شیشه‌ای که باید شکست

سامان بهبودی
شنیدن سخنانی از قبیل: «اعتیاد به شیشه هیچگونه روش درمانی ندارد و در هیچ جای دنیا نیز تاکنون روش درمان دارویی برای اعتیاد به این ماده خطرناک پیدا نشده است.» و یا «ماده شیشه که امروزه در ایران تولید می شود به صورت دست ساز در خانه ها تولید می شود و متاسفانه شدت توهم و هذیان در مصرف کنندگان شیشه ایرانی به مراتب بیش از آن چیزی است که در گزارشهای بین المللی اعلام شده است.» که از زبان «محمداسماعیل علی پور» رئیس مرکز اعتیاد تهران بازگو شده چه تصوری را برای مخاطب عام و خاص ایجاد می کند؟ به علت اهمیت تصوری که برای مخاطب خاص حاصل می‌شود از تصور مخاطب عام صرف نظر می گردد. اولین تصور مخاطب خاص این است که این ماده خطرناک است باید مراقب بود. عده ای سودجو نیز با تولید آن در پی کسب درآمد کلان هستند. دومین تصور مخاطب خاص که هوشمندانه و مسئولانه نیز می باشد این است که شیوع استفاده از این ماده نابودکننده توسط مصرف کنندگان که قریب به اتفاق جوان هستند با برنامه و هدفمند انجام می شود و تولیدکنندگان سودجو یکی از حلقه هایی هستند که در خدمت هدف طراحان زیرک و ناپیدا قرار دارند. طراحانی که با اقدامات بیشماری از این دست سودای زمین زدن نظام را در سر دارند. با چنین نگاهی به مسئله نمی توان بی تفاوت بود و یا حداکثر موضوع را در تصور اول دید یا اینکه با اندکی دقت می‌توان دست ناپیدای دشمن را حس کرد و انتظار داشت که مبادی ذی ربط برای مقابله با چنین توطئه شومی به سرعت و کارآمد دست به کار شوند.