فرار انگلیسی‌ها از عراق

سردمداران لندن که روزی شعار اهدای دموکراسی برای مردم عراق را سر می‌دادند بار دیگر تاکید کردند که در هفته‌های آینده تمام امور بصره را به عراقی‌ها واگذار کرده و تمام نیروهای خود را خارج می‌سازند. انگلیسی‌ها که در سال 2003 با رهبری تونی بلر برای کسب منافع اقتصادی و سیاسی با همراه شدن با سیاست‌های جنگ‌طلبانه آمریکا وارد عراق شدندگمان می‌کردند که توانایی اجرای اهدافشان در کوتاه‌مدت را دارند اما به مرور دریافتند که این امر به دلیل شرایط حاکم بر عراق بویژه روحیه بیگانه‌ستیزی مردم این کشور امکان‌پذیر نمی‌باشد. ابعاد ناکامی‌های لندن در عراق چنان بود که تونی بلر نخست‌وزیر سرانجام برای حفظ جایگاه حزب کارگر و پایان دادن به انتقادها در 6 تیر وادار به کناره گیری از قدرت شد. «گوردون براون» که به عنوان کاندیدای احیای قدرت حزب کارگر قدرت را در دست گرفت، نیز به سرنوشت بلر دچار شد بگونه‌ای که تمام انتقادها از وی معطوف به عراق گردید. سرانجام براون که توانایی مقابله با مخالفان را نداشت براصل خروج از عراق تاکید کرد درحالی که همچنان همپیمانی با آمریکا را شعار خود ساخته بود. در این راستا براون در حدود دو ماه پیش با سفر به عراق زمینه خروج 8000 هزار سرباز انگلیسی از بصره را فراهم کرد تا تعداد این نیروها به 4500 نفر کاهش یابد. در همین حال سایر نیروهای باقی مانده مراکز نظامی‌ واداری را به عراقی‌ها واگذار کرده و خود در فرودگاه بصره متمرکز شده‌اند تا به مرور از عراق خارج شوند. که چندی پیش تمام نیروها به جز نیروهای هوابرد،منطقه را ترک کردند هرچند که مقامات لندن این خروج را به دلیل تحقق اهدافشان در بصره عنوان می‌کنند اما بررسی تحولات حقایق دیگری را آشکار می‌سازد. در عرصه داخلی سران لندن با انتقادهای شدید پارلمان و محافل سیاسی مواجه می‌باشند در حالی که سربازان و فرماندهان نظامی‌ نیز درصدر مخالفان قرار دارند، نکته مهم آنکه آمار نشان می‌دهد ارتش انگلیس از درون فرو پاشیده بگونه ای که دیگر نه توانایی جذب سرباز دارد و نه می‌تواند به وضعیت مجروحان و سربازان حاضر در جنگ رسیدگی کند. جالب آنکه نظامیان این کشور ماه‌ها است که حقوق دریافت نکرده‌اند و این خود سندی بر عدم توانایی لندن در استمرار نظامی‌گری در مناطق بحران جهان است. آمار نشان می‌دهد که اکثریت سربازان انگلیسی بازگشته از عراق با اختلالات روانی و جسمی‌ مواجه می‌باشند، به نحوی که دولت توانایی رسیدگی به آنها را ندارد و حاضر به ارائه خدمات به آنها نیست. در عرصه جهانی نیز انگلیس وضعیت مطلوبی ندارد. بازیگران جدید در اروپا و عرصه جهانی جایگاه آن را متزلزل ساخته اند درحالی که افکار عمومی ‌نیز توجهی به این کشور ندارد و آن را شریک جنایت‌های آمریکا در جهان می‌داند. در این شرایط لندن برای حفظ قدرت داخلی و نیز احیای جایگاه جهانی به دنبال ایجاد لوح پاک از خود می‌باشد تا شاید بتواند برای انتخابات 2009 از شکست حزب کارگر جلوگیری کند. انگلیس اکنون سناریوی تبدیل استراتژی نظامی‌ به استراتژی اقتصادی و بازسازی زیرساخت‌های تجاری بصره و نیز خروج سربازان برای حضور در افغانستان را سرلوحه بهانه‌های خود برای فرار از عراق قرار داده است. درحالی که همگان اعتراف دارند این تحرک برگرفته از ضعف لندن است نه قدرت آن.

در مجموع خروج انگلیسی‌ها از بصره می‌تواند بیانگر چند حقیقت باشد:

1ـ در هفته‌های اخیر که امنیت و بخش‌هایی از امور اداری بصره به دولت عراق واگذار شده شاهد کاهش بحران در این منطقه می‌باشیم. این امر نشان می‌دهد که مردم بصره برخلاف ادعای انگلیسی‌ها که مردم را مخالف دولت نوری مالکی معرفی و آشوب‌ها را به مخالفان آن نسبت می‌دهند، پذیرای نظارت و حضور کامل دولت مالکی در اداره این منطقه می‌باشند و این خود عاملی برای تسریع در روند بازسازی آن می‌باشد. این امر نشان می‌دهد که بسیاری از اعتراضات به دولت مالکی برگرفته از تفرقه‌افکنی اشغالگران است که برای استمرار حضورشان به این ترفند متوسل می‌شوند در حالی که مردم با دولت نوری مالکی برای تحقق اهدافش همکاری می‌کنند.

2ـ پلیس عراق نشان داده که توانایی برقراری امنیت را دارد و ادعای ناتوانی نیروهای عراقی برای انجام امنیت، بهانه‌ای بیش از سوی اشغالگران نمی‌باشد.

3ـ تحولات بصره نشان داده که سلاح بیگانه توانایی حل بحران امنیتی عراق را ندارد بلکه واگذاری امور به عراقی‌ها تنها راهکار برای برقراری ثبات است چنانکه واگذاری امور بصره، کربلا، نجف، میسان، استانهای کردنشین و چند شهر دیگر به عراقی‌ها موجب ثبات در این مناطق شده در حالی که در مناطقی که اشغالگران حضور دارند شاهد درگیری و کشتار و ناامنی می‌باشیم. این امر نشان می‌دهد که اشغالگران خود عامل بی‌ثباتی عراق می‌باشند که با خروجشان امنیت و ثبات برقرار می‌شود چنانکه خروج انگلیسی از بصره و قبل از آن میسان و... این مناطق به امنیت روی آورد واین می‌تواند به عنوان تجربه‌ای برای سایر شهرها به کارگرفته شود هرچند که اشغالگران با بحران‌آفرینی برای عدم اجرای این مهم تلاش می‌کنند.