صدیقه کبری (س) در دو سخنرانی بسیار مهم خودشان، دعاهای فراوانشان و روایاتی که دارند، به قیامت خیلی تکیه کردهاند. باور داشتن قیامت نیروی عظیم اصلاحگری است. یقیناً کسی که قیامت را باور ندارد، هر کس که باشد، از هیچ گناهی رویگردان نیست؛ چون کنار گناه خودش جریمه و کیفری را نمیبیند. وقتی قیامت را قبول ندارد، کیفر و جریمهای را هم باور ندارد. جادهاش برای انجام هر گناهی باز است و به هر شکلی که دلش بخواهد، میتازد. شما ممکن است بپرسید چگونه قیامت را باور کنیم؟ باور کردن قیامت مثل باور کردن خدا کار خیلی سادهای است. باور کردن خدا دو دقیقه هم طول نمیکشد و هیچ نیازی ندارد که ده سال کلاس ببیند یا صدها دلیل ببیند تا خدا را باور کند. مردی که بهدنبال حق و حقیقت میگشت، از امام صادق (ع) سؤال کرد: بالاترین دلیل بر وجود خدا چیست؟ امام صادق (ع) فرمودند: «خودم بالاترین دلیل بر وجود خدا هستم»؛ بعد توضیح دادند و فرمودند: «من اگر بگویم خودم خودم را آفریدهام، معنیاش این است که من بودم، بعد خودم را ساختم. این یک حرف دروغ است و معقول هم نیست! اگر من بودهام، دیگر معنی ندارد خودم را بسازم. من یک روزی نبودهام، خودم هم خودم را نساختهام، چون نبودهام. اگر بگویم عدم و نیستی مرا ساخته، این هم دروغ شاخداری است! نیستی یعنی نیست؛ پس چیزی که وجود ندارد، چطوری من را ساخته است؟! من خودم که خودم را نساختهام، عدم هم که مرا نساخته است؛ پس این وسط یکی بوده که من را ساخته و اسم او «الله» است.»
حالا میخواهی صفاتش را بشناسی، نزدیک دوهزار آیه در قرآن درباره پروردگار نازل شده است. این یک بخش داستان است؛ اهل بیت (ع) دعایی هم به نام جوشن کبیر برای ما باقی گذاشتهاند که هزار صفت از صفات الهی را در این دعا بیان کردهاند. بعد هم طبق قرآن، به درونت مراجعه کن و ببین باور میکنی این عالم صاحب ندارد؟! باور نمیکنی. به درون خودت مراجعه کن، این باورت میشود که این هستی با میلیاردها میلیارد موجودات شگفتانگیز بیصاحب هستند؟ نمیتوانی باور کنی که عالم خدا ندارد. همیشه در باور هستی، اما توجه نداری و غفلت میکنی.