دفاع مقدس و کید پیرایه بندان و آرایه بندان

 جواد صحرایی رستمی
اگر این روزها خط نگاه مان، تیتر روزنامه هایی را که در پیشخوان روزنامه فروشی ها خودنمایی می کنند، بکاود و یا گوش هوش مان متوجه تلویزیون و یا رادیو باشد، درمی یابیم که آن چه خارخار ذهن و ضمیر اصحاب دین و اعاظم حوزه است، ترویج هدفمند خرافه پرستی و نمایش صورت های مبهم و خودساخته دینی از سوی دشمن برای بازیچه قراردادن و سخره گرفتن احساسات و عواطف دینی مردم و دوست داران دین اسلام است.
آنچه نگارنده را بر آن داشته تا در این جستار بدین موضوع بپردازد، توجه دادن دوست داران نظام به تسری احتمالی چنین آسیبی از حوزه دین به دیگرحوزه های خطیر نظام و انقلاب است و در این میان دغدغه راه یابی گرایش های انحرافی و بازارگرمی ها به حوزه تبلیغ و ترویج دفاع مقدس درصدر نگرانی ها است؛ گرایشاتی که می تواند با مخدوش جلوه دادن چهره ناب و خالص این رویداد عظیم، آن را از اعتبار شگرف کنونی تا پایین ترین حد تصور تنزل دهد.
با استناد به آنچه از آن دوران طلایی بر جای مانده می توان مدعی شد که رگه ها و نشانه هایی از این گونه تمایلات حتی در مقطع تاریخ جنگ نیز به نوعی ولو اندک پیدایی داشته و نگرانی هایی را در دل فرماندهان وقت در خصوص ایجاد تاثیرات سوء در حوزه بصیرت رزمندگان ایجاد می نمود.
خوشبختانه به برکت انفاس قدسی شهدا و همت داعیه داران صدیق مکتبی سرخ شهیدان هنوز دامان این تاریخ سراسر افتخار، آلوده به انحرافات نگران کننده ای نشده که بی شک این اتفاق فرخنده محصول تدابیری بوده که تاکنون ازسوی متولیان دل سوز فرهنگی این حوزه صورت پذیرفته است. وجود دو نگاه افراط و تفریطی در شرح تاریخ و رویدادهای جنگ یکی از عوامل ایجاد و زایش آفت در حوزه تبلیغ دفاع مقدس به حساب می آید که با ساماندهی و اصلاح این دو رویکرد، می توان از خطر به دام افتادن در گرداب انحرافاتی از این دست و مجال دادن به فرصت طلبان گریخت؛ افراط از آن رو که عده ای در صدد هستند القا نمایند اعظم پیروزی های خیره کننده و تحسین برانگیز رزمندگان اسلام در مواجهه با قدرت اختاپوسی رژیم بعث عراق و حامیان منطقه ای و بین المللی اش، مرهون معجزه و کراماتی بوده که از ساحت ربوبی بر آنان عرضه می شد و تفریط از آن جهت که وانمود می شود فرازهای دفاع مقدس عاری از هرگونه تاکتیک و هنر منسجم و قابل توجه رزم بوده و عنصر تعقل در برنامه ریزی و هدایت فرماندهان و رزمندگان کمتر ورود داشته است و شاید ظهور اصطلاحاتی همچون « بسیجی بی ترمز» در قاموس واژگان حوزه دفاع مقدس ناظر بر چنین ذهنیت ناصواب باشد که به نظر می رسد این دیدگاه ها از اصل و اساس باطل بوده و جنگ مجموعه ای بوده که از هر دوی آن ها سهمی مشترک داشته است و هر جا که ردی از پیروزی برجای مانده است، نتیجه حضور مشترک این دو بوده است و لاغیر. جایی، عدم توسل عمیق بچه ها به خدا و ائمه اطهار(ع) و غرور و سرمستی های ناشی از پیروزی های پیاپی منجر به شکست شده و جایی نیز به کار نبردن تدبیر درست در حوزه مدیریت جنگ و یا اهمال در اطاعت عمیق نیروهای رزمنده از فرماندهان، موجب ناکامی در تحقق اهداف عملیات ها شد و یا بالعکس.
خلأ این دو رهیافت در تاریخ نگاری و تاریخ روایی جنگ می تواند ضمن ایجاد رویکردهای ناصواب در نسل های پس از جنگ و تقویت تحلیل احساس گرایانه آن ها، بهانه هایی را به سوداگران دغل باز دهد تا برای رونق کسب و کار خویش، آموزه های بلند جنگ را با پرده ای از گزاف و خرافه بر مشتریان خویش عرضه کنند.