جانشینان احتمالى براون / ندا بهارى

گوردون براون ۱۳ ماه قبل بر جاى تونى بلرى نشست که مجبور به استعفا شده بود، اما اکنون او خود بر لبه پرتگاهى ایستاده است که همکارانش که اعتمادشان به توانایى او را از دست داده اند، آشکارا رهبر امروز حزب کارگر را به سمت واژگونى سیاسى سوق مى دهند.

شکست هفته پیش حزب کارگر در انتخابات مرحله دوم در گلاسکو (منطقه اى که همواره امن ترین مکان براى حزب کارگر بود) آخرین حلقه از زنجیره ناکامى براون در سلسله انتخاباتى است که از ماه مه به این سو برگزار شده اند. اولین حلقه این زنجیره شکست در انتخابات شهردارى لندن بود که طى آن رقیب محافظه کار پیروز شد تا ثابت کند نظرسنجى هایى که نشان مى داد محافظه کاران با اختلاف ۲۰ درصد به محبوبیتى بیشتر از حزب کارگر دست یافته اند، درست بوده است.

براون با برخى توجیهات وضع اقتصاد کشور را مقصر این حوادث قلمداد کرد. برخى از دولتمردان دوست او نیز همین عامل را باعث رویگردانى رأى دهندگان وانمود کردند.این درحالى است که تنها یک دهه از زمانى که براون خزانه دار انگلیس بود و به خاطر مدیریت مالى اش زبانزد، مى گذرد. شاید به همین دلیل نیز مشاهده ضعف او در این وانفساى وضعیت اقتصادى براى نخبگان حزب کارگر بسیار تلخ باشد. اما دوران یک ساله براون به حوادث تلخ سپرى شد، دیسک هاى اطلاعاتى ناپدید مى شوند، اما هیچ گزارشى که نشان دهنده کلاهبردارى از کسى باشد، مخابره نمى شود. بعد از آن ماجراى بانک نورترن راک و وام گیرندگان آن و سقوط این بانک به وجود آمد. مشکلات عظیم تر براون زمانى از راه رسید که او سعى کرد شورش منتقدان علیه خود را که اصرار به برگزارى انتخابات زودهنگام داشتند، سرکوب کند.در چنین شرایطى است که به باور نخبگان حزب حاکم دیگر وقت آن رسیده که یکى از وزراى ارشد (کسى مثل جک استراو، وزیر دادگسترى) به سراغ براون بیاید و به او بگوید باید برود.

سواره ها و پیاده ها

براى جانشینى براون از همین حالا گزینه هاى چندى به میان آمده است. یکى از این گزینه ها انتخاب محبوب براون یعنى دیوید میلیبند ۴۳ ساله است که اکنون در کسوت وزیر امور خارجه انگلیس فعالیت مى کند.میلیبند چند روز پیش در یکى از ستون هاى مطبوعات لندن مطلبى نوشت و در آن از دیدگاه هاى خود درباره آینده حزب کارگر سخن گفت. هرچند او در این مقاله حرفى و اشاره اى درباره نامزدى اش براى جانشینى براون نکرد، اما ایده هاى براون را که ۱۳ ماه قبل در ابتداى راه وعده آنها را مى داد، به مبارزه طلبید. چپ ها او را بویژه به خاطر اصلاحات عمومى اش «بلرى» مى دانند، اما او از حمایت برخى وزراى پرنفوذ کابینه همچون جیمز پورنل برخوردار است که او را رهبر آتى خود مى دانند.اگر میلیبند بتواند نظر راست ها را جلب کند، یقیناً چپ ها نیز گزینه خود را رو خواهند کرد. کسى مثل «اد بالز»، وزیر آموزش و پرورش و حامى نزدیک براون. او مى تواند در کنار میلیبند قرار گیرد و به رقابت با او برخیزد. اما اگر او نتواند در این مسیر قرار گیرد، نفر بعدى چپ ها مى تواند جان کروداس باشد که سال گذشته براى پست جانشینى رهبرى حزب مبارزه کرد، اما موفق نشد و «هریت هارمن» او و ۴ نفر دیگر را که براى رسیدن به این کرسى مى جنگیدند، شکست داد، البته به نوشته مطبوعات لندن، همین «هریت هارمن» نیز مى تواند یکى از کسانى باشد که در رقابت چند نفره جانشینى گوردون براون وارد عمل شود.اما جدا از همه کسانى که تا اینجا در فهرست جانشینان براون مطرح شده اند، دو نفر هستند که بیش از دیگران مورد توجه قرار دارند. نفر اول جک استراو است، دیپلمات کهنه کار انگلیس که این ماه ۶۲ ساله مى شود و سال ها در مقام هاى عالى دولتى کار و فعالیت کرده است. او حامیان بسیارى در حزب دارد و هنوز هم به عنوان چهره در سایه دیپلماسى انگلیس شناخته مى شود. نفر بعدى آلن جانسون ۵۸ ساله وزیر بهداشت و سلامتى است. جانسون از کسانى است که زیاد بر صفحه تلویزیون ظاهر مى شود، اما نسبت به استراو شانس کمترى دارد، زیرا هرگز در شغل خود به عنوان یک فرد برجسته و فوق العاده مطرح نشده و حتى خودش نیز اذعان داشته که تاکنون کار فوق العاده اى انجام نداده است.در هر حال شاید تکلیف این مسئله که کرسى صدارت در خانه شماره ۱۰ داونینگ استریت به چه کسى خواهد رسید، هنوز روشن نباشد، اما مسئله مهم تر که رفتن براون هست، این روزها رنگى از واقعیت گرفته است