عراق بدون اشغالگران امن می شود

زمزمه های برتری نسبی « باراک اوباما » نامزد حزب دمکرات در مقایسه با « جان مک کین » نامزد جمهوریخواهان خط مشی نومحافظه کاران آمریکا را دستخوش تغییرات سریع و چشمگیری کرده است . این تغییرات بویژه در قلمرو مسائل مربوط به جنگ عراق که بزرگترین بحران روبروی دولت بوش محسوب می شود بسیار غیرمنتظره و محسوس بوده است .

1 ـ پس گرفتن موقت طرح پیشنهادی موافقتنامه امنیتی عراق ـ آمریکا .

2 ـ پذیرش اساس طرح خروج نظامیان آمریکا از عراق

3 ـ آرام ساختن محسوس اوضاع در عراق همزمان با واگذاری جدید به دولت عراق این هر 3 محور جزو مسائلی بوده است که نومحافظه کاران با دیدگاهی کاملا متفاوت با امروز درصدد تحقق اهدافی بوده اند که دقیقا مغایر شرایط امروزین به پیش می رفته است .

پنتاگون و طرفهای مذاکره کننده بویژه « رایان کراکر » سفیر آمریکا در عراق در روزهای گذشته اصرار داشتند که زمینه برای امضای توافقنامه آماده است و آمریکا به چیزی کمتر از این توافقنامه رضایت نخواهد داد. ولی با آشکار شدن مواضع علمای شیعه دولت نوری المالکی و مجلس ملی عراق علیه توافقنامه ابتدا واشنگتن مواضع دولت بغداد را رد کرد ولی سرانجام پذیرفت که پس از تعیین سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بحث ها را با دولت جدید واشنگتن ادامه دهد.

طرح خروج نظامیان آمریکا از عراق ابعاد پیچیده تری داشته و دارد. نوری مالکی تصریح کرده بود که هدف از مذاکرات کنونی بغداد واشنگتن تعیین یک جدول زمانی برای خروج اشغالگران است . البته بوش این مطلب را رد کرد لکن به فاصله کمتر از یک هفته کاخ سفید و سخنگوی دولت مالکی تایید کردند که تفاهمات لازم برای تعیین جدول زمانی میان بوش و مالکی بعمل آمده است .

اکنون گزینه دیگری پیش روی نومحافظه کاران است که دقیقا از روی ناچاری به آن تمکین کرده اند و آن آرام سازی عراق است . اگرچه 5 سال از شروع اشغال عراق می گذرد ولی مردم عراق هرگز روی آرامش و ثبات و رفاه را به خود ندیده اند . قتل عامهای متعدد و گسترده انفجارات پرتلفات و همچنین بمبارانهای هوائی ارتش آمریکا علیه مناطق مسکونی خشم عراقی ها را برانگیخته است . شواهد و قرائن موجود نشان می دهند بخش اعظم این حوادث تروریستی از جانب اشغالگران هدایت و حمایت می شود تا تعمدا عراق را ناامن و بی ثبات جلوه دهند. هدف اشغالگران از دامن زدن به ناامنی ها و حوادث تروریستی القای این شبهه بود که گویا هنوز هم به وجود اشغالگران برای ایجاد امنیت و آرامش نیاز جدی احساس می شود. ولی اشغالگران از این حقیقت بزرگ غافل مانده اند که وقتی در حضور آنها چنین فجایعی رخ می دهد طبعا حضور نظامی اشغالگران بیهوده است و در واقع ناتوانی و بی کفایتی آنها در مرحله ایجاد امنیت و ثبات عراق محرز است .

تصادفی نیست که رسانه های آمریکائی و رقبای سیاسی بوش در کنگره و نزد افکار عمومی آمریکا از سردرگمی و بی برنامگی بوش و دستیارانش انتقاد می کنند و دلایل محکمی برای اثبات ادعاهای خود مطرح می سازند.

دقیقا برای پایان دادن به این شکست بزرگ تبلیغاتی بوش که موجب ناکامی نامزد جمهوریخواهان در انتخابات ریاست جمهوری آینده می شود محافل جنگ افروز نومحافظه کاران به شدت زیر فشار قرار گرفته اند تا اوضاع عراق را برای مدت کوتاهی هم که شده به هر قیمت ممکن آرام جلوه دهند.

سازمان جاسوسی « سیا » با ارائه تحلیل های جدیدی در همین مقوله ادعا می کند که ارتش آمریکا و سرویسهای اطلاعاتی ـ امنیتی این کشور در عراق برخلاف 2 سال گذشته موفق شده اند مسیر پیروزی را در جنگ عراق هموار سازند و اکنون درحال برنده شدن هستند!

