پروژه آشوب به مثابه عملیات زمینی

اغتشاشات دی ماه ادامه تهاجم نظامی ۲۳ خرداد است. هدف واضح تهاجم به ایران در بامداد ۲۳ خرداد، سرنگونی جمهوری اسلامی بود. قرار بود با شوک سنگین حمله اولیه، قدرت تصمیم و اقدام متقابل از کشور سلب شود و همزمان هسته‌های خفته وابسته به موساد که با خوشه‌بندی‌های بظاهر مجزا، اما در عمل همسو سازماندهی شده بودند، به عنوان پیشران آشوب داخلی عملیات کنند. ماجرا، اما با ترتیب مطلوب دشمن متجاوز پیش نرفت. در میدان نظامی با تدبیر رهبری، سازمان رزم کشور به سرعت احیاء و ضربات موشکی ایران روانه سرزمین‌های اشغالی شد. در سطح ملی نیز از همان ساعات اول و با مشاهده جنایت حیرت‌آور رژیم صهیونیستی علیه فرماندهان و دانشمندان محبوب و آحاد مردم بخصوص زنان و کودکان، اجماع و انسجام ملی شیب صعودی بی‌سابقه‌ای به خود گرفت.

از فردای توقف جنگ در روز ۳ تیر ۱۴۰۴، حجم انبوهی از تحلیل‌های خارجی متمرکز بر قدرت ایران شد. در این تحلیل‌ها بر روی این واقعیت دست گذاشته می‌شد که ایرانِ سربرآورده از زیر جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی، ایران قبل از آن نیست. برخی از تحلیلگران معاند و مزدوران اجاره‌ای که در جنگ نظامی، اقتصادی و امنیتی علیه ایران نقش مشاور دشمن را دارند، در مقام آسیب‌شناسی ناکامی اربابان خود، این خط تبلیغاتی را آغاز کردند که لازمه هرگونه ضربه کاری به جمهوری اسلامی، تقدم ضربه از درون و ایجاد آشوب است و برای ایجاد آشوب، باید با افزایش فشار اقتصادی، مردم به ستوه آیند چرا که فشار اقتصادی زمینه‌ساز اعتراضات اجتماعی خواهد شد و در اعتراض، می‌توان رخنه و فضای خالی برای کلید زدن آشوب پیدا کرد.

افزایش فشار اقتصادی و تحریم در سه چهار ماه گذشته در کنار برخی بی‌تدبیری‌ها و ضعف‌های آشکار مدیریتی باعث شد که روز ۷ دی، جرقه اعتراضات از بازار تهران زده شود. اگرچه شروع اعتراض بر بستر یک مطالبه اقتصادی بود، اما دشمنِ مترصّد برای آشوب و ضربه به انسجام ملی، به صورت پر حجم کار تبلیغاتی برای سوار شدن بر موج اعتراض و تبدیل آن به اغتشاش را آغاز کرد.

با وجود فراخوان گسترده که با فعال کردن ظرفیت شبکه‌های اجتماعی به نفع شبکه آشوب انجام شد، گزارش‌های واصله حاکی است حتی یک درصد مردم ایران در سراسر کشور از این اقدام تروریستی حمایت نکردند.

ویژگی آشوب کنونی با وجود کم‌شمار بودن آن، «خشونت» و «تخریب» است. با توجه به مشاهدات میدانی، تیم‌های آموزش‌دیده، هدایت تخریب و آتش‌افروزی را برعهده داشته‌اند. به نظر می‌رسد این تیم‌ها همان تیم‌ها و هسته‌های آماده اقدام در روز ۲۳ خرداد و پس از تهاجم نظامی دشمن بودند که در آن مقطع، مجال عرض اندام پیدا نکردند.

با تفکیک کامل منطقه اعتراض از اغتشاش، از این به بعد کار به گونه‌ای دیگر است. به تعبیر رهبر انقلاب، جمهوری اسلامی با فدا شدن صد‌ها هزار خون شریف بر سر کار است بنابراین در مقابل تعدادی تخریبگر وابسته کوتاه آمدن در کار نیست. صحنه به قدری روشن است که هسته‌های وابسته به دشمن هر قدر هم که تلاش کنند نخواهند توانست خود را در تاریکی شب پنهان کنند.