هوشیاری انقلابی؛ تبیین راهبردی پیام مقام معظم رهبری در قبال تفاهم ایران و آمریکا

در شرایطی که منطقه شاهد تحولات بنیادین است و «نبرد رمضان» با تکیه بر صلابت نیرو‌های مسلح و محور مقاومت، معادلات قدرت را دگرگون کرده است، پیام اخیر مقام معظم رهبری "حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای (مدظله‌العالی)" در خصوص تفاهم‌نامه پایان جنگ، نه تنها یک موضع‌گیری کلان با رویکرد و نگاه به روابط دیپلماتیک و سیاست خارجه است، بلکه یک «نقشه راه راهبردی» برای صیانت از منافع ملی و هدایت نظام در پیچیده‌ترین لحظات تاریخ معاصر که همان "پیچ تاریخی" می‌باشد. این پیام در توازن دقیق، مسیری را ترسیم می‌کند، که در آن دیپلماسی، نه جایگزین مقاومت، بلکه امتدادی از همان میدان مبارزه است.

یکی از برجسته‌ترین ابعاد این پیام، تبلور «خرد جمعی» در ساختار قدرت جمهوری اسلامی است. تصریح معظم‌له مبنی بر اینکه «علی‌الاصول نظر دیگری داشتند»، نشان‌دهنده شفافیت و صداقت بی‌نظیر ایشان در مواجهه با ملت است. اما پذیرش این مسیر بر پایه «تعهد و دلسوزی مسئولان» و «مسئولیت‌پذیری رئیس‌جمهور و اعضای شورای عالی امنیت ملی»، گویای رویکردی است که در آن مقام ولایت، با احترام به تصمیمات کارشناسی و اجرایی، فرصت اقدام را به متولیان امر می‌دهد. این «اجازه»، در واقع تبیین مسئولیت مستقیم صیانت و حراست از منافع ملی، حقوق ملت و جبهه مقاومت به دوش ارکان اجرایی است تا در مسیر تفاهم، هرگونه تخطی از خط قرمز‌ها با پاسخی مقتدرانه مواجه شود.

باید با نگاهی واقع‌گرایانه و رویکردی آرمان خواهانه، دریافت که این تفاهم، محصول «برنده-برنده» در معنای لیبرالی آن نیست، بلکه نتیجه مستقیم «استیصال و شکست» ایالات متحده آمریکا و رژیم کودک کش صهیونیستی است. همان‌گونه که در خطبه‌های امام جمعه تهران اشاره شد، این استیصال، پیامد ایستادگی در میدان نظامی و قدرت بازدارنده‌ای است که دشمن را به نقطه تسلیم راند. امروز ما با تکیه بر برتری استراتژیک در تنگه هرمز و اثرگذاری بر بازار‌های جهانی، در موضع قدرت، مطالبه گری و تعیین کننده شرایط مذاکره هستیم و پایان کار را رقم می‌زنیم؛ خواه از طریق پیشبرد تفاهم و خواه از طریق مسیر‌های جایگزین.

پیام رهبر انقلاب، پارادایم جدیدی از رابطه «ملت و دولت» در مسیر مذاکرات ارائه می‌دهد. عبارت «فریاد‌های شما در خیابان‌ها بر نتیجه مذاکرات مؤثر است»، به معنای نقد تخریبی مسئولان نیست، بلکه به معنای «پر شدن دست نظام» با "پشتوانه عظیم مردمی در خیابان" است. حضور حماسی مردم در خیابان، به تیم مذاکره‌کننده اعتمادبه‌نفس، مقبولیت و قدرت سیاسی می‌بخشد تا در برابر زیاده‌خواهی مستکبران، از مواضع خود عقب‌نشینی نکند. در واقع، دغدغه ملت بصیر و پافشاری آنها بر مراقبت از خطوط قرمز مذاکره با آمریکا، ابزاری استراتژیک است که به دیپلمات‌های ما می‌فهماند پشتوانه آنها نه تنها میز مذاکره، بلکه اراده‌ی تپنده ملتی است که اجازه هیچ‌گونه «نرمش مغلوبانه و سازشکارانه» مشکوک را نمی‌دهد.

با وجود اذن رهبری، پیام ایشان خالی از هشدار در برابر «شیطنت‌ها و کارشکنی‌های رئیس‌جمهور آمریکا» نیست. تجربه تلخ مذاکرات پیشین و نقض تعهدات توسط رژیم صهیونیستی، نشان می‌دهد که دشمن همواره در پی «تغییر قواعد بازی» است. لذا، تفاهم فعلی باید با رویکرد «اعتماد به مسئولان داخلی در عین بی‌اعتمادی مطلق به دشمن» پیش برود. لزوم انتشار «فکت‌شیت» ایرانی و شفافیت در مورد شروط تفاهم، برای جلوگیری از تحریفات دشمن ضروری است. رهبری با تأکید بر اینکه «منتظر تحقق شروط می‌مانیم»، یک خط‌کشی دقیق، برای سنجش سلامت مذاکرات ترسیم کرده‌اند؛ هرگونه انحراف از این شروط، خروج از دایره تأیید ایشان خواهد بود.

پیام مقام معظم رهبری، نقطه اتصالی برای تمامی جریان‌های سیاسی است تا حول محور «وحدت و انسجام» گرد آیند. این پیام، هرگونه ادعای هماهنگی پشت‌پرده را نفی کرده و معیار نهایی را «تأیید علنی» و «تحقق عینی منافع ملی» قرار داده است. ما در مسیر پیش‌رو، با رویکردی هوشیار و برگرفته از هدایت‌های داهیانه مقام معظم رهبری، تفاهم را ابزاری برای تثبیت دستاورد‌های «نبرد رمضان» می‌دانیم. پیروزی نهایی در این مسیر، در گرو حفظ تعادل میان «دیپلماسی عزتمندانه و مقتدرانه» و «آمادگی نظامی تمام‌عیار» است تا عزت ملت و حقوق جبهه مقاومت، در برابر زیاده‌خواهی‌های مستکبران، پاس داشته شود.

وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