چرا تشدید تنش به تسلیم ایران نمی‌انجامد؟

اظهارات دنی سیترینوویچ، رئیس پیشین بخش ایران در سازمان اطلاعات نظامی ارتش رژیم صهیونیستی، یک پیام راهبردی مهم را آشکار می‌کند: جمهوری اسلامی ایران در برابر فشار و تهدید تسلیم‌ناپذیر است و تشدید تنش‌ها تنها زمینه درگیری گسترده‌تر و کمتر قابل کنترل را فراهم می‌کند.

دلایل این تسلیم‌ناپذیری روشن و مستدل است:

۱_پشتوانه سیاسی و مردمی قوی: حکومت ایران از حمایت نسبی گسترده داخلی و نهاد‌های امنیتی و نظامی برخوردار است. این پشتیبانی، تصمیم‌گیری‌های راهبردی و پاسخ‌های عملی کشور را به شدت مقاوم می‌کند و هرگونه فشار خارجی را با هزینه و پیامد‌های غیرقابل قبول برای دشمن پاسخ می‌دهد.

۲_توان بازدارندگی فعال و عملیاتی: جمهوری اسلامی ایران با تجهیز و توسعه ظرفیت‌های موشکی، پهپادی و توانایی‌های دریایی، نشان داده است که هشدار‌ها و خطوط قرمز خود را با عمل تثبیت می‌کند. تجربه عملیات اخیر در خلیج فارس و کنترل مسیر‌های حیاتی، نشان داد که ایران توان عملی مقابله با تهدیدات مستقیم و تحریم‌های اقتصادی را دارد.

۳_تمرکز بر استقلال استراتژیک: تهران هیچگاه سیاست‌های کلیدی خود را بر اساس فشار خارجی تغییر نداده و به دنبال حفظ خطوط قرمز هسته‌ای، امنیت ملی و منافع حیاتی کشور است. این استقلال در تصمیم‌گیری، دشمن را از دست‌یابی به اهداف فشار راهبردی ناامید می‌کند.

۴_هشدار به مخاطبان خارجی: همانطور که سیترینوویچ اشاره کرده است، تشدید تنش تنها موجب گسترش عدم کنترل و افزایش خطر درگیری می‌شود. ایران با تجربه راهبرد‌های بازدارندگی فعال، نشان داده که هرگونه آزمون قدرت خارجی، با پاسخ عملی و محاسبه‌شده مواجه خواهد شد.

نتیجه این تحلیل واضح است: تلاش برای وادار کردن ایران به تسلیم از طریق فشار، تهدید یا تشدید تنش، محکوم به شکست است. تنها رویکرد ممکن برای جلوگیری از درگیری‌های گسترده، پذیرش واقعیت تسلیم‌ناپذیری ایران و تعامل منطقی بر اساس احترام به خطوط قرمز ملی و امنیتی است.