پیروزی منطق ایران در مسئله هسته‌ای

دور جدید مذاکرات هسته‌ای ایران با ویژگی‌ها و ابعاد جدیدی آغاز شد؛ویژگی‌هایی که مخالفان برنامه هسته‌ای ایران در طی سه سال گذشته حاضر به تن دادن به آن نبودند. آمریکا و متحدین اروپایی‌اش در طی سه سال گذشته قطعنامه‌های تحریمی 1696، 1747 و 1803 را علیه ایران صادر کردند تا جمهوری اسلامی ایران برنامه هسته‌ای خود را معلق کند و سپس وارد مذاکره با آنها شود. آنها در کنار فشارهای سنگین، بسته تشویقی را در سال 2006 (1385) به ایران پیشنهاد دادند تا ایران را به تعلیق هسته‌ای خود به منظور مقدمه‌ای جهت مذاکره با گروه 1+5 ترغیب کنند. اما علی‌رغم این تلاشها، جمهوری اسلامی ایران با منطقی روشن و مستدل، تعلیق پیش از مذاکره را به هیچ‌وجه قبول نکرد و در برابر فشارهای آنها ایستاد. این ایستادگی و مقاومت ایران، مخالفان هسته‌ای را به تغییر موضع واداشت. برداشتن شرط تعلیق در مذاکرات، تغییر در بسته تشویقی سال 1385  ،طرح مذاکرات مقامات ارشد گروه 1+5 با ایران به جای گفت‌وگوهای دوجانبه سولانا با دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، حضور و شرکت نماینده آمریکا در مذاکرات، پذیرش بسته پیشنهادی ایران به عنوان بخشی از محورهای مذاکرات، مبنا قرار دادن وجوه مشترک دو بسته پیشنهادی گروه 1+5 و ایران و اذعان تلویحی به خط قرمزی‌های ایران در خصوص برنامه هسته‌ای از جمله تغییر و تحولاتی بود که از سوی بازیگران اصلی و صاحب نقش مسئله هسته‌ای ایران صورت گرفت. علی‌رغم این تغییر رویکردهای ظاهری، سؤالاتی همچنان مطرح است: آیا این دور از مذاکرات به نتیجه رضایت‌بخش طرفین خواهد رسید. جمهوری اسلامی ایران رسما اعلام کرد که قاعده "برد – برد" را در این مذاکرات دنبال می‌کند؛ اگر آنها حقوق واقعی هسته‌ای ایران را بپذیرند جمهوری اسلامی ایران آمادگی هر نوع همکاری برای ارائه تضمین‌های لازم را دارد. اما اگر گروه 1+5 به ویژه آمریکایی‌ها که در آخرین لحظات تصمیم به شرکت در این مذاکرات گرفتند همچنان رویکرد منصرف‌سازی و برچیدن چرخه سوخت هسته‌ای را بخواهند دنبال کنند بدون تردید این دور از مذاکرات نیز سرنوشت گذشته را پیدا خواهد کرد. در ظاهر امر اکثر بازیگران نسبت به این دور از مذاکرات نگاه خوشبینانه‌تری دارند. اما بروز شواهد و علایمی از سوی آمریکا و سابقه این کشور، این نگاه را با تردید روبه‌رو می‌سازد. با این حال باید منتظر تحولات بعدی بود.