سانس ششم نمایشنامه بلر/علی امینی

تونی بلر، نخست وزیر انگلیس هفته گذشته در سفر دوره ای خود به خاورمیانه از آنکارا، قاهره، سرزمینهای اشغالی فلسطین، بغداد و دبی دیدار و با مقامات این مناطق در مورد بحرانهای منطقه سخن گفت.
سفر دوره ای تونی بلر به منطقه بحران زده خاورمیانه در شرایطی انجام گرفت که واشنگتن و لندن به دلیل اشتباه استراتژیک در محاسبات سیاسی خود در حمله به افغانستان و عراق با گردابی از فشارها و اعتراضات داخلی مواجه شده اند. در عرصه بین المللی نیز متحدین سابق آنها، مسیر خود را جدا کرده و آنها را به حال خود رها کرده اند. از این رو سفر بلر، ماموریت او برای طراحی فردایی پر ابهام است که در آن بایستی سرنوشت سیاسی وی و هم پیمان آمریکایی اش رقم زده شود.
1- تونی بلر در آنکارا، قاهره و سرزمینهای اشغالی از استمرار بحران و فقدان ثبات در سرزمینهای اشغالی فلسطین اظهار نگرانی کرده است. غافل از اینکه هیچ تردیدی وجود ندارد که عامل اصلی همه بدبختی های موجود در منطقه ناشی از عملکرد مداخله گرایانه دولتمردان لندن و واشنگتن است.
2- بلر در دیدار با ابومازن رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، به شدت از ابومازن در مقابل حماس حمایت کرد و گفت:«هیچ کس نباید در فلسطین به خود اجازه بدهد که در مقابل انتخابات مانع تراشی کند و حق و اراده ملت فلسطین را وتو کند.» این سخن نخست وزیر انگلیس ، آنقدر مضحک است که جای هیچ پردازشی برای آن وجود ندارد. چه کسی است که نداند همین دولتهای لندن و واشنگتن و سایر دولتهای اروپایی و رژیم صهیونیستی نخستین کسانی بودند که قیم مابانه انتخابات ملت فلسطین را وتو کردند و حماس را که منتخب مردم فلسطین بود تحریم همه جانبه کردند.آنها دموکراسی فلسطینی را وتو کردند و دولت منتخب را تحت شدیدترین فشارهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و عملیات نظامی قرار دادند و به چیزی کمتر از ساقط کردن و یا به تسلیم واداشتن دولت فلسطینی در مقابل صهیونیست های جنایتکار راضی نبودند. تصویب لایحه تحریم حماس بوسیله جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا و حمایت اتحادیه اروپا از آن بلافاصله پس از سفر دوره ای بلر به خاورمیانه در حالی انجام می گیرد که وی از حق فلسطینی ها و آزادی انتخاب آنها سخن می گوید. به حق که خنده دار است.
3- اظهارات بلر در ملاقات با ابومازن مداخله صریح وی در امور داخلی فلسطین است. او با اعلام حمایت از طرح ابومازن برای برگزاری انتخابات زود هنگام پارلمانی در حقیقت در مقابل رای ملت فلسطین که به حماس اقبال نشان داده موضع گرفته و خواهان ابطال آن است. ضمن اینکه این موضع گیری ها با هدف گسترش و تعمیق اختلاف میان طرفهای فلسطینی انجام می شود.
4- بلر در ملاقات با «نوری المالکی»، نخست وزیر عراق بار دیگر بر تداوم حضور نیروهای انگلیسی در عراق تاکید کرد. این در حالی است که اصل حضور نیروهای انگلیسی در عراق هم از سوی شهروندان انگلیس و هم از سوی عراقی ها زیر سوال رفته و پیش از این نیز وزیر دفاع این کشور صریحا اعلام کرد که انگلیس تا اواخر سال 2007 سربازان خود را از عراق خارج خواهد کرد. حضور نیروهای اشغالگر و از جمله نیروهای انگلیسی در عراق نه تنها در ایجاد ثبات و امنیت این کشور نقشی نداشته بلکه به تحلیل بسیاری از نظران آگاه، خود عامل تشنج و بی ثباتی هستند چرا که در ایام حضور نیروهای اشغالگر در عراق، دامنه نا امنی ها و بحران امنیتی بسیار گسترش یافته است. جالب است هم زمان با حضور بلر در بغداد،مردان مسلح ملبس به یونیفورم پلیس عراق با حمله به دفتر هلال احمر بغداد، 20 تا 30 نفر از کارمندان و مراجعان را با خود ربودند. براساس آمار و اطلاعات ارائه شده از زمان اشغال عراق تا کنون بیش از 550 هزار عراقی کشته شده اند و تعداد تلفات شهروندان عراقی روز به روز افزوده می شود. سوال این است که چه ضرورتی به حضور نیروهای انگلیسی در عراق هست و چرا بلر مانند بوش برتداوم حضور نیروهای خود در عراق تاکید می کند؟ البته این تاکید نه از روی غرور ناشی از پیروزی در عراق که از روی عجز و لجبازی است و دیر یا زود لندن مجبور است با سرافکندگی سربازان خود را از عراق خارج کند.
