نفاق با منافق

محمدمهدی شیرمحمدی

غرب یا با سازمان منافقین دوگانه برخورد می‌کند یا نمی‌داند با این تشکیلات مخوف تروریستی چه کند؟!

طی سالهایی که این گروهک به دامن غرب پناه برده است کشورهای غربی و اتحادیه اروپا از آن به عنوان اهرمی برای اعمال فشار بر ملت ایران سود جسته‌اند و هرگاه که ضروری دانسته‌اند اعضای این گروهک را به یاری عوامل خود طلبیده‌اند. نقش سازمان در سرکوب کردهای بی‌پناه شمال عراق و تبدیل این گروهک به یکی از یگان‌های ارتش بعثی در اواخر جنگ تحمیلی علیه ایران اوج نقش‌آفرینی سازمان منافقین برای غرب بود.

اکنون غرب با چه رویی می‌تواند عوامل خود را از خویش براند و آنان را با عناوینی چون تروریست به انزوا بکشاند؟

خشم اروپا علیه منافقین

چندی پیش «دادگاه عدالت اتحادیه اروپا» که در لوکزامبورگ مستقر است، رای داده بود تا نام این گروهک از فهرست گروههای تروریستی خارج شود. اما اتحادیه اروپا «ظاهرا» به این رای اعتنایی نکرد.

به همین منظور در پی صدور رای «دادگاه عدالت»،‌ مریم رجوی امیدوارانه ادعا کرد: «شورای وزیران اتحادیه اروپا قصد ندارد نام سازمان مجاهدین خلق (منافقین) را در لیست تروریستی خود نگه دارد و این تصمیم ظرف چند روز آینده اعلام خواهد شد.»

اما کشورهای عضو اتحادیه اروپا تصمیم گرفتند گروهک منافقین را همچنان در لیست سیاه تشکیلات تروریستی نگاه دارند. آن ‌گونه که از بروکسل، خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از دیپلمات‌های اروپایی گزارش داده است؛ «27 کشور عضو اتحادیه اروپا، پس از صدور حکم دادگاه اتحادیه اروپا، در جریان بازنگری لیست سیاه مربوط به تشکیلات و سازمانهای تروریستی، سازمان مجاهدین خلق ایران (منافقین) را که پایگاه‌شان در پاریس قرار دارد، در لیست سیاه مذکور ابقا کردند».

این دیپلماتها گفته‌اند: «دولتهای عضو اتحادیه اروپا استدلال‌های منافقین را مبنی بر اینکه این تشکیلات باید از لیست سیاه مربوط به تروریستها خارج شود، نپذیرفتند.»

در مقابل این تصمیم مریم رجوی اقدام اتحادیه اروپا را محکوم کرد. وی طی بیانیه‌ای که با ادبیات اعضای گروهک سازگاری دارد با القاب زننده‌ای حرکت کشورهای عضو اتحادیه اروپا را «رسوایی حقوقی و اخلاقی» و «افتضاح سیاسی»، خواند و این اقدام را موجب استهزا، توصیف کرد.

یکی از سخنگویان منافقین نیز وعده داد راهپیمایی اعتراض‌آمیزی در پاریس ایجاد کند و طی آن به تصمیم اتحادیه اروپا اعتراض کنند. در این راهپیمایی‌های کوچک که اغلب با هزینه گزافی برگزار می‌شود، عده‌ای با دریافت هزینه آمد و شد از اقصی نقاط اروپا مبلغی هم به عنوان دستمزد می‌گیرند تا برای مریم رجوی فریاد بزنند.

مهر اروپا به تروریست‌ها

اما اینها یک روی سکه برخورد اروپا با منافقین است. در برابر کین‌جوی ظاهری، اتحادیه اروپا با این گروهک دست‌آموز مهرورزی می‌کند.

اروپا در حالی ‌که «سازمان مجاهدین خلق ایران» را تروریستی می‌داند دست «شورای مقاومت ملی» را برای فعالیت‌های تروریستی باز گذاشته است. شورای ملی مقاومت که شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق است ظاهرا برای گردآوری تعداد بیشتری از مخالفان جمهوری اسلامی ایران تشکیل داده است. اما این تشکل دوم جز نام هیچ تفاوتی با سازمان مجاهدین خلق ندارد و تنها جزئی از گروهک منافقین است.

بدین وصف اروپا نه‌ تنها راه را برای تداوم فعالیت سازمان مجاهدین بازگذاشته است بلکه با این برخورد دوگانه عملا می‌کوشد خود را از موضع اتهام خارج کند. چه آنکه وضعیت این سازمان نزد افکار‌ عمومی غرب آن ‌قدر سیاه است که کسی به آسانی نمی‌تواند از آن حمایت کند.

سود و زیان

با این ‌همه چه دلیلی دارد اروپا اساسا در نهان و آشکار خود را ملزم به حمایت از این گروهک بداند. چنانکه می‌دانیم این گروهک تاکنون خود را قربانی اهداف غرب در ایران کرده است. تلاش برای براندازی نظام نوپای جمهوری اسلامی، ترور بخش قابل توجهی از رهبران و سکانداران انقلاب اسلامی، یاری صدام در سالهای گذشته و همچنین تلاش بدنه سازمان برای فعالیت جاسوسی به نفع غرب در عراق، ایران و حتی ترکیه و لبنان موجب شده است اروپا نه‌ تنها خود را مدیون این تروریست‌ها بداند بلکه همچنان کارکرد این گروهک را برای چانه‌زنی با ایران و نیز دریافت اطلاعات و اخبار این گروهک در خاورمیانه مفید ارزیابی کند.

به علاوه سپردن سازمان منافقین به انزوا و یا حتی قربانگاه - آنگونه که ممکن است در پادگان اشرف رخ دهد ـ ریسک سرمایه‌گذاری غرب بر روی گروههای مشابه را افزایش می‌دهد. چه آنکه غرب گروهک‌های تروریستی دیگری دارد که در لبنان، عراق، ترکیه و جمهوری‌های نوپای قفقاز و آسیای میانه و... فعالیت می‌کنند. غرب چگونه می‌تواند آنان را برای خدمتگذاری نگه دارد در حالی‌ که آنان می‌بینند سازمان منافقین به آسانی به دیار نیستی سپرده می‌شود. در مقابل حمایت آشکار غرب از این گروهک نیز برای حیثیت کشورهای غربی آسیب‌افزاست. غرب بر سر دوراهی است انتخاب هر راه به آبروی کشورهای غربی لطمه می‌زند. بنابراین مجبور است برخورد منافقانه با گروهک‌های تروریستی را مجالی برای حفظ حیثیت خود اتخاذ کند.