تحلیل گران سیا برای توجیه این وضعیت می گویند : ممکن است درگیری های محدود و انفجارهای دوره ای تروریستها ادامه داشته باشد ولی دولتهای عراق و آمریکا توانسته اند توجه خود را به سمت استقرار « صلح شکننده » معطوف کنند. اگرچه « سیا » و دستیاران بوش سعی دارند « موج سواری » کنند و خود را عامل برقراری ثبات و امنیت در عراق معرفی نمایند ولی هیچکس فراموش نکرده است که بوش در ماههای اخیر بارها از طریق رسانه ها و حتی با ارسال پیغامهای مستقیم و غیرمستقیم خواستار برکناری دولت نوری المالکی بود و رسما سیاستهای بغداد برای برقراری ثبات و امنیت را به زیر سئوال می برد. علاوه بر این سرویسهای اطلاعاتی آمریکا از طریق واسطه های خود به هدایت ساماندهی و تجهیز گروههای تروریستی در عراق سرگرم بودند و آنها را تحت عنوان « شوراهای بیداری » در سیر تحولات عراق تعمدا مشارکت می دادند تا بلکه از این طریق بتوانند دولت مالکی را زیر فشار بیشتری قرار دهند.

نومحافظه کاران از ناامنی در عراق بهره های فراوانی برده اند و عموما خودشان علیرغم عقبگرد استراتژیک نومحافظه کاران در عراق تحلیل گران سیا هنوز هم قویا معتقدند : « حتی آرامش نسبی کنونی در عراق به منزله پایان جنگ در عراق نیست و نباید تصور کرد که دیگر نیروهای آمریکائی نقشی ندارند یا به آنها احتیاجی نیست » . نبرد نهائی برخلاف آنچه رئیس جمهوری آمریکا خاتمه آنرا سالها پیش اعلام کرد اکنون به تدریج رو به پایان است . هنوز تا دستیابی به آن مرحله بایستی نیروهای عراقی اعم از ارتش و پلیس آموزش ببینند مهارت کسب نمایند و درعین حال 3 اقدام دیگر نیز بطور همزمان اجرا شود .

حمایت از ارتباط نزدیک دولت مرکزی با بخش های محلی

فشار برای ورود شورشیان به صحنه های سیاسی

کمک به بازسازی عراق

با نگاهی به کارنامه اشغالگران در 5 سال گذشته که از همان ابتدا با همین شعارها 5 سال فرصت را تعمدا از دست دادند کاملا بعید بنظر می رسد که در سالهای آینده هم در این مقولات به پیشرفت محسوسی برسند. مسئله اینست که این محورها حاوی حرف تازه ای نیست و از همان ابتدای اشغال عراق هم کاملا مطرح بود ولی اشغالگران کاری از پیش نبردند. این بدان معنی است که حتی عنوان این محورها نیز « مصرف انتخاباتی » دارد و صرفا برای کمک به « جان مک کین » نامزد جمهوریخواهان مطرح شده است .

صرفنظر از این مسائل امروزه دیگر حتی منابع کنگره نیز معترفند که عراق در غیاب اشغالگران امن تر است . وقتی مراجع و نهادهای نظارتی از نقش پنتاگون ارتش « سیا » و شرکتهای باصطلاح امنیتی آمریکا در فجایع تروریستی و کشتارهای جمعی عراق خبر می دهند در واقع تاکید می کنند که فضای عراق بدون حضور اشغالگران امن و با ثبات خواهد بود. اکنون در گزارشهای رسمی دولت عراق تصریح شده است که مناطق ناامن دقیقا همان مناطق حضور اشغالگران آمریکائی است و اقدامات تحریک آمیز آنها در ناامنی مناطق مذکور نقش اول را ایفا می کند.

تصادفی نیست که « آسوشیتدپرس » در گزارشی در این مقوله می نویسد : « به رغم نشانه های ثبات نسبی در عراق فرماندهان درخصوص اعلام پیروزی و یا تعهد نسبت به برقراری آرامش و استمرار آن محتاط هستند و نگرانند که مبادا رقابتهای فرقه ای منازعه بر سر قدرت میان شیعه و سنی تنش میان اعراب و کردها و فساد اداری سرمنشا دور جدیدی از درگیریها شود. »

البته گزارش آسوشیتدپرس به نقش آمریکا در همین مقولات اشاره ای ندارد ولی این محورها به استناد بررسیهای رسمی دولت عراق جزو اصلی ترین محورهای فعالیت اشغالگران برای « ایجاد کانونهای بحران » در عراق بوده هست و چه بسا که در آینده نیز باشد. درک چنین واقعیتی این نکته را روشن می کند که حتی آرامش نسبی امروز عراق هم سیاستی موقتی و گذرا خواهد بود و نومحافظه کاران تصمیم گرفته اند برای مدتی کوتاه دست از شرارت در عراق بردارند.