5- نخست وزیر انگلیس در سانس ششم نمایشنامه خود در «دبی» در یک مصاحبه مطبوعاتی ایران را «تهدیدی استراتژیک برای منطقه» خواند و از دولتهای میانه رو مسلمان منطقه خواست که با «ایجاد ائتلافی قدرتمند» دست ایران را از منطقه کوتاه کنند.
الف) به نظر می رسد بلر در سانس اول تا پنجم نمایشنامه خود در آنکارا، قاهره، غزه، تل آویو و بغداد به نقش بلامنازع و موثرایران در منطقه آگاهی پیدا کرده است و این نوع اظهارات کور تنها از روی خشم و عصبانیت از نقش قدرتمندانه ایران در منطقه است. نقشی که لندن و واشنگتن تاب دیدن آن را ندارند.
ب) اظهارات بلر در خصوص ایجاد یک «ائتلاف منطقه ای از کشورهای میانه رو مسلمان در مقابل ایران» در حقیقت اعتراف نخست وزیر انگلیس به شکست «استراتژی خاورمیانه ای بزرگتر» با محوریت واشنگتن است. چرا که در آن طرح جایگاهی برای نقش آفرینی کشورهای باصطلاح میانه رو و متمدن! -البته قبیله ای و خانوادگی- وجود نداشت.
ج) بلر در اظهارات خود ایران را کشوری «واپس گرا»و کشورهای میانه رو منطقه را مترقی و نوگرا معرفی می کند. چگونه می توان پذیرفت کشوری که همزمان با سفر خاورمیانه ای بلر و اجرای نمایشنامه مضحک وی، در انتخاباتش قریب 30 میلیون نفر شرکت می کنند واپس گرا است اما حکومتهای خودکامه و قبیله ای که مردمش حق آزادی، انتخاب و تعیین سرنوشت خود را ندارند مترقی، نوگرا و مدرن هستند!
د) غرب در ایجاد ائتلافی از کشورهای میانه رو برای مقابله با محوریت ایران و جریانهای اسلامی با آزمون دشواری مواجه است. بدون تردید کشورهایی نظیر مصر، عربستان و اردن که نامزدی واشنگتن و لندن را برای شکل دادن به یک ائتلاف جدید در مقابل محور ایران و جریانهای اسلامی پذیرفته اند نمی توانند تقاضای بلر را اجابت کنند. زیرا این کشورها از یک سو تجربه افغانستان، عراق و لبنان را در پیش رو دارند که دولتهای فرامنطقه ای اینک پس از هزینه های بسیار در هر سه کشور در حال عقب نشینی هستند و از سوی دیگر مخالفت با محور بیداری اسلامی که امروز ایران، سوریه، حزب ا... و حماس آن را نمایندگی می کنند آنها را در مقابل ملتهایشان قرار می دهد. به این ترتیب چشم انداز روشنی نمی توان برای تداوم حیات سیاسی دولتمردان طرفدار غرب متصور شد. در نتیجه آمریکا و انگلیس در ایجاد ائتلافی از کشورهای میانه رو در مقابل ائتلاف قدرتمند ایران، سوریه، حزب ا...، حماس و عراق آینده توفیقی نخواهند داشت. چه غرب خوش آید و چه خوش نیاید در منطقه خاورمیانه بزرگتر ائتلافی با محوریت ایران اسلامی در حال شکل گیری است و مصالح دولتمردان کشورهای منطقه در آن است به جای بازی در تور واشنگتن و لندن خود را با محور منطقه تنظیم کنند.