لاف در غربت!

تاریخ نشان داده است که هرگاه قدرت‌های متوهم سعی کرده‌اند با تهدید و استفاده از زبان زورگویی بر استقلال ملت‌ها فشار بیاورند، با دیوار پولادین مقاومت و اقتدار آن‌ها برخورد کرده‌اند.

پایگاه بصیرت / سید مقداد یوسفی

در دنیای سیاست، مرز باریکی میان قدرت‌نمایی و توهّم وجود دارد؛ مرزی که دونالد ترامپ، رئیس دولت تروریستی آمریکا، مدام با عبور از آن خود را در معرض تمسخر جهانی قرار می‌دهد. اظهارات اخیر او علیه جمهوری اسلامی ایران، نه تنها بازتاب‌دهنده هیچ‌گونه توان راهبردی نیست، بلکه گویای بن‌بست کامل و فروپاشی برنامه‌های سیاسی دولت اوست.

ترامپ که اکنون در میانه‌ی بحران‌های داخلی و افزایش روزافزون نارضایتی‌های جامعه آمریکایی از عملکرد ناکارآمد دولتش گرفتار شده است، بار دیگر به همان رویه‌ی قدیمی بازگشته است:
«ایجاد ترس در ذهن دشمن خارجی برای پوشاندن شکست‌های داخلی».
او در ادعاهای تکراری و مضحک خود سعی می‌کند با ایجاد سایه‌ای از تهدید، توجه افکار عمومی آمریکا را از مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشورش منحرف کند.اما این بلوف‌ها در برابر شکوه و استقلال ایران، چیزی جز فریاد در خلاء نیست.

وقتی یک رهبر سیاسی مدعی می‌شود که اگر ایران «پیشنهاد مناسبی» ندهد، ضربه‌ای بی‌سابقه وارد خواهد کرد، در واقع اعتراف کرده است که هیچ راهکار دیپلماتیک یا راهبرد علمی برای مقابله با ایران ندارد و تنها ابزار باقی‌مانده برای او، تهدید به خشونت است.

نکته‌ بسیار حائز اهمیت در سخنان اخیر او، نوعی خودشیفتگی سیاسی است که با واقعیت‌های ژئوپلیتیک فاصله فاحشی دارد. ادعای او مبنی بر اینکه «ایران باید از من هراس داشته باشد»، بیش از آنکه تهدیدی برای تهران باشد، نشان‌دهنده نوعی فرار رو به جلو از واقعیت است.
او می‌خواهد با استفاده از ادبیات تهدیدآمیز، کاستی‌های خود را پنهان کند. وقتی یک رهبر سیاسی مدعی می‌شود که اگر ایران «پیشنهاد مناسبی» ندهد، ضربه‌ای بی‌سابقه وارد خواهد کرد، در واقع اعتراف کرده است که هیچ راهکار دیپلماتیک یا راهبرد علمی برای مقابله با ایران ندارد و تنها ابزار باقی‌مانده برای او، تهدید به خشونت است.

این تهدیدهای پوچ، در واقع نشانهٔ درماندگی است. دولتی که نمی‌تواند در مذاکرات پیروز شود، نمی‌تواند در مدیریت اقتصاد خود موفق باشد و نمی‌تواند ملت خود را راضی نگه دارد، تنها راه رسیدن به «برنده جلوه دادن خود» استفاده از زبان تهدید است. اما تاریخ نشان داده است که هرگاه قدرت‌های متوهم سعی کرده‌اند با تهدید و استفاده از زبان زورگویی بر استقلال ملت‌ها فشار بیاورند، با دیوار پولادین مقاومت و اقتدار آن‌ها برخورد کرده‌اند.

ترامپ با این اظهارات، بار دیگر ثابت کرد که سیاست خارجی او نه بر پایه محاسبات استراتژیک، بلکه بر پایه تئاتر سیاسی استوار است. او در غربتِ بی‌اعتمادی و در میانه‌ی بن‌بست‌های خود، سعی دارد با ایجاد هیجان‌های کاذب، تصویری از قدرت بسازد؛ تصویری که در برابر صلابت و اقتدار ایران، تنها یک توهم مضحک و فرسوده به نظر می‌رسد. ایران نه از تهدیدهای توخالی هراسی دارد و نه از لاف‌های کسی که حتی نمی‌تواند آرامش را به خانه‌ی خود بازگرداند.

منبع: سایت بصیرت