گاوصندوق های میلیاردی!

رضا ذاکر
این روزها «صفارهرندی»، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی روزهای پرکاری را می گذراند. این پرکاری نه به دلیل نزدیک شدن به ایام دهه فجر و برگزاری جشنواره های سینما، تئاتر، شعر، موسیقی، کتاب و... است، بلکه تلاش وی برای بازگرداندن اموال به یغما رفته از این وزارتخانه در طول سال های گذشته است. در هفته ای که گذشت با پیگیری ها و طرح شکایت صفارهرندی به عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، اموال و سرمایه های «موسسه ف.ت» توسط دادگاه انقلاب توقیف و مهر و موم گردید تا رسیدگی به وضعیت مالی آن آغاز شود.
براساس تحقیقات اولیه، میزان اموال و املاک این موسسه بیش از 300 میلیارد تومان است. این موسسه در زمان وزارت آقای خاتمی با سرمایه ای دولتی تشکیل گردید و سپس در دوره وزارت آقایان لاریجانی و میرسلیم، حوزه فعالیت خود را گسترش داد.
در این میان و در فرصتی مناسب که فضای اجرایی و رسانه ای کشور درگیر مباحث سیاسی و پس لرزه های ناشی از انتقال قدرت از دولت سازندگی به دولت دوم خرداد بود، اعضای هیأت مدیره این موسسه با فرصت طلبی و زدوبند کردن با برخی صاحب منصبان دولتی، اساسنامه این موسسه را به گونه ای دستخوش تغییرات اساسی نمودند که یک شبه صاحب میلیاردها تومان ثروت بادآورده شدند. این افراد که اتفاقاً از چهره های وجیه فرهنگی و هنری دولت های پیشین هم می باشند، با اضافه کردن بند ها و تبصره هایی به اساسنامه موسسه تحت تیول خویش، دوره عضویت اعضای هیأت مدیره را به صورت مادام العمر و عضویت اعضای جدید را هم منوط به رأی مثبت تمامی اعضای هیأت مدیره نمودند تا حصاری آهنین گرداگرد این گاوصندوق صدها میلیارد تومانی کشیده باشند.
پس از پیروزی گفتمان عدالت خواه در انتخابات نهم ریاست جمهوری، این افراد که موقعیت خود را در خطر می دیدند، با فرصت طلبی هرچه تمام، پس از 20 سال اقدام به عضوگیری جدید نمودند که آن عضو جدید کسی نبود جز یکی از وزیران امنیتی کشور در زمان دولت های پیشین تا با استفاده از موقعیت و جایگاه امنیتی و قضایی این فرد که از سناریوی پشت پرده هم بی خبر بود، مانع بازگشت اموال عمومی به بیت المال گردند.
ارزیابی های اولیه از سرمایه این شرکت، آمار و ارقامی را به تصویر می کشد که تصور آن را هم برای بسیاری دشوار نموده است و در عین حال یک سوال اساسی را مطرح می نماید که چرا باید شرکتی فرهنگی _ هنری که وظیفه آن گام نهادن در مسیر تعالی فرهنگ کشور می باشد، حاصل رویکرد و عملکرد 20 ساله آن چیزی جز زمین خواری و بورس بازی و دلالی و سودجویی نبوده است؟ مالکیت 23 هزار مترمربع زمین در یکی از بهترین مناطق تجاری تهران (خیابان سئول) به همراه دست اندازی آنان بر ده ها و شاید هم صدها قطعه زمین مرغوب و برج های تجاری و ویلاهای تفریحی که گستره آن حتی سواحل کیش و قشم را هم در نوردیده، براساس کدام کارکرد تعریف شده فرهنگی صورت پذیرفته است و چرا این افراد سودجو، سند مالکیت این زمین ها و آپارتمان ها را به نام خواهر و برادر و فرزندان و بستگان درجه اول خود صادر نموده اند؟
چرا باید وزارتخانه ای که وظیفه داشت آبروی نظام و پایگاه ترویج ارزش ها و آرمان های اسلامی باشد، در سال های پیشین، بخش هایی از آن به پایگاه تجدیدنظرطلبان، سودجویان، مفسدان اخلاقی و جریان های اپوزیسیون و برانداز تبدیل شده بود. موسسه م.ت تنها مشتی از خروار است و اخبار و گزارش های به دست آمده حکایت از آغاز بررسی وضعیت حدود 30 شرکت و موسسه دیگر که زمانی تابعه وزارتخانه فرهنگ و ارشاد اسلامی بوده اند، را دارد. به قول ظریفی، اگر وزیر جدید فرهنگ و ارشاد اسلامی، در طول این چهار سال هیچ اقدام فرهنگی انجام ندهد و فقط مافیای قدرت و ثروتی که تا اعماق این وزارتخانه حساس و کلیدی نفوذ کرده اند را متلاشی نماید، بزرگترین خدمت فرهنگی و حیثیتی را به صاحبان این مرزوبوم و ایران اسلامی نموده است.