پیام همراهان

به یاد امام روح الله (ره)

یکی بود ملتی بود، یکی بود امامی بود. آن امام وقف امت بود. امت فدای امام بود. امام و امت یکی بودند، عاشق و معشوق بودند، هر دو فدایی مولای خود بودند. امام و امت با هم بودند، حلال و محلول هم بودند، عابد کوی دوست بودند. آن یکی راهبر بود و امت رهرو بودند. آن یکی عاشق امتش بود و امت شیفته مرام خود بودند. آن یکی مخلص بود و امتش مطیع بودند.

آن یکی از حق و عدل و انصاف می گفت و امت مشتاق و طالب او بودند. آن یکی شمشیر خدایی به دست داشت و امت بیرقهای پیروزی. آن یکی حکم جهاد می داد و امت به حکمش لبیک می گفتند. آن یکی امام روح الله بود و امت انصار حزب الله.

روزی بود، روزگاری بود امامی بود و امتی بود، امام و امت با هم بودند، همدل و مشتاق هم بودند. توفان اجل سر رسید و امام امت را مشتاق شد. امت مولای خود، معشوق خود، میوه جان خود و مقتدایش را از دست داد. امت در فراق آن عزیز غمگین و نالان شدند و خاک عزا بر دل سوخته خود می ریخت و با باران اشک خود خشتی از غم می ساخت و بر دیواره های قلب خود می چید.

امت سرگردان بود، بی امام بود، ولی نداشت، می رفت تا بی معنا شود.

انفجاری عظیم بر فضای دلهای امت نورافشانی نمود، نوری تابید و بوی عطر ولایت باز بر آسمان دلهای امت وزیدن گرفت. غمها سبک گردید، اشکها قرار گیرید، قلبها قوی بمانید که پس از آن یکی، یکی دیگر هست.

امت امام خمینی باید همیشه زنده باشد، شجاع باشد و خواب شیرین را از دشمنان عدالت بگیرند. یکی بود، یکی هست.

وعده خدا حق بود، بعد از آن امام، امامی دیگر پرچم در دست گرفت. یکی بود، امتی بود.

امت پیرو سیدعلی شدند، مشتاق پیروی راهش شدند، غرق در نور روح با انوارش شدند، فرمانبر امر و فرمانش شدند.

آقا سیدعلی سالهاست آقای امت است. آقا سیدعلی محصول عشق و عرفان و اخلاق و شجاعت و همه وجود امام است. یکی هست، امتی هست، امامی هست، امتی هست.

داستان دل انگیز امام و امت تکرار شده است، خدایا تا ظهور دولت آن یار دلربا، این امام و امتش را در کنار هم برای یاری ایشان حفظ بفرما.

رضا ابدام