شاخص‌های اصولگرایی(بخش چهارم)

فتح الله پریشان
در چند شماره قبل نشریه و در این ستون، به تبیین سه شاخصه از اصول ومبانی اصولگرایی که در دیدار کارگزاران و مسئولان نظام در تاریخ 92/3/58 با رهبر معظم انقلاب مورد توجه معظم له قرار گرفته بود، پرداختیم. چهارمین شاخص اصولگرایی، «تقویت خودباوری و اعتماد به نفس ملی» است.
رهبر معظم انقلاب ضمن توسعه دایره شمول اعتماد به نفس ملی به «همه جا و همه امور» و خارج کردن آن از مسائل مادی و پیشرفت های علوم تجربی، فرمودند: «استقلال، اعتماد به نفس ملی و خودباوری، فقط به این چیزها منحصر نمی شود که ما می توانیم سد درست کنیم، می توانیم نیروگاه درست کنیم و می توانیم بدون کمک خارجی کارهای بزرگ و پروژه های عظیم را راه اندازی کنیم، بلکه باید در سیاست، فلسفه، ابتکار های مردمی و ارزش های اخلاقی هم خودباوری داشته باشیم.»
در میان خصلت های انسانی و فضیلت های اخلاقی، برخی از چنان اهمیتی برخوردارند که می توان آنها را «صفات سرنوشت ساز» نامید. خودباوری یا اعتماد به نفس در شمار این گونه فضایل روحی و از صفات منحصر به فرد انسانی است. خودباوری در برابر خودباختگی و از خودبیگانگی های گوناگون مطرح می شود. خودباوری، انواعی دارد:
1- خودباوری انسانی؛ نخستین نهاد خودباوری و اعتماد به نفس، باور به خود انسانی و توجه به ماهیتی است که فراتر از حیوان و عالی تر از ماشین است. البته این بالیدن به خود انسانی نباید همانند غرب به اومانیسم منجر شود بلکه این تلقی از انسان پذیرفتنی است که او موجودی است که استعداها، ظرفیت ها و زمینه های رشد بیکران دارد که همه آنها از جانب خداوند متعال در وی به ودیعه گذاشته شده است.
2- خودباوری دینی؛ دین نیز هویت ملی و فردی ما را شکل داده و از دیرباز، با همه چیزها عجین شده است. نظام زندگی ما برآمده از آموزه های دین است. امروز، خودباوری دینی به این معنا است که از عمق جان دریابیم اسلام، از هر مکتب و بینشی والاتر و بالاتر است. چنین باوری مستلزم کسب معارف دینی و آگاهی های معنوی است.
3- خودباوری ملی؛ ملت ایران به عنوان ملتی با پیشینه درخشان فرهنگی و نقش کارساز در تمدن اسلامی، بشری و دانش جهانی، شایستگی های خویش را نشان داده است. اکنون نیز باید با باور کردن ظرفیت، استعدادها و توانمندی های ملی، سرنوشت خود را در جهان کنونی رقم بزند و حکومت فکری و فرهنگی بیگانگان را نپذیرد. پذیرش غیرآگاهانه و زیان آور نمادها، ارزش ها و سنت های بیگانه، بدترین شکل سقوط خودباوری ملی است.
پیدایش خودباختگی ملی و الیناسیون، جامعه را نسبت به اصالت ها، سنن و ارزش های دینی و ملی، بی اعتماد می نماید. البته خودباوری ملی، به معنای گرایش های ملی گرایانه جدا شده از دین نیست. اسلام اساس هویت ملی ما است و تفکر تقابل ایران و اسلام، یک اندیشه پوچ و واداده است وگرنه، ملیت ایرانی بیش از هزار سال است که با هویت اسلامی آمیخته است.
خودباوری و اعتماد به نفس ملی موتور محرکه حرکت و پیشرفت است. اما مطابق نظرات رهبر معظم انقلاب اسلامی خودباوری نرم افزارانه و استقلال فکری، تمدنی و مذهبی و اعتماد به نفس ملی در علوم انسانی تعیین کننده و ترسیم کننده آینده روشن ملی است.
از اندیشه غربی و فرنگی چیزی جز تکنولوژی فرنگی و زندگی به سبک غربی بیرون نمی آید، اما از سرمایه های عظیمی که امام(ره) و انقلاب اسلامی برای ملت ایران به ارمغان آورد، استقلال سیاسی و خودباوری ملی بود که امروزه شاهد شکوفایی ثمره هایی مثل پیشرفت علمی، دستیابی به فناوری هسته ای، تولید و تکثیر سلول های بنیادی، شبیه سازی و تحقیقات ترمیم ضایعات نخاعی و خودکفایی در صنایع نظامی در سایه توکل به خدا و اعتماد به نفس ملی هستیم و «ملت ایران این ذخایر حیاتی را با هوشیاری و دقت کامل پاسداری می کند و با سود عمل به آنها، آینده روشن خود را خواهد ساخت.»