‌دهد. منابع عراقی افشا ‌‌‌کرده‌اند که آمریکا با نفت کشی‌‌هایی با پرچم کشورهای متحد نظیر هلند نفت را به تل‌آویو ارسال می‌دارند. اسناد نشان می‌دهد که ده‌‌ها صهیونیست با گذرنامه آمریکایی 40 درصد نفت تل‌آویو را از عراق تامین می‌کنند درحالی که در آمار فروش نفت قرار ندارند.

2) در حالی که قیمت نفت بشکه ای بیش از 90 دلار است، واشنگتن از آن به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر سایر کشورها به ویژه اروپا، چین و ژاپن بهره‌برداری می‌کند. آمریکا امید دارد تا با نظارت بر نفت عراق، سایر کشورها را به همکاری و بعضا همسویی با سیاست‌‌های جهانی خود وادار سازد چنانکه بسیاری از کشورهای اروپایی حتی فرانسه در این مسیر قرار گرفته‌اند.

3) آمریکا روزانه میلیاردها دلار صرف هزینه‌‌های جنگ عراق و افغانستان می‌نماید در حالی که کنگره با تامین این بودجه‌‌ها مخالف است. واشنگتن با فروش نفت عراق به این مهم می‌پردازد. آمریکایی‌‌ها با تغییر قانون نفت عراق که قرارداد با شرکت‌‌های روسیه و فرانسه را لغو می‌کند شرایط را برای حضور شرکت‌‌های آمریکایی برای 100 سال فراهم می‌آورد تا رضایت سرمایه‌داران آمریکایی را برای تامین بودجه جنگ عراق جلب کند. در همین حال آنها اکنون با افزایش بهای نفت به توجیه اشغال عراق برای کنگره و لزوم حمایت از استمرار اشغال این کشور می‌پردازند چنانکه مدتهاست که دیگر دموکرات‌‌ها چندان تقابلی با کاخ سفید ندارند و بر استمرار اشغال عراق از راه‌‌های دیگر تاکید دارند.