مطالبات حزب الله

رفتار دولت سینیوره در دوران جنگ 33 روزه و پس از آن نشان داد که اکثریت حاکم بر کابینه لبنان به رهبری جریان المستقبل که ریاست آن را سعد حریری بر عهده دارد، منافع ملی را قربانی منافع حزبی خود کرده اند و این رفتار برای حزب الله که برای حفظ استقلال لبنان و تأمین منافع ملی این کشور جانفشانی کرده قابل قبول نیست. به همین علت قدرت اجرایی باید تعدیل گردد تا تصمیمات فقط براساس منافع ملی صورت گیرد.
به اعتقاد حزب الله در دموکراسی توافقی لبنان که کابینه حالت ائتلافی پیدا کرده و میان مسیحیان مارونی، شیعیان و سنی ها تقسیم می شود، جریان های اقلیت پارلمانی که حداقل یک سوم آراء پارلمان را در اختیار دارند هیچ گونه نقشی در تصمیمات کابینه ندارند در حالی که باید با تشکیل دولت وحدت ملی، به دیگر گروههای لبنانی نیز حق مشارکت در حکومت داد. این موضع حزب الله باعث گردیده که در هفته های اخیر گفت وگوهایی میان گروههای سیاسی لبنان (حوار الوطنی) آغاز گردد. دو جریان 8 و 14 مارس به قول لبنانی ها 8 و 14 آذار، در کنار هم قرار گرفته اند تا دو موضوع عمده ای که حزب الله دنبال می نماید، یعنی تشکیل دولت وحدت ملی و مقابله با تجاوزات هوایی رژیم صهیونیستی به آسمان لبنان را مورد بررسی قرار دهند.
در همین حال، گروه 14 مارس اصرار داشتند که موضوع خلع سلاح حزب الله و افزایش کنترل بر ورود نیروهای سوریه به لبنان نیز در دستور کار مذاکرات قرار گیرد ولی در اثنای جلسه این دو خواسته را کنار گذاشته و حتی سعدالدین حریری رهبر فراکسیون پارلمانی المستقبل، پس از جلسه در مصاحبه با شبکه تلویزیونی لبنان (N.B.N) اعلام کرد از سلاح حزب الله حمایت می کنیم و معتقدیم که این سلاح به نفع ملت لبنان و دفاع از آن است. این موضوع کاملاً مشخص می نماید که گروه 14 آذار از رسیدن به خواسته های خود ناامید شده اند.
به اعتقاد ناظران سیاسی، تشکیل جلسات گفت وگوی ملی که با حضور رهبران 13 گروه و جناح لبنانی و به ابتکار نبیه بری رئیس شیعی مجلس قانونگذاری لبنان برگزار می شود را باید یک پیروزی سیاسی برای حزب الله دانست چرا که در روند برگزاری این جلسات و گفتگوها، سعدالدین حریری، سمیر جعجع و ولید جنبلاط، سه چهره شاخص جریان 14 آذار، تصریح کرده اند که به هیچ وجه خواستار خلع سلاح حزب الله نبوده و فقط نظارت بر سلاح های سنگین حزب الله را در نظر دارند و این در حالی است که امید غرب برای خلع سلاح حزب الله، به فشارهای داخلی بوده است.
در این روزها چند اتفاق مهم دیگر در لبنان رخ داده که موقعیت حزب الله را حتی در میان گروههای 14 آذار تثبیت کرده است. اتفاق اول پاسخ منفی میشل عون رهبر حزب مسیحی آزاد ملی که معرف 60 درصد از مسیحیان لبنان است، به درخواست آمریکا برای فاصله گرفتن از حزب الله بوده است. اتفاق دوم کناره گیری «امین جمیل» رهبر حزب کتائب و در واقع رهبر مسیحی های مارونی لبنان از گروه 14 مارس است. در واقع با این اتفاق از میان گروههای مسیحی فقط سمیر جعجع، رئیس قوات اللبنانیه- گروهی بد نام و کم شمار- همراه گروه 14 آذار باقی مانده است. اتفاق سوم این است که به موازات همراهی گروههای مسیحی و سه چهره شاخص آن میشل عون، امین جمیل و امیل لحود با حزب الله لبنان، مواضع فرانسوی ها که مهمترین حامیان خارجی مسیحیان لبنان به حساب می آیند، تعدیل شده و به وقوع یک شکاف در مواضع فرانسه- آمریکا نسبت به لبنان منجر گردیده است. این اتفاقات در حالی رخ می دهد که سعدالدین حریری و فواد سینیوره نتوانستند «محمدرشید قبانی» رهبر جمعیت علمای اسلامی لبنان و مفتی اهل سنت این کشور را به مخالفت با حزب الله ترغیب کنند چرا که در جریان دیدار قبانی با این دو تن، وی حمایت از حزب الله را شرعاً لازم شمرد تا جنبه مشروعیت مذهبی فعالیت های گروه المستقبل و فواد سینیوره زیر سوال برود.
روند اوضاع لبنان به گونه ای پیش می رود که گروههای 14 مارس که اسناد همکاری آنان با اسرائیل و آمریکا در جریان جنگ سنگین و استثنایی 33 روزه اسرائیل علیه لبنان فاش شده است، نیاز به اثبات خود دارند و از این رو برای آمریکایی ها، هماهنگ کردن آنان علیه حزب الله کار بسیار دشواری است هر چند در میان آنان افرادی نظیر جعجع و جنبلاط وجود دارند که با قیمت بسیار پائین به استخدام سیاست های اسرائیل در می آیند.