خودزنی به سبک تل آویو/حنیف غفاری

بصیرت: معادلات سیاسی تل آویو به دنبال ناتوانی “زیپی لیونی”در تشکیل کابینه و جدال دو حزب کادیما و لیکود بر سر تصاحب قدرت کاملا برهم ریخته است.البته در برهه فعلی نیازی به تحلیل این برهم ریختگی و محاسبه دامنه آن نداریم، چرا که معتقدیم رژیم صهیونیستی پس از پایان جنگ 33 روزه به نوعی خودزنی سیاسی و نظامی دست زده است و نباید فرصتهای موجود جهت آنالیز این زلزله استراتژیک را از دست داد.مسئله امروز تل آویو “جابه جایی احزاب سیاسی”در راس معادلات سیاسی آن نیست،بلکه عدول و طغیان ناخواسته و اجباری فرزندان سامری از آرا و اندیشه های اولیه ای که ابعاد تئوری و عملی “سرزمین موعود”را ترسیم می نمودند معمای اصلی ذهن آنها را تشکیل می دهد.
چندی پیش ایهود اولمرت صراحتا از لزوم توقف تهدید ایران و گذشتن اسرائیل از بلندیهای جولان و حتی قسمتی از مناطق اشغالی سخن گفت.این تنها نسخه ای بود که اولمرت جهت بقای اسرائیل پیچید.از سوی دیگر،”شیمون پرز”که پس از افشای رسوایی اخلاقی “موشه کاتساف”سعی دارد خودرا در کسوت یک رئیس جهمور پاستوریزه معرفی نماید به دنبال کشف واکسنی است که با تزریق آن بتواند مرگ زودهنگام تل آویو را به تاخیر بیندازد.اخیرا “شیمون پرز” ،خطاب به نمایندگان پارلمان انگلستان ،سخنان قابل تاملی در خصوص ایران بر زبان رانده است:
“ایرانیان به دنبال برتری جویی در خاورمیانه هستند.ایران طرحی بزرگ برای تبدیل خاورمیانه دارای چندین ملت به منطقه ای متشکل از یک اتحادیه تحت فرمان خود در دست دارد.بنابر این تلاش مشترک برای توقف تهدید ایرانیان لازم است”
شیمون پرز این سخنان را در حالی بر زبان راند که دانشجویان انگلیسی شب گذشته آن سخنرانی وی را در دانشگاه آکسفورد بر هم زده و بر ضد اشغالگری فلسطین شعار سر داده بودند.در هر صورت،”شیمون پرز”به گونه ای ناشیانه و بدون هرگونه دقتی مشت گره گرده تل آویو در قبال ایران را در برابر دیده همگان باز نموده است.این در حالی است که تهران همچنان مشت خود را بسته نگاه داشته و قواعد بازی پنهان در برابر دشمن اصلی خاورمیانه ای خود را مکشوف ننموده است.در هر حال،شیمون پرز دست بر روی نقطه ای گذاشته است که قبلا سیاستمدارانی مانند “شارون”،”اسحاق رابین “و”نتانیاهو” در مصاف با آن شکست را پذیرفته بودند:”تهدید جلوه دادن ایران”.
به نظر می رسد در بازی قدرت میان تل آویو و تهران ،طرف صهیونیستی که در دو جبهه “تضعیف ایران”و”تقویت اسرائیل”با شکست مواجه شده است راه سومی در پیش گرفته و آن شکل دادن نوعی اجماع بین المللی علیه ایران است.امروزه شیمون پرز از “تهدیدات ایران “سخن می گوید و قصد دارد با زبان اقناع این گزاره ذهنی خود را به حامیان غربی خود نیز بقبولاند.اما چرا رئیس جمهور ساده لوح رژیم صهیونیستی تور خود را از پارلمان انگلستان آغاز نموده است؟پاسخ این سوال کاملا واضح است.تل آویو در انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 سرمایه گذاری ویژه ای را بر روی پیروزی مجدد جمهوریخواهان در انتخابات انجام داده بود.هرچند دموکراتها نیز در عمل اثبات نموده اند که پیرو سیاستگذاریهای کلان اتاقهای فکری آمریکا از جمله حمایت از تل آویو می باشند،اما حضور “برژینسکی”،”کارتر”،”پاول”و”جو بایدن”در کاخ سفید به صورت خودکار مانع از مانور مطلق اسرائیل در عرصه نظامی و تسلیحاتی می شود.
دموکراتها ناچار هستند تخت تاثیر خواسته افکار عمومی آمریکا از وقوع هرگونه درگیری تازه در خاورمیانه،چه از سوی واشنگتن و چه از سوی تل آویو ممانعت به عمل آورند و همین مسئله دستان تل آویو را خواهد بست.از این حیث “شیمون پرز”تصمیم گرفته است به خیال خود قاعده بازی با ایران را تغییر داده و به جای “تهدید مستقیم ایران”،”تهدید جلوه دادن ایران برای دیگران”را در دستور کار خود قرار دهد.در این میان تل آویو ترجیح داده است در آشفته بازار سیاسی آمریکا چندان وارد عمل نشود و در عوض،در پارلمان انگلستان ،به عنوان محلی که وارثان ناکارآمد چرچیل در آن حضور دارند راهبرد و در حقیقت آخرین راه حل پیش روی رژیم صهیونیستی را اراده نماید .شیمون پرز امیدوار است که مقامات دو حزب محافظه کار و کارگر که همواره در جنایات ضد بشری اسرائیل حامی آن بوده اند ،این بار نیز با آغوشی باز از ایده های وی پذیرایی نمایند.اما لندن همواره نشان داده است که در بازی سیاست حتی به اصلی ترین دوستان خود نیز رحم نمی کند!شاید بهتر باشد شیمون پرز ماجرای آغاز خروج نیروهای انگلیسی از بصره را برای خود و مقامات سردرگم صهیونیستی مرور نماید!در نهایت اینکه اظهارات شیمون پرز علیه ایران،علی‌رغم اینکه از سیاق و فرمولی نسبتا متفاوت با رویکرد سه سال اخیر تل آویو پیروی می کرد،اما نمادی از “خودزنی تل آویو”پس از شکست در جنگ 33 روزه محسوب می شود.جنگی که تومار اسرائیل را پس از شش دهه ارعاب و زورمداری در خاورمیانه در هم پیچید